ଦ୍ୱାରକାପୁରୀର ଭିତରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁର ଗୃହମାନେ ସମସ୍ତ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ହରିଙ୍କ ନିଜ କୌଶଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ତ୍ୱଷ୍ଟା ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିବେ। ଏହି ଅନେକ ଅଲୌକିକ ମହଳ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶୋଭାମୟ ଗୃହରେ, ଯାହା ଶୌରିଙ୍କ ଏକ ଭାର୍ୟାଙ୍କ ଅଧିକାରରେ ଥିଲା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଇ ମହଳର ସ୍ତମ୍ଭଗୁଡ଼ିକ କୋରାଲ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ତଳ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୀଳମଣି ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ, ଦିଵାଲ ସଫାୟାର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ଏବଂ ଭୂମି ଅପୂର୍ବ ଅଭାସରେ ଚମକୁଥିଲା। ତ୍ୱଷ୍ଟା ତିଆରି କରିଥିବା ମୋତି ମାଳା ଲଟକିଥିବା ଛତା, ମଣି ଓ ଦାନ୍ତରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଆସନ ଓ ଶୟନାସନ ଥିଲା। ମହଳ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଦାସୀମାନେ ଶୋଭାମୟ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଗଳାରେ ମାଳା ନଥିଲେ; ପୁରୁଷମାନେ ମୂଳ୍ୟବାନ ଚୀର, ମେଖଲା, ପାଗା, ଓ ମଣିମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ମଣିମାଳା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଦୀପର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ବାଲକନୀରେ ମୟୂର ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଧୂପ ଓ ହୋମାଦି ଦ୍ରବ୍ୟ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ବାହାରିବା ଦ୍ୱାର ଦେଖି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ଦାସୀମାନେ ଦେହ, ଯୌବନ, ଶୋଭା ଓ ପୋଶାକରେ ସମାନ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁନି ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଣୀ ନିଜେ ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣ ହାତଲି ଚାମରା ଦ୍ୱାରା ସାତ୍ୱତମୁଖ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପଂଖା ଝାଲୁଛନ୍ତି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଶୟନାସନରୁ ଉଠି, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ମୁନିଙ୍କ ପାଦରେ ନମସ୍କାର କଲେ, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଆସନ ଦେଇ ହସ୍ତଯୁଗଳ ଜୋଡି ସ୍ବାଗତ କଲେ। ପରେ, ସେ ମୁନିଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇ, ସେଇ ପାଦଜଳ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷାକୁ ଦେବାଳୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଧର୍ମମୟ ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଏହି ଶୁଦ୍ଧତାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖାଇଲେ। ଏପରେ, ଦେବମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ପୁରାତନ ଋଷି ନାରାୟଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ନରଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ନାରାୟଣ ମୃଦୁ ଓ ନିୟମିତ କଥାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କଣ କରିପାରିବି, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ?" ନାରଦ କହିଲେ: "ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତି ସଂୟମ ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଅବତାର ନେଇ ସେମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତି। ଏହା ଆମ ପାଇଁ ଅପୂର୍ବ ନୁହେଁ।" "ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ପାଦ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ମହାନ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭକ୍ତିରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ପତିତ ଜୀବମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାନ୍ତି—ମୁଁ ଏହିପରି ଚରଣ ଧ୍ୟାନ କରି ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲେ, ଆପଣଙ୍କ କୃପା ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହାରେ ସ୍ମୃତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉ।" ପରେ, ଅନ୍ୟ ଦିନ ନାରଦ, ଯୋଗୀଶ୍ଵରଙ୍କ ଯୋଗମାୟା କୁ ବୁଝିବାକୁ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଏକ ଭାର୍ୟାଙ୍କ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ପ୍ରିୟା ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହିତ ଚୋରସା ଖେଳୁଥିଲେ। ନାରଦଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଭକ୍ତି ସହିତ ଉଠି, ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟ ଆଦର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଏଠି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅଜ୍ଞାନୀ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "କେବେ ଆସିଲେ, ପ୍ରଭୁ? ଆମେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହିପରି ପୂର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ କ'ଣ କରିପାରିବୁ?" ଏହାପରେ, "ଏହି ଶୋଭାମୟ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ କିଛି କହନ୍ତୁ," ବୋଲି କହି, ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା ଓ ଶ୍ରୀନାରଦ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ଅନ୍ୟ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଅନ୍ୟ ଗୃହରେ ନାରଦ ଦେଖିଲେ ଗୋବିନ୍ଦ ନିଜ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଖେଳୁଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଏକ ଗୃହରେ, ସେ ନିଜ ସ୍ନାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଉଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଏକ ଠାରେ, ସେ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରୁଛନ୍ତି, ପଞ୍ଚବିଧି ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି, କେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭୋଜନ ଦେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ କେଉଁଠି ନିଜେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି। କେଉଁଠି ସେ ସାଂଧ୍ୟାବେଳେ ଅସନ୍ନ ହୋଇ, ନିୟମିତ କଥାରେ ବେଦ ପାଠ କରୁଛନ୍ତି; କେଉଁଠି ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ନେଇ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟା ଅଭ୍ୟାସ କରୁଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଏକ ଠାରେ, ସେ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଓ ରଥ ସହିତ ବଳରାମଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଯାତ୍ରା କରୁଛନ୍ତି; କେଉଁଠି ଶୟନାସନରେ ବସି, ବାର୍ଦ୍ଦମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଏକ ଠାରେ, ସେ ଉଦ୍ଧବ ଓ ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ପରାମର୍ଶ କରୁଛନ୍ତି; କେଉଁଠି ରାଜମହଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିଳାମାନେ ଘିରି ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରୁଛନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଏକ ଠାରେ, ସେ ଶୋଭାମୟ ଗାଈ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦାନ କରୁଛନ୍ତି; କେଉଁଠି ମଙ୍ଗଳମୟ ଇତିହାସ ଓ ପୁରାଣ ଶୁଣୁଛନ୍ତି। କେଉଁଠି ନିଜ ପ୍ରିୟା ସହିତ ହାସ୍ୟ କଥା କରି ହସୁଛନ୍ତି; କେଉଁଠି ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ, କେଉଁଠି ଅର୍ଥ-କାମ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। ଏକ ଠାରେ, ସେ ଏକାକି ବସି, ପ୍ରକୃତିର ଉପରେ ଥିବା ପରମପୁରୁଷ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଛନ୍ତି; ଅନ୍ୟଠି ଗୁରୁମାନେକୁ ଉପଚାର ଦେଉଛନ୍ତି। କେଉଁଠି କେଶବ କେହି ସହିତ ସନ୍ଧି କରୁଛନ୍ତି, କେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି; କେଉଁଠି ବଳରାମ ସହିତ ଧର୍ମିକମାନେଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କରୁଛନ୍ତି। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ନିଜ ପୁଅ-ଜୀଅମାନଙ୍କ ବିବାହ ସମାନ ଯୋଗ୍ୟ ବର-କନ୍ୟା ସହ କରାଇ, ଯଥାୟୋଗ୍ୟ ଧନ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କ ବିଦାୟ, ଉପନୟନ ଓ ଅନ୍ୟ ମହୋତ୍ସବ ଉପଲକ୍ଷେ ଉତ୍ସବ ଉଦ୍ୟାପନ କଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଯୋଗୀଶ୍ଵରଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ଠାରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯଜ୍ଞରେ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି; କେଉଁଠି ଧର୍ମ ସାଧନା ପାଇଁ କୂଆ, ଉଦ୍ୟାନ, ମଠ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି। କେଉଁଠି ଶିନ୍ଧୁ ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ଶିକାର କରୁଛନ୍ତି; ଏଠି, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପଶୁ ବଳି ଦେଉଛନ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯାଦବମାନେ ଘିରି ଅଛନ୍ତି। ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପେ, ସେ ଅନ୍ତଃପୁର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୃହମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଅବସ୍ଥା ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିଲେ।