ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାରୀ, ଅବିନାଶୀ, ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ବଳରାମ ଖୁସି ହୋଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଭୟ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ—“ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ” ବୋଲି କହିଲେ। ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ବଳରାମଙ୍କୁ ଭେଟି ଷଷ୍ଠି ବର୍ଷ ବୟସର ହାତୀ ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶ ହଜାର ଘୋଡା ଦେଲେ। ସେ ଛଅ ହଜାର ସୁନା ରଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଏକ ହଜାର ମାଳା ବିନା ଦାସୀ ଦେଲେ—ଯେଉଁମାନେ ଜନନୀ ପ୍ରିୟ ଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଏବଂ ବହୁ ଭାର୍ୟା ସହ ମିଳି, ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ବିଦାୟ ନେଲେ। ପରେ, ହଳାୟୁଧ ନିଜ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ନିଜାତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟ ନେଇ। ଯାଦବମାନଙ୍କ ସଭାରେ, ସେ କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଆଜିଯାଏଁ ରାମଙ୍କ ଶୂରତାର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତଳ ହୋଇଥିବା ଏହି ସହର ଗଙ୍ଗାର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଅଛି। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉତ୍ତର ଭାଗର “ହସ୍ତିନାପୁର ଟାଣି ନେଇ ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ବିଜୟ” ନାମକ ଅଠଷଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଶୁକଦେବ ଆଗକୁ କହିଲେ— ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନର ଆଚରଣ ଯେଉଁଥିରେ ମହାମୁନି ନାରଦ ନିଜେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ, ତାହା ଏହିପରି। ନାରକ ମରିଥିବା ଏବଂ ଅନେକ ମହିଳାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଏକା ଏକା ବିବାହ କରିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ନାରଦ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ। ଏକ ଶରୀର ରେ ଏକା ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ଅଠ ହଜାର ଦୁଇ ଶ ମହିଳାଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ନିଜ ଘରରେ ବିବାହ କରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ଦିବ୍ୟ ମୁନି ନାରଦ ଫୁଲ ଫୁଲିଥିବା ଉଦ୍ୟାନ, ଉପବନ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଅଳାପ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ସଂଗୀତିତ ଡ୍ୱାରକାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସରୋବରମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲିଥିବା ନୀଳ ପଦ୍ମ, ଶାଳୁକ, ଦିନ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଏବଂ କୁମୁଦ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା; ଲମ୍ବା କଣ୍ଡା ଏବଂ ହଂସ, କଉଲି ମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ସହରଟି ନବ ଲକ୍ଷ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଏବଂ ଚାନ୍ଦିର ପ୍ରାସାଦରେ ଶୋଭିତ, ବଡ଼ ମଣିର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ସୁନା ଏବଂ ମଣିର ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜିଥିଲା। ତାହାର ରାସ୍ତା, ଗଲି, ଚଉକ ଏବଂ ବଜାର ସ୍ଥଳୀ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବିଭକ୍ତ; ଶୋଭାମୟ ମଣ୍ଡପ ଏବଂ ସଭାଗୃହ ସହ ଦେବାଳୟ ଉଭୟ ଅଛି; ରାସ୍ତା, ଦ୍ୱାର, ଗଲି ଏବଂ ଥ୍ରେଶହୋଲ୍ଡ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଭିଜାଯାଉଥିଲା; ଝଣ୍ଡା ଏବଂ ପତାକା ରବିରୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲା। ଘରର ଭିତର ମଣ୍ଡପ ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଗୃହ ସମସ୍ତ ଗୃହସ୍ଥମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିଲା; ଏଠି, ହରିଙ୍କ ନିଜ କୌଶଳ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ, ମନେ ହୁଏ ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ନିଜେ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି। ନାରଦ ଏହି ଶୋଭାମୟ ଛୋଉ ହଜାର ବିଭିନ୍ନ ମଣ୍ଡପ ମଧ୍ୟରୁ ଏକଟିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏହି ମହାଳ ଶୌରିଙ୍କ ଏକ ଭାର୍ଯ୍ୟାର ଥିଲା। ମହାଳଟି କୋରାଲ ଖମ୍ଭ, ନୀଳ ମଣିର ତଳ, ନୀଳମଣିର ଦିୱାର, ଏବଂ ଭୂମି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଥିଲା। ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ତିଆରି କରିଥିବା ଚାଉ ତଳ ଏବଂ ମୁକୁତର ମାଳା, ସୁନ୍ଦର ମଣି ଏବଂ ଦାନ୍ତର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୟନ ଏବଂ ଆସନ ସଜିଥିଲା। ଦାସୀମାନେ ଚମତ୍କାର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତେବେ ମାଳା ନଥିଲେ; ପୁରୁଷମାନେ ମଣି ମୁଡ଼ି, ତୁର୍ବାନ, ମଣି ତିଆରି କଣ ଏବଂ ବେଳ ଦେଇ ସଜିଥିଲେ। ମଣି ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧାରି ଦୂର ହୋଇଥିଲା; ବିଭିନ୍ନ ବାଲକନୀରେ ନାଚୁଥିବା ପାଉଁଛି, ଧୂପ ଏବଂ ପୂଜା ଉପକରଣ ଶ୍ରେଣୀରେ ରଖାଯାଉଥିଲା; ଗମନ ପଥ ଦେଖି ଗଭୀର ମନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଗାଇଥିଲେ। ଏଠି, ହଜାର ଦାସୀମାନେ ଦେଖିବାରେ ସମାନ ରୂପ, ଯୌବନ ଏବଂ ପୋଶାକରେ ଥିଲେ; ମୁନି ଦେଖିଲେ ରାଣୀ ସୁନା ହାତଲା କାମରା ଦ୍ୱାରା ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବାୟୁ ବିଳେଇ ଚାଲିଛନ୍ତି। ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଧର୍ମର ସାମ୍ରାଟ୍, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତୁରନ୍ତ ଶୟନ ଛାଡ଼ି, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁତ ନିଉଁ ନାରଦଙ୍କ ପାଦରେ ବନ୍ଦନା କଲେ; ହାତ ଜୋଡି ନିଜ ଆସନରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ପ୍ରଭୁ ନାରଦଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇ, ସେଇ ପାଦ ଜଳ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଲେ; ଏହି ଭାଗବତ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉପଦେଷ୍ଟା, ଧର୍ମର ଅଧିପତି; ତାଙ୍କ ପାଦର ପବିତ୍ରତା, "ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ୟଦେବ" ନାମରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ ଅଟୁଟ। ପ୍ରଭୁ, ଦିବ୍ୟ ମୁନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରି, ପ୍ରାଚୀନ ଋଷି ନାରାୟଣ, ନରଙ୍କ ସଖା, ମିଠା ଏବଂ ମାପିଥିବା ସବ୍ଦରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କଣ କରିପାରିବି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ?” ନାରଦ କହିଲେ— “ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ମିତ୍ରତା ଦେଖିବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ; ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ପ୍ରତି ସଂଯମ, ଏବଂ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ନିଜେ ଅବତାର ନେଇ ରକ୍ଷା କରିଥିବା ଆମେ ଜାଣିଛୁ।" "ଆପଣଙ୍କ ଦୁଇ ପାଦ ଦେଖି, ଯେଉଁଥିରେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକମାନେ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଭବସାଗରରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥିବା, ମୁଁ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଚରିଉଛି—ଦୟା କରି, ମୋର ସ୍ମୃତି ଜନ୍ମ କରିଦିଅ।" ଏହି ପରେ, ଏକ ଦିନ ନାରଦ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଭାର୍ଯ୍ୟାର ଘରକୁ ଗଲେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଯୋଗମାୟା ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି। ଏଠି, କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପ୍ରିୟା ଏବଂ ଉଦ୍ଧବ ସହ ଚୋଉ ଖେଳୁଥିଲେ; ନାରଦଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଭକ୍ତିରେ, ଉଠିବା, ଆସନ ଦେବା ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ କରିଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ଏକ ଅଜ୍ଞାତ ଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ପ୍ରଭୁ, କେବେ ଆସିଲେ? ଆମ ଭଳି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକମାନେ କିପରି ଏଠିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି କରିପାରିବି?” ଏହିପରି ଭାବରେ, "ଏହି ଶୋଭାମୟ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ କିଛି କହନ୍ତୁ" ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ; ନାରଦ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ଉଠି, ନିରବ ଭାବେ ଅନ୍ୟ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।