ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା! କାଳର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଗତି ଦ୍ୱାରା ଦେଖ, ଯିଏ ଉନ୍ନତି କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ପାଏଁ ଜୁତା ପିନ୍ଧିଛି, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଛି। ଏହି ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀମାନେ, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଏକେଠି ଶୋଇ, ବସି, ଭୋଜନ କରୁଛନ୍ତି, ଆମେ ସେମାନେଙ୍କୁ ଆମ ସମାନ କରିଦେଇଛୁ, ଏବଂ ସେମାନେ ରାଜାସନରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଚାମର, ଚାମରୀ, ଶଂଖ, ଧଳା ଛତା, ମୁକୁଟ, ସିଂହାସନ ଓ ଶୟ୍ୟା ଭୋଗୁଛନ୍ତି, ଏହା ସବୁ ଆମର ଅବହେଳା ଦ୍ୱାରା ହେଉଛି। ଏହି ଯାଦବମାନେ, ଯାହାକି ଆମର ଦାନରେ ରାଜସମ୍ମାନ ପାଇଛନ୍ତି, ଯେପରି ନଗ ମାଛକୁ ଅମୃତ ଦିଆଯିବା, ସେମାନେ ଆଜି ଆମକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଉଛନ୍ତି, ଲଜ୍ଜା ଛାଡ଼ି। କୁରୁ, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମିଳି ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠାରେ ଦିଆଯାଇନାହିଁ, ସେଉଁଠାରୁ କିପରି ଛିନିପାରିବେ? ସେଉଁଠି ତ ପ୍ରାଣୀ ମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ସିଂହଙ୍କୁ ଶିକାର ଦେଉଛନ୍ତି। ଶ୍ରୀ ବାଦରାୟଣ କହିଲେ: ଜନ୍ମ, ବଂଶ, ଧନର ଅହଂକାରରେ ଏହି କୁରୁମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଭିମାନୀ ହୋଇଯାଇଥିଲେ; ସେମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ କଠୋର ଶବ୍ଦ କହି, ଅସଭ୍ୟ ଭାବରେ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। କୁରୁମାନେଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ଦେଖି ଓ ଅପମାନକର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଅଚ୍ୟୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ହସିହସି ବାରମ୍ବାର କଥା କହିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ଅଭିମାନରେ ଫୁଲିଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶାନ୍ତି ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହେଉଛି ଦଣ୍ଡ, ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବାପରି। ମୁଁ ଏଠାକୁ ଶାନ୍ତି ନିମିତ୍ତେ ଆସିଛି, ଯାଦବ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିଛି। ଏହି ମୂଢ଼, କ୍ଲେଶକାରୀ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମୋ କଥାକୁ ଅବହେଳା କରି, ଅପମାନକର ଶବ୍ଦ କହିଛନ୍ତି।