ଭାଗବତ ଗାଥାର ମହିମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ । ଏହା ଶ୍ରବଣ କଲେ, ବିଚ୍ୟୁତ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ନଶ୍ୱର ହୁଏ । ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ, କ୍ଷୀରସାଗରର କୃଷ୍ଣ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତିର ଫଳ ଦେଇଥାଏ । ଯେତେବେଳେ ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ପାପ କମ୍ପିତ ହୁଏ । ଏହି ଗାଥା ଶ୍ରବଣ କଲେ, ଶୀଘ୍ର ମୋକ୍ଷ ମିଳିଯାଏ । କଥା, କାମ୍ୟ ହେଉ ବା ନିଷ୍କାମ, ହ୍ରସ୍ୱ ହେଉ ବା ଦୀର୍ଘ, ମନ, କଥା ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କିଛି ପାପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଶ୍ରବଣ ତାହାକୁ ଦାହ କରି ଦେଉଛି, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଜଳାଣ ଦହି ଦେଉଛି । ଭାରତ ଭୂମିରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଓ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଗାଥା ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମକୁ ଫଳହୀନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ । ଏହି ଶରୀର ଯଦି ଶୁକଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣିନାହିଁ, ତେବେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସୁସ୍ଥ ହେଲେ କଣ ଲାଭ? ଏହି ଶରୀର ହେଉଛି ଅସ୍ଥିର ଅସ୍ଥିର ହାଡ଼, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଲଗି ଥିବା, ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଢାକା, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଅନ୍ତଃପାତ୍ର, ମୁତ୍ର ଓ ପରିସ୍ରାବ ପାଇଁ ପାତ୍ର ମାତ୍ର । ଏହା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ, କର୍ମଫଳ, ରୋଗ, ଦୁଃଖର ଘର, ଅସାଧ୍ୟ, ଭୋଗ୍ୟ ଓ ସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ, ଦୁର୍ବଳ ଓ ନଶ୍ୱର । ଏହି ଶରୀର ଶେଷରେ କୀଟ, ମଳ ଓ ରାଖରେ ବିଲୀନ ହୁଏ । ଏପରି ଅସ୍ଥିର ଶରୀର ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟ କେମିତି ସମ୍ଭବ? ସକାଳେ ପକାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ସାନ୍ଧ୍ୟାରେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଏପରି ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୋଷିତ ଶରୀରର କେଉଁ ଟିକାଉପନ ଅଛି? ଏହି ଲୋକରେ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ହରି ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ତେଣୁ ଦୋଷ ନିବୃତ୍ତି ପାଇଁ ଏହି ଉପାୟ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ । ପାଣିର ଫେନ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୀଟ ପରି, ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି । ଶୁଖିଲା ବାଁସର ଗାଠି ଫାଟିଯିବା ଅଦ୍ଭୁତ, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟର ଗାଠି ଏହି ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯିବା ତାହାଠାରୁ ବଡ଼ ଅଦ୍ଭୁତ । ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ କଲେ ହୃଦୟର ଗାଠି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କଟିଯାଏ, କର୍ମ ଶେଷ ହୁଏ । ଯେତେବେଳେ ମନ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ ତୀରେ ବସିଯାଏ, ଯାହା ସଂସାରିକ ମଳକୁ ଧୋଇ ଦେଉଛି, ସେଠାରେ ମୁକ୍ତି ସ୍ଥିର ହୁଏ । ଏପରି କଥା ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଲା, ଯାହା ଚାରିପାଖରେ ବୈକୁଣ୍ଠବାସୀ ଆସିଥିଲେ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଲୋକରେ ମଣ୍ଡିତ । ସମସ୍ତେ ଦେଖିଥିଲେ, ଧୁନ୍ଧୁଳୀପୁତ୍ର ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ । ରଥରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଥିବା ଦେଖି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ମୋତେ ଶୁଣୁଥିବା ଏଠି ଅନେକ ପବିତ୍ର ଶ୍ରୋତା ଅଛନ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏମିତି ଦିବ୍ୟ ରଥ କାହିଁକି ଆସିଲା ନାହିଁ? ସମସ୍ତେ ସମାନ ଭାବେ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ତାହେଲେ ଫଳରେ ଭିନ୍ନତା କାହିଁକି? ହରିଭକ୍ତମାନେ ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ।" ହରିଙ୍କ ଦୂତମାନେ କହିଲେ— "ଏଠାରେ ଫଳର ଭିନ୍ନତା ଶ୍ରବଣର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; ସମସ୍ତେ ଶ୍ରବଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଏତେ ଚିନ୍ତନ କରିନାହାନ୍ତି । ତେଣୁ ଉପାସନାରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଭିନ୍ନତା ଦେଖାଯାଏ । ଯେ ପିତୃଆତ୍ମା ସପ୍ତ ରାତି ଉପବାସରେ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ସେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ ।" "ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦୃଢ଼ ନୁହେଁ, ତାହା ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଅଉ ଶ୍ରବଣ ଅବଧାନ ନ ଥିଲେ ବ୍ୟର୍ଥ, ମନ୍ତ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ନ ଥିଲେ ନଶ୍ଟ, ଅବଧାନ ନ ଥିଲେ ପାଠ ନଷ୍ଟ । ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରେନି, ସେଠି କ୍ଷୟ; ଅପାତ୍ର ପିତୃତର୍ପଣ କ୍ଷୟ; ଅନଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଦାନ କ୍ଷୟ; ଅଚରିତ୍ରରେ ଗୃହ କ୍ଷୟ ।" "ଗୁରୁବାଣୀରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ନିଜେ ନମ୍ରତା, ମନର ଦୋଷ ଜୟ, ଓ ଶ୍ରବଣରେ ଏକାଗ୍ରତା— ଏମିତି ଗୁଣ ଥିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ମିଳେ; ଏବଂ କଥା ଶେଷରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ମିଳିଥାଏ ।" "ହେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ ନିଜେ ତୁମକୁ ଗୋଲୋକ ଦେବେ ।" ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ଭକ୍ତ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଚଳିଗଲେ । ପରବର୍ତ୍ତୀ ମାସରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନିଥରେ ଏହି ଗାଥା ପାଠ କଲେ; ସେମାନେ ପୁନି ସପ୍ତ ରାତି ଶ୍ରବଣ କଲେ । ହେ ନାରଦ, ଏଉଁ କଥାର ଶେଷରେ କଣ ଘଟିଲା, ଏବେ ଶୁଣ । ହରି ନିଜେ ଭକ୍ତମାନେ, ଦିବ୍ୟ ରଥ ସହିତ ଆସିଲେ; ସେତେବେଳେ ବିଜୟ ଧ୍ୱନି ଓ ନମସ୍କାରର ରବ ହେଲା । ଭଗବାନ ହରି ଆନନ୍ଦରେ ପଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ; ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରି କରିଦେଲେ । ହରି ତୁରନ୍ତି ଅନ୍ୟ ଶ୍ରୋତାମାନେଂକୁ ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧାଇଲେ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଇ ଶୋଭିତ କଲେ । ଏହି ଗ୍ରାମର ଘୋଡ଼ାପାଳକ, ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କୃପାରେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଲେ । ଏହିପରି ହରିଧାମକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ସେ ଗୋପ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ଗୋଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଶ୍ରବଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଭଗବାନ ଚାଲିଗଲେ । ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଅୟୋଧ୍ୟାବାସୀ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ, ସେପରି କୃଷ୍ଣ ଏମାନେଂକୁ ଗୋଲୋକକୁ ନେଲେ, ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ପାଆନ୍ତି । ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ବା ସିଦ୍ଧମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠାକୁ ଏମାନେ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପହଞ୍ଚିଲେ । ଏଠାରେ ଘୋଷଣା କରାଯାଏ— ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥାର ଅକ୍ଷର ଶ୍ରବଣ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ, ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି; ଏପରି ଫଳ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦେଇଥାଏ । ବାୟୁ, ଜଳ, ପତ୍ର ଭୋଜନ କଲେ, ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଫଳ ମିଳିନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣରେ ମିଳେ । ଚିତ୍ରକୂଟରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ଋଷିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାଣ୍ଡିଳ୍ୟ ମୁନି ମଧ୍ୟ ଏହି ପବିତ୍ର ଗାଥାକୁ ପଢ଼ନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହେଇ । ଏହି କଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର; ଏକଥର ଶ୍ରବଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ । ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଏହା ପଢ଼ିଲେ, ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି; ପ୍ରତିଦିନ ପଢ଼ିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଆଉ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନାହିଁ । ଏହିପରି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହିମା ଅପାର । ଏବେ ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ— "ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣର ବିଧି" ।