ଓ ରାମ, ସମସ୍ତର ଆଧାର, ଆମେ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିପାରିନାହିଁ। ଆମେ ଅବିବେକୀ ଏବଂ ମୂଢ଼, ଦୟାକରି ଆମର ଅପରାଧକୁ ଖ୍ଷମା କର। ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର କାରଣ, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟର ନିମିତ୍ତ; ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମର କ୍ରୀଡ଼ା ମାତ୍ର, ତୁମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଖେଳିବା ପାଇଁ ଚାଲାଉଛ। ଅନନ୍ତ ସ୍ୱରୂପୀ, ତୁମେ ହଜାର ମୁଣ୍ଡରେ ପୃଥିବୀକୁ ମଜାକରେ ଧରି ରଖିଛ; ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତୁମେ ମଧ୍ୟରେ ଲୟ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ କେବଳ ତୁମେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅପୂର୍ବ ଅବସ୍ଥାରେ ଅବସ୍ଥିତ ରହିଯାଉଛ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର କ୍ରୋଧ ଦୁନିଆର ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ, ଦ୍ୱେଷ କିମ୍ବା ଇର୍ଷ୍ୟା ନୁହେଁ; ତୁମେ ସତ୍ତ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରି ସଦା ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ। ନମସ୍କାର ତୁମକୁ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଅବିନାଶୀ; ହେ ବିଶ୍ୱସୃଷ୍ଟା, ଆମେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ ଏବଂ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛୁ। ଏପରି ଭାବେ ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, ଭୟଭୀତ ଓ ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ବଳରାମ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ କହିଲେ, "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ଦୁର୍ୟୋଧନ ଉପହାର ଭାବେ ଷାଠି ବର୍ଷ ବୟସ୍କ ହାତୀ ଏବଂ ବାର ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଦେଲେ। ସେ ଛଅ ହଜାର ସୁନାର ରଥ ଏବଂ ଏକ ହଜାର ଅଳଙ୍କାର ବିହୀନ ସୁନ୍ଦରୀ ଦାସୀ ମଧ୍ୟ ଉପହାର ଦେଲେ, କାରଣ ସେ କନ୍ୟାମାନେ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ଥିଲେ। ଭଗବାନ ସେଇ ସମସ୍ତ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ବହୁଁ ସହିତ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଦର ସହ ଯାତ୍ରା କଲେ। ପରେ ହଳାୟୁଧ ନିଜ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ନିଜ ପରିବାର ପ୍ରତି ସ୍ନେହପରାୟଣ ହୃଦୟରେ; ଯଦୁମାନଙ୍କ ସଭାରେ ତିନି କୌରବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କ କୃତ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ। ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ, ରାମଙ୍କ ଶୌର୍ୟର ଚିହ୍ନ ଦେଇ, ସେଇ ସହର ଗଙ୍ଗା ଦକ୍ଷିଣେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖାଯାଏ। ଏଭଳି ଉତ୍ତର ଭାଗର 'ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଟାଣିବାରେ ସଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କ ବିଜୟ' ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ହେଲା। ଏହିପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ନାରଦ ମୁନି ଶୁଣିଲେ ଯେ, ନରକାସୁର ବଧ ହୋଇଛି ଏବଂ ଅନେକ ନାରୀଙ୍କୁ କେବଳ କୃଷ୍ଣ ଏକା ଏକା ଏଇ ବିବାହ କରିଛନ୍ତି। ଏହା ଦେଖିବାକୁ ନାରଦଙ୍କ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଗ୍ରହ ଜନ୍ମିଲା। କି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! କେବଳ ଏକ ଦେହରେ, ସେ ଏକ ସମୟରେ ଅଷ୍ଟ ହଜାର ଦୁଇଶେ ନାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ଘରେ ବିବାହ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ, ଦିବ୍ୟ ମୁନି ନାରଦ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବାଗିଚା ସମୃଦ୍ଧିରେ ଫୁଲିଥିଲା, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଧ୍ୱନି ଲଗାଇଥିଲା। ତଳାଉ ନୀଳ କମଳ, ଶତଦଳ, ଦିନୁକାମିନୀ, କୁମୁଦ ଫୁଲରେ ଭରି ଥିଲା, ଉଚ୍ଚ ଗଛ ଓ ହଂସ, କଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଧ୍ୱନି ଗଞ୍ଜିଥିଲା। ସହରରେ ନବ ଲକ୍ଷ ରତ୍ନ ଓ ରୂପାର ମହଲ ଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ମହାପନ୍ନା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସୁନା ଓ ରତ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ରାସ୍ତା, ଚକ, ବଜାର ଏକ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଶୋଭିତ; ଅପୂର୍ବ ମଣ୍ଡପ, ସଭା ଓ ଦେବାଳୟ ଥିଲା; ରାସ୍ତା, ଅଙ୍ଗନା, ଗଲି ଓ ଦ୍ୱାର ପାଣି ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ଝଣ୍ଡା ଓ ପତାକା ରବିକିରଣକୁ ଅଟକାଇଥିଲା। ଭିତରେ ଅପୂର୍ବ ଭବନ ଘରମାନେ ସମସ୍ତ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ; ଏଠି ହରିଙ୍କ ନିଜ କଳା ଟ୍ୱଷ୍ଟାର କର୍ମ ପରି ପ୍ରକାଶିତ। ନାରଦ ଏହି ସୋଳ ହଜାର ଶୋଭାଯୁକ୍ତ ମହଲ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ମହାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଶୌରିଙ୍କ ଗୋଟିଏ ପତ୍ନୀଙ୍କ ଥିଲା। ସେ ମହାଳ ପାଗଡ଼ ମୁଙ୍ଗାର ଥିଲା, ନୀଳ ମଣି ମଝଲା, ନୀଳମ ଦେବାଲୟ, ଏବଂ ଭୂମି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ। ଟ୍ୱଷ୍ଟାର ତିଆରି କରା ଚାନ୍ଦୁଆରେ ମୁକ୍ତା ମାଳା ଲଟକିଥିଲା, ଆସନ ଓ ବିଚାନା ମୁଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଓ ଦାନ୍ତରେ ଶୋଭିତ। ଦାସୀମାନେ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଗଳାରେ ମାଳା ନଥିଲା; ପୁରୁଷମାନେ ଉତ୍ତମ ଚୀର, ମେଘ, ମୁଣ୍ଡାସା ଓ ମଣି ଲଗାଇଥିଲେ। ଏଠି ରତ୍ନ ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୋଇଥିଲା; ବିଭିନ୍ନ ବାଲକନୀରେ ମୟୂର ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଧୂପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ରଖାଯାଇଥିଲା, ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାର ଦେଖି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ଗାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ହଜାର ଦାସୀ ମଧ୍ୟରେ ଗୁଣ, ରୂପ, ଯୌବନ ଓ ପୋଷାକରେ ସମାନ ଥିଲେ, ସେଠି ମୁନି ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଜମହିଷୀ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ହାତଲା ଚାମରାରେ ସାତ୍ୱତପତିଙ୍କୁ ପଙ୍ଖା ଦେଉଛନ୍ତି। ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ଧର୍ମର ପ୍ରଧାନ, ଶ୍ରୀହରି ତୁରନ୍ତ ଶୟନାସନରୁ ଉଠି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ମୁନିଙ୍କ ପାଦକୁ ବନ୍ଦନା କଲେ, ହାତ ଜୋଡି ନିଜ ଆସନରେ ବସିବାକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ସେ ମୁନିଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇ, ସେଇ ପାଦଜଳ ନିଜ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଲେ, ଯଦ୍ୟପି ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅଚାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଧର୍ମର ନାୟକ; କାରଣ, ତାଙ୍କ ପାଦର ପବିତ୍ରତା 'ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ୟଦେବ' ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାହା ପରମ ତୀର୍ଥ। ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଋଷିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ପୁରାତନ ନାରାୟଣ, ନରଙ୍କ ସାଙ୍ଗୀ, ମୃଦୁ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ଭାଷାରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ କ’ଣ କରିପାରିବା?" ନାରଦ କହିଲେ— "ଏହା ତୁମେ ନିଜରେ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ହେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖ, ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର; ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାଭାବରେ ଅବତାର ନେଉଛ, ଏହି ସମସ୍ତ ଆମେ ଜାଣିଛୁ।" "ତୁମର ଚରଣଦ୍ୱୟ ଦେଖିଛି, ଯାହା ମୁକ୍ତିଦାୟକ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦୀର୍ଘବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକମାନେ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଏହା ଦୁଃଖର ଗର୍ଭରେ ପଡ଼ିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଛି; ମୁଁ ଏଇ ଚରଣକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ତୁମର କୃପା ଚାହେଁ, ଯାହା ମୋର ମନେ ଅନୁସ୍ମୃତି ଜନ୍ମାଉ।" ଏହିପରେ, ଅନ୍ୟ ଦିନ ନାରଦ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯୋଗୀଶ୍ୱରଙ୍କ ଯୋଗମାୟା ବୁଝିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏଠି ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହ ଦ୍ୟୁତ (ଜୁଆ) ଖେଳୁଥିବା ଦେଖିଲେ; ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତିରେ ଉଠି, ଆସନ ଦେଇ ଆଦର କରାଯାଇଥିଲା।