କୌରବମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ଏହି ପୁଅଟି ଅଶିଷ୍ଟ; ସେ ଆମକୁ ଅପମାନ କରି, ଆମର ଅନିଚ୍ଛା ବିରୁଦ୍ଧେ ଆମର କନ୍ୟାକୁ ଶକ୍ତିବଳେ ନେଇଯାଇଛି।” ତେବେ ସେମାନେ ଆହୁରି କହିଲେ, “ଆମେ ଏହି ଅଭିମାନୀକୁ ବାନ୍ଧିଦେବା; ଏହା ପରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ କ’ଣ କରିପାରିବେ? ସେମାନେ ଆମ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଭୂମିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି, ଯାହା ଆମ ଅନୁଗ୍ରହରେ ମିଳିଛି।” ଆଉ କହିଲେ, “ଯଦି ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଶୁଣନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ବନ୍ଧି ରଖାଯାଇଛି, ତେବେ ସେମାନଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ ହେବ ଏବଂ ସେମାନେ ଶାନ୍ତ ହେବେ, ଯେପରି ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ପ୍ରାଣାୟାମ ଶାନ୍ତ ହୁଏ।” ଏହିଭଳି କର୍ଣ୍ଣ, ଶଳ, ଭୂରି, ଯଜ୍ଞକେତୁ ଏବଂ ସୁୟୋଧନ, କୁରୁବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କର ସମର୍ଥନରେ, ସାମ୍ବକୁ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧାଡ଼ି ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସାମ୍ବ, ଏହି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରଥୀ, ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନୁଷ୍ୟ ଉଠାଇ, ସିଂହ ପରି ଏକା ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ, “ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!” ବୋଲି, ଧନୁଷ୍ୟ ଉଠାଇ ସାମ୍ବ ଉପରେ ବାଣବୃଷ୍ଟି କରିଲେ। ଯଦ୍ୟପି ସେ କୁରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହେଉଥିଲେ, ସେ ଏହାକୁ ସହିଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ସିଂହ କ୍ଷୁଦ୍ର ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରେ। ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନୁଷ୍ୟ ତାଣି, ସେ ଏକାସାଥି ଏବଂ ଅଲଗା ଭାବରେ କର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ସୟଂ ଛଅ ଜଣ ରଥୀଙ୍କୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆହତ କଲେ। ଚାରିଟି ଘୋଡାକୁ ଚାରିଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା, ଏକେକ ବାଣରେ ଚାରି ରଥଚାଳକଙ୍କୁ, ଏବଂ ମହାଧନୁର୍ଧରମାନେ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଥିବାବେଳେ ଆହତ ହେଲେ। ଏହି କୌଶଳ ଦେଖି ସେମାନେ ସାମ୍ବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। କିନ୍ତୁ, କୁରୁମାନେ ସାମ୍ବଙ୍କ ରଥକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ—ଚାରି ଘୋଡାକୁ ଆହତ କଲେ, ରଥଚାଳକୁ ହତ କଲେ, ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲେ। ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ସେଠାରେ ସାମ୍ବକୁ ବନ୍ଧି, ରଥହୀନ କରି, ବିଜୟୀ କୁରୁମାନେ ପ୍ରିନ୍ସ ସାମ୍ବ ଏବଂ ତାଙ୍କ ନିଜ କନ୍ୟା ସହିତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଘଟଣା ନାରଦଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ବୃଷ୍ଣିମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ଉତ୍ତେଜନାରେ, କୌରବମାନଙ୍କ ସାମ୍ନା କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଲେ। କିନ୍ତୁ ବଳରାମ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଓ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ନେତାମାନେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଲେ, କାରଣ ସେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ନ ହେଉ ବୋଲି ଚାହାଁନଥିଲେ। ବଳରାମ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୃଦ୍ଧ ବନ୍ଧୁମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ସହ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ। ସେ ଗଜାଭୟ ନାମକ ସ୍ଥାନରେ ବାହାର ଉଦ୍ୟାନରେ ବସି, ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ସନ୍ଦେଶ ଦେବାକୁ ପଠାଇଲେ। ଉଦ୍ଧବ, ଆମ୍ବିକାପୁତ୍ର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ବାହ୍ଲିକ ଏବଂ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଶିଷ୍ଟାନୁସାରେ ନମସ୍କାର କରି, ବଳରାମଙ୍କ ଆଗମନ ସୂଚନା କଲେ। ବଳରାମ, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ; ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ମଙ୍ଗଳ ଉପହାର ନେଇ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ। ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବେଠି, ଗାଈ ଓ ଜଳ ଦେଇ ବଳରାମଙ୍କ ପୂଜା କଲେ; ତାଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା ଲୋକେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ବଳରାମ, ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ କୁଶଳେ ଅଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ଜାଣି, ସେମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରସ୍ନ କରି, ନିର୍ଭୟ ଭାବେ କଥା କହିଲେ— “ଉଗ୍ରସେନ, ଏହି ପୃଥିବୀର ମହାନ୍ତ, ଯେଉଁ ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ଦୃଢ଼ ମନେ ଶୁଣି, ବିଳମ୍ବ ନ କରି ପାଳନ କର। ତୁମେ ଅନେକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ନ୍ୟାୟମାନ୍ୟ ପୁରୁଷକୁ ଅନ୍ୟାୟରେ ବନ୍ଧିଲ, ଯେଉଁଥିରେ ମୁଁ କୁଟୁମ୍ବ ଏକତା ପାଇଁ ଏହା ସହିଛି।” ବଳରାମଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶୂରବୀର କଥା, ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂ ଶକ୍ତି ପରି, କୁରୁମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଶୁଣିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହା! ଏ କେମିତି ଅଦ୍ଭୁତ! ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ କାଳର ଚଳନରେ ଯେଉଁଠାରେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ମୁକୁଟ ଓ ପାଏ ଜୁତା ପିନ୍ଧି ଉପରେ ଚଢ଼ିବାକୁ ଚାହେ।” “ଏହି ବୃଷ୍ଣିମାନେ ଆମ ସହିତ ଏକାଠି ଶୟନ, ଆସନ, ଭୋଜନ କରନ୍ତି; ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ରାଜାସନ ଦେଇଛୁ। ସେମାନେ ଚାମର, ଚାମରୀ, ଶଂଖ, ଧଳା ଛତା, ମୁକୁଟ, ସିଂହାସନ, ଶୟନ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି—ଏହା ସବୁ ଆମର ଅବହେଳାରୁ। ବସ୍, ବସ୍! ବହୁତ ହେଲା ଏହି ଯାଦବମାନେ ରାଜସମ୍ମାନ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରୁଛନ୍ତି, ଯାହା ଦାତା ଦେଇଛି, ମଣି ନିଆଁ ପାଇଁ ନେଇଲା ପରି; ଏମାନେ ଆମ ଅନୁଗ୍ରହରେ ଉନ୍ନତି ହୋଇ, ଆଜି ନିର୍ଲଜ୍ଜ ଭାବେ ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦେଉଛନ୍ତି।" "ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୁରୁମାନେ ସହିତ ମିଶି, ଅଦାନ ଜିନିଷ ଦାନ କରିପାରିବେ କି? ଯେପରି ସିଂହ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶିକାର ଛିନିନେଇଥାଏ?” ଶ୍ରୀ ବାଦରାୟଣ କହିଲେ: "ଜନ୍ମ, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଓ ଧନର ଅଭିମାନରେ ଆତ୍ମମନ ଭରି ଯାଇ, ସେମାନେ ଅହଂକାରୀ ହୋଇ ଅଶିଷ୍ଟ କଥା କହି, ବଳରାମଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।" କୁରୁମାନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ଦେଖି ଓ ତାଙ୍କ ଅପମାନକର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଅଚ୍ୟୁତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ହସି-ହସି କହିଲେ: “ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅଭିମାନରେ ମତ୍ତ, ସେମାନେ ଶାନ୍ତି ଚାହୁଁନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହେଉଛି ଦଣ୍ଡ, ଯେପରି ଜନ୍ତୁମାନେ ପାଇଁ ଲାଠି।" "ମୁଁ ଏଠାକୁ ଶାନ୍ତି ଚାହି ଆସିଛି, କ୍ରୋଧିତ ଯାଦବ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିଛି। ଏହି ମୂଢ଼, ଝଗଡ଼ାଳୁ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପୁନିପୁନି ମୋତେ ଅବହେଳା କରି, ଅଭିମାନରେ ଅସମ୍ମାନ କଥା କହିଛନ୍ତି।" "ଉଗ୍ରସେନ କି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ୱାମୀ ନୁହଁନ୍ତି, ଭୋଜ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କ ରାଜା, ଯାହାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଜ୍ଞା ମାନନ୍ତି? ଯିଏ ସୁଧର୍ମା ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ଅମର ଲୋକରୁ ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ଆଣି ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେ କି ରାଜାସନ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ?" "ଯାଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ଶ୍ରୀ ନିଜେ ସେବା କରନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ସେ କି ରାଜସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ? ଯାଙ୍କ ଚରଣଧୂଳି ଲୋକପାଳମାନଙ୍କ ମୁକୁଟରେ ଅଳଙ୍କାର ହୋଇଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ତୀର୍ଥ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ ଓ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅଂଶର ଅଂଶ, ଶ୍ରୀ ନିଜେ ଦୀର୍ଘକାଳ ତାଙ୍କୁ ସେବନ୍ତି—ତାଙ୍କ ପାଇଁ କି ରାଜାସନ?