ଏହି ଘଟଣାରେ, ଏକ ମହାନ ବୃଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ, “ହେ ମିତ୍ରମାନେ, ମୁଁ ଏଠାକୁ ଶାନ୍ତି ଆଶା କରି ଆସିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଯାଦବମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିଛି। ଏହି ମୂଢ଼ ଓ କ୍ରୂର ଲୋକମାନେ ପୁନିପୁନି ମୋତେ ଅବହେଳା କରି ଅଶ୍ରଦ୍ଧା ଶବ୍ଦ କହିଲେ, ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଅତି ଅଧିକ। ଉଗ୍ରସେନ ଏହି ବୃଷ୍ଣି, ଭୋଜ ଓ ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା, ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଦର କରନ୍ତି। ଯିଏ ସୁଧର୍ମା ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ଅମରମାନଙ୍କ ଲୋକରୁ ପାରିଜାତ ଗଛ ଆଣିଥିଲେ, ସେ ରାଜାସନ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ କିପରି ହେବେ? ଯାହାଙ୍କ ଚରଣ ତଳେ ଶ୍ରୀ ନିଜେ ସେବା କରନ୍ତି, ସେ ରାଜାସନ ଓ ରାଜସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ କିପରି ହେବେ? ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ଯାହାଙ୍କ ପଦଧୂଳିକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ବହନ କରନ୍ତି, ସେହି ପବିତ୍ର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ମୁଁ ମାତ୍ର ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଅଂଶ ହେଉଛୁ; ଶ୍ରୀ ନିଜେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି—ସେଉଁଠି ରାଜାସନ କ’ଣ ଅର୍ଥ? ବୃଷ୍ଣିମାନେ କୁରୁମାନେ ଦେଇଥିବା ଭୂମିରୁ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି, ଆମେ ତ ଜୁତା ପରି ଅଛୁ, କିନ୍ତୁ କୁରୁମାନେ ମୁଣ୍ଡର ମୁକୁଟ। ଧନର ଗର୍ବରେ ମସ୍ତ ହୋଇଥିବା, ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଓ କଠୋର କଥା କହୁଥିବା ଏମିତି ଲୋକମାନେ କେଉଁଠି ସହିପାରିବେ କିମ୍ବା ଉପଦେଶ ଦେଇପାରିବେ? ଏହିପରେ, ବଳରାମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, "ଆଜି ମୁଁ ପୃଥିବୀକୁ କୌରବମାନେ ଠାରୁ ଶୂନ୍ୟ କରିଦେବି!" ତାଙ୍କର ହଳ ଉଠାଇ ତିନି ଲୋକକୁ ଦହିଦେବା ପ୍ରୟାସ କଲେ। ହଳର ଚୁଆଁ ଦ୍ୱାରା ହସ୍ତିନାପୁର ନଗରକୁ ଫାଟି ଦେଲେ, ଏବଂ ତାହାକୁ ଗଙ୍ଗାରେ ଟାଣି ନେଲେ। ନଗରଟି ଜଳରେ ନୌକା ପରି ଘୁରୁଥିବା ଦେଖି କୌରବମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ତିର ହୋଇଗଲେ। ବଞ୍ଚିବା ଆଶାରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ ବଳରାମଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣା ଓ ସାମ୍ବକୁ ଆଗରେ ରଖି, ହାତ ଯୋଡ଼ି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "ହେ ରାମ, ସମସ୍ତର ଆଧାର, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣୁନାହିଁ। ଦୟାକରି ଆମ ଅପରାଧକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ଆମେ ମୂଢ଼ ଓ ଭ୍ରାନ୍ତ।" "ଆପଣ ଏକାକି ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ପ୍ରଳୟର କାରଣ। ପ୍ରଭୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ଖେଳ, ଆପଣ ଏହା ସହିତ ଖେଳନ୍ତି।" "ହେ ଅନନ୍ତ, ଆପଣ ଏକ ହଜାର ମୁଣ୍ଡରେ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ମସ୍ତକରେ ଖେଳେଇ ଧରିଛନ୍ତି; ବିଶ୍ୱ ପ୍ରଳୟରେ ଆପଣ ଏକାକି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହନ୍ତି।" "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ କ୍ରୋଧ ବିଶ୍ୱକୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେବା ପାଇଁ, ଦ୍ୱେଷ କିମ୍ବା ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ନୁହେଁ; ଆପଣ ସତ୍ତ୍ୱକୁ ଧାରଣ କରି ସଦା ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷାରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ।" "ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଅବିନାଶୀ, ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛୁ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ଏପରି ଭାବରେ ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ତିର ଶରଣାର୍ଥୀମାନଙ୍କୁ ବଳରାମ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, 'ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ' ବୋଲି ଭୟମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।" ଦୁର୍ୟୋଧନ ବଳରାମଙ୍କୁ ଭେଟି ଦେଲେ—ଷାଠି ବର୍ଷ ବୟସର ହାତୀ, ଏବଂ ବାର ହଜାର ଘୋଡ଼ା। ସେହିପରି, ଛଅ ହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥ ଓ ଏକ ହଜାର ଗହଣା ନଥିବା କନ୍ୟାମାନେ ଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ ବଳରାମ ଏହା ସ୍ୱୀକାର କରି, ପୁଅ ଓ ବୋଉ ସହ ତାଙ୍କ ସ୍ନେହିତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ। ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ରହି, ଯାଦବମାନଙ୍କ ସଭାରେ କୁରୁମାନଙ୍କ ସହ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ, ଗଙ୍ଗାର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ରାମଙ୍କ ପ୍ରଭାବର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି ସେହି ନଗର ଉଚ୍ଚ ରହିଛି। ଏଭଳି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉତ୍ତର ଭାଗର 'ହସ୍ତିନାପୁର ଟାଣିବା ଦ୍ୱାରା ସଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କ ବିଜୟ' ନାମକ ଅଠଷଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହା ପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏହି ସମୟରେ, ନାରଦ ମୁନି ଶୁଣିଲେ ଯେ, ନରକାସୁର ବଧ ହୋଇଛି ଓ ଅନେକ ନାରୀଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଏକା ଏକା ଏବଂ ଏକା ସମୟରେ ବିବାହ କରିଛନ୍ତି। ଏହା ଦେଖିବା ପାଇଁ ନାରଦଙ୍କ ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମିଲା—କିପରି ଏକ ଦେହରେ ଥିବା ଦେବତା ଏକ ସମୟରେ ଅଠ ହଜାର ଦୁଇଶେ ନାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଘରେ ବିବାହ କରିପାରିଲେ! ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ନାରଦ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ବାଗିଚା ମନୋହର ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା, ପକ୍ଷୀମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରବ କରୁଥିଲେ। ଏଠାର ହିଳା ଓ ଝିଲିମିଲି ନଳୀନୀ, ଦିନେ ଖିଲିଥିବା କମଳ, କୁମୁଦ ଓ ଉଚ୍ଚ ନଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ହଂସ ଓ ବକମାନେ ତାହାରେ ଡାକୁଥିଲେ। ଦ୍ୱାରକା ନଗର ନବଶତ ହଜାର କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଓ ଚାନ୍ଦିର ମହଲ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ସୁନା ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ରାସ୍ତା, ଚକ, ବଜାର, ସଭା ଘର, ଦେବମନ୍ଦିର ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ ନିର୍ମିତ ହୋଇଥିଲା, ରାସ୍ତା ଓ ଅଙ୍ଗନା ଜଳ ଛିଟି ଶିତଳ ହୋଇଥିଲା, ପତାକା ଓ ଝଣ୍ଡା ରୂପେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅବରୋଧ କରୁଥିଲା। ନାରଦ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଏକ ମହଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଶୌରିଙ୍କ ଏକ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ଅତି ମହାନ ଗୃହ ଥିଲା। ଏଠାରେ ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର କୋରାଳର ଥମ୍ଭ, ନୀଳମଣିର ତଳ, ନୀଳ ମଣିର ଦିବାର, ଅପୂର୍ବ ଚମକ ଦେଉଥିବା ଭୂମି ଥିଲା। ଟ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ତିଆରି କରିଥିବା ମୁକୁଟ ଓ ମୋତିର ମାଳା, ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଓ ଦାନ୍ତର ଶୋଯା, ଚିକଣ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାସୀମାନେ, ଅଲଙ୍କାର ନଥିବା କନ୍ୟାମାନେ, ଅଲଙ୍କୃତ ପୁରୁଷମାନେ, ଦୀପର ଆଲୋକରେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୋଇଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ବାଲକନୀରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ମୟୂର, ଧୂପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଏବଂ ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧିମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ପ୍ରଭା ଦେଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ହଜାର ଦାସୀମାନେ ଏକ ରୂପ, ଏକ ଯୌବନ, ଏକ ଅଳଙ୍କାରରେ ଥିଲେ, ମହାରାଜ୍ଞୀ ନିଜେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ହାତଲାଗି କମରା ଦ୍ୱାରା ସାତ୍ୱତମୁଖ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବିଲ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତୁରନ୍ତ ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ନାରଦଙ୍କ ପାଦରେ ନମସ୍କାର କଲେ, ହାତ ଯୋଡ଼ି ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିବାକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।