ସେହି ସମୟରେ ଧୁନ୍ଧୁଳୀପୁତ୍ର ତାଙ୍କର ଭାଇ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ଭାଇ, ତୁମ ଦୟାରୁ ମୁଁ ବନ୍ଧନ ଓ ପିତୃଗତ ଦୁଷିତ ଦଶାରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିଛି।” ସେ ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣର ମହିମାକୁ ସ୍ମରଣ କରି କହିଲେ, “ଭାଗବତର ଏହି ଆଲୋଚନା କେତେ ଶୁଭ! ଏହା ପିତୃୟୋନିର ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଦିଏ; ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ କୃଷ୍ଣର ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଏ।” ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପାପ କମ୍ପିଯାଏ ଯେତେବେଳେ ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ହୁଏ; ଏହି କଥାମୃତ ଆମକୁ ତୁରନ୍ତ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। କଥା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ – ସେଠାରେ ପାପ ଭଳି ଶୁଷ୍କ କିମ୍ବା ଭିଜା, ହାଲୁକା କିମ୍ବା ଭାରୀ, ମନ, କଥା, କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କୃତ – ସମସ୍ତ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଜଳାଣାକୁ ଦଗ୍ଧ କରେ। ଭାରତ ଭୂମିରେ, ପଣ୍ଡିତ ଓ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ନିଷ୍ଫଳ ଘୋଷିତ ହୁଏ। ଶୁକଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣିନଥିବା ଏହି ଅସ୍ଥିର ଶରୀରକୁ ରକ୍ଷା କରିବାର କ’ଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ? ଏହି ଶରୀର କେବଳ ଅସ୍ଥି, ନାଡ଼ି, ମାଂସ, ରକ୍ତ, ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଓ ମଳମୂତ୍ରର ପାତ୍ର। ଏହି ଦେହ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ, କର୍ମଫଳ, ରୋଗ, ଦୁଃଖର ଗୃହ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅସହ୍ୟ, ଦୁଷିତ, ଦୋଷପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ୱର। ଏହି ଦେହର ଶେଷ ହୁଏ କୀଟ, ମଳ, ଓ ଭସ୍ମରେ; ଏପରି ଅସ୍ଥିର ଦେହ ଦ୍ୱାରା କୃତ କାର୍ଯ୍ୟ କେମିତି ଅବିନାଶୀ ହେବ? ସକାଳେ ତିଆରି ହେବା ଖାଦ୍ୟ ସନ୍ଧ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପଚୟ ହୁଏ; ଏପରି ଆହାରରେ ପୋଷିତ ଦେହର କ’ଣ ନିର୍ମଳତା ରହିଛି? କେବଳ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲୋକରେ ହରିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ; ଏହା ଦୋଷ ନିବାରଣର ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଜଳର ବୁଦ୍ବୁଦ୍, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୋକା ପରି, ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ମାତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ଶୁଷ୍କ ବାଁଶର ଗଠିକୁ ଫାଟିଯିବା ଅଦ୍ଭୁତ, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟର ଗଠି କଥା ଶ୍ରବଣରେ ଫାଟିଯିବା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଅଦ୍ଭୁତ। ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣରେ ହୃଦୟଗଠି ଭଙ୍ଗ ହୁଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କଟିଯାଏ, କର୍ମ ଶେଷ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ମନ କଥା ତୀର୍ଥରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୁଏ, ଯେଉଁଥିରେ ସାଂସାରିକ ମଳ ଦୂର ହୁଏ, ସେଠି ମୁକ୍ତିକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ଏପରି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଭାଇକୁଣ୍ଠବାସୀମାନଙ୍କ ସହ ତେଜସ୍ୱୀ ଆଭାରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲା। ସମସ୍ତ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ଧୁନ୍ଧୁଳୀପୁତ୍ର ସେହି ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ; ରଥରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଦେଖି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏଠି ମୋର ଅନେକ ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରୋତା ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ କାହିଁକି ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଲାନାହିଁ? ସମସ୍ତେ ସମାନ ଭାବେ ଶୁଣିଛନ୍ତି, ତେବେ ଫଳରେ ଭିନ୍ନତା କାହିଁକି? ଏହି ହରିଭକ୍ତମାନେ ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ।” ତାହାପରେ ହରିର ସେବକମାନେ କହିଲେ, “ଏଠି ଫଳର ଭିନ୍ନତା ଶ୍ରବଣର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା; ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଚିନ୍ତନର ଅଭାବ ଥିଲା। ଏହିପରି ଭିନ୍ନତା ଉପାସନାରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। ଧୁନ୍ଧୁଳୀପୁତ୍ର ସପ୍ତ ରାତି ଉପବାସରେ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ ଓ ଏକାଗ୍ରତାରେ ଲିନ ହେଲେ। ଦୃଢ଼ ଜ୍ଞାନ ନ ଥିଲେ ତାହା ନଶ୍ୱର, ଅଳସ୍ୟରେ ଶ୍ରବଣ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ସନ୍ଦେହରେ ମନ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳତାରେ ପାଠ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଯେଉଁ ଥାଏ ବିଷ୍ଣୁର ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅନର୍ହକୁ, ଦାନ ଅନଧିକାରୀକୁ, ଦୁର୍ବ୍ୟବହାରରେ କୁଳ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। ଗୁରୁବାକ୍ୟରେ ଆସ୍ଥା, ନିଜରେ ବିନମ୍ରତା, ମନର ଦୋଷ ଜୟ କରିବା, ଏବଂ କଥାରେ ଏକାଗ୍ରତା – ଏହି ଗୁଣ ଥିଲେ ଶ୍ରବଣର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ; ଏବଂ କଥା ଶେଷେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। “ହେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ ନିଜେ ତୁମକୁ ଗୋଲୋକ ଦେବେ।” ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ହରିଭକ୍ତ ଭାଇକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ। ପରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନି ଏହି କଥା ଏକ ମାସ ପରେ ପଠିଲେ; ସେମାନେ ପୁନି ସପ୍ତ ରାତି ଶ୍ରବଣ କଲେ। “ହେ ନାରଦ, ଏବେ କଥା ଶେଷରେ କ’ଣ ଘଟିଲା, ଶୁଣ।" କଥା ଶେଷେ, ହରି ନିଜେ ଭକ୍ତମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ରଥମାନେ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୟଧ୍ୱନି ଓ ପ୍ରଣାମ ଶୁଣାଗଲା। ହରି ଆନନ୍ଦରେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରି କରିଦେଲେ। ହରି ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କୁ ମେଘପରି ଶ୍ୟାମ, ପୀତବାସ୍ତ୍ର, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଇ ଶୋଭିତ କରିଦେଲେ। ଏହି ଗ୍ରାମର ଯେଉଁମାନେ ଅଶ୍ୱପାଳ, ଚଣ୍ଡାଳ ଭଳି ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆସି ଚଢ଼ିଲେ। ଯେଉଁଠି ଯୋଗୀମାନେ ଯାନ୍ତି, ସେହି ହରିଧାମକୁ ସେ ଗୋପ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସହ ଗଲେ; ଶ୍ରବଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ପ୍ରଭୁ ଚଲିଗଲେ। ପୂର୍ବେ ଯେପରି ଅୟୋଧ୍ୟାବାସୀ ରାମଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ସେପରି କୃଷ୍ଣ ସେମାନେକୁ ଗୋଲୋକକୁ ନେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଯିବାକୁ ଦୁର୍ଲଭ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ବା ସିଦ୍ଧମଣ୍ଡଳ ଯେଉଁଠି ପହଞ୍ଚିପାରେ ନାହିଁ, ସେହି ଧାମକୁ ସେମାନେ ଏହି ଭାଗବତ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏଠାରେ ଘୋଷଣା କରାଯାଏ: ସପ୍ତାହିକ କଥାରେ କେତେ ତେଜସ୍ବୀ ଫଳ ମିଳେ! ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥାର ଶବ୍ଦ ଯେଉଁମାନେ କାନରେ ଶୁଣିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନ ନେବେ। ବାୟୁ, ଜଳ, ପତ୍ର ଭୋଜନ, କଠିନ ତପସ୍ୟା, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ପଦ ମିଳେ ନାହିଁ, ସେହି ପଦ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣରେ ମିଳେ। ମହାର୍ଷି ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ଚିତ୍ରକୂଟରେ ବସି, ଏହି ପବିତ୍ର ଐତିହ୍ୟକୁ ପଢ଼ନ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦରେ ଲୀନ। ଏହି କଥା ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର; ଏକଥର ଶ୍ରବଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଏହି କଥା ପଢ଼ିଲେ ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତି ପାନ୍ତି; ଦୈନିକ ପାଠରେ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନାହିଁ। ଏହାପରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ମହିମାର ଅନ୍ୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ—“ଏବେ ଆମେ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା କହିବାକୁ ଯାଉଛୁ; ସାଧାରଣତଃ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସାଙ୍ଗମାନେ ଓ ଧନ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।