ଦ୍ୱିବିଦା ମହାକାପି ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ପଥର ବର୍ଷା କରିଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ବଳରାମ ତାଙ୍କ ଗଦା ଚଳାଇ ସେଇ ସମସ୍ତ ପଥରକୁ ସହଜରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ତାପରେ, ବନରାଜା ଦ୍ୱିବିଦା ତାଙ୍କ ଦୁଇ ହାତକୁ ତାଡ଼ଗଛର ତଣ୍ଡ ଭଳି କରି, ମୁଟି ବନାଇ, ରୋହିଣୀନନ୍ଦନ ବଳରାମଙ୍କ ଛାତିରେ ଦୁଇ ହାତରେ ପ୍ରହାର କଲେ। ତଥାପି, ଯଦୁବଂଶୀମଣ୍ଡଳର ମୁଖ୍ୟ ବଳରାମ ଗଦା ଓ ହଳକୁ ଛାଡ଼ି, କ୍ରୋଧେ ଦ୍ୱିବିଦାଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଭୟଙ୍କର ଚାପ ଦେଲେ। ଦ୍ୱିବିଦା ରକ୍ତ ବମି କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ପଡ଼ିଲେ, ପୃଥିବୀ ଓ ଗଛମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ; ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେମିତି ପବନରେ ପାହାଡ଼ ହଲୁଚି, କିମ୍ବା ଜଳରେ ତରଣୀ ଡାମାଡୋଲ ହେଉଛି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଆକାଶରେ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ମହାର୍ଷିମାନେ "ଜୟ!" "ନମସ୍କାର!" "ଶାଭାଶ!" ବୋଲି ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ କଲେ ଏବଂ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଏଭଳି ଭାବେ, ଯିଏ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଅଶାନ୍ତି ଦେଇଥିଲେ, ସେଇ ଦ୍ୱିବିଦାଙ୍କୁ ବଳରାମ ବଧ କରି, ଲୋକମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ନିଜ ସ୍ୱନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏଠାରେ "ଦ୍ୱିବିଦା ବଧ" ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଉଛି। ପରେ ଆସିଲା ସାମ୍ଭଙ୍କ ବିବାହ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଟାଣିବା ଘଟଣା। କୌରବମାନେ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, "ଏହି ପିଲା ବୟାଦବ୍ୟବହାର କରିଲେ; ସେ ଆମକୁ ଅବହେଳା କରି, ଆମ ଅନିଚ୍ଛାରେ ଆମ ଝିଅକୁ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଗଲା। ଆସନ୍ତୁ, ଏହି ଅଭିମାନୀକୁ ବାନ୍ଧିଦେଉ। ଯଦି ଏହି ଖବର ଶୁଣି ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଆସନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କର ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ ହେବ ଏବଂ ସେମାନେ ଶାନ୍ତ ହେବେ।" ଏହିପରି ଆଲୋଚନା କରି କର୍ଣ୍ଣ, ଶଳ, ଭୂରି, ଯଜ୍ଞକେତୁ ଓ ସୁୟୋଧନ, କୌରବ ବୃଦ୍ଧମାନେ ମିଶି ସାମ୍ଭଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନେ ସାମ୍ଭଙ୍କୁ ଧାଡ଼ିଅସୁଥିବା ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ ଧରି, ସିଂହ ଭଳି ଏକାକି ଦଢ଼ ହେଲେ। କୌରବମାନେ "ଥମ୍ବ! ଥମ୍ବ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି, ଧନୁଷ ନେଇ ସାମ୍ଭଙ୍କ ଉପରେ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ। ଯଦିଓ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ସାମ୍ଭ ଏହାକୁ ସହିଲେ ନାହିଁ, ସିଂହ ଯେପରିକି ଛୋଟ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରେ। ସାମ୍ଭ ତାଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ ଚାପି, କର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ଛଅ ରଥୀକୁ ଏକାସାଥି ଏବଂ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବରେ ବାଣ ମାରି ଆଘାତ କଲେ। ସେ ଚାରିଟିଏ ଘୋଡ଼ାକୁ ଚାରିଟିଏ ବାଣ ଦେଇ, ଏକେକ ରଥଚାଳକକୁ ଏବଂ ମହାବାଣୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏହା ପାଇଁ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। କିନ୍ତୁ, କୌରବମାନେ ସାମ୍ଭଙ୍କ ରଥ ଘୋଡ଼ା ମାରି, ରଥଚାଳକକୁ ହତ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କ ଧନୁଷ କାଟି ତାଙ୍କୁ ରଥହୀନ କଲେ। ଶେଷରେ, ସଂଘର୍ଷରେ ଦୁର୍ଲଭ ଭାବରେ ସାମ୍ଭଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି, ଜିତି ନିଜ ନଗରକୁ ଝିଅ ସହିତ ନେଇଗଲେ। ନାରଦଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ କୌରବମାନେ ସହିତ ସଂଘର୍ଷ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ବଳରାମ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ନେତାମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି, କୌରବ-ଯଦୁବଂଶୀ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ସମ୍ମିଳନର ଉପାୟକାରୀ। ବଳରାମ ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବଂଶଜ ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ସହିତ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାରାମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ। ସେ ଗଜାହ୍ୱୟ ନାମକ ସ୍ଥାନରେ ବାହାର ଉଦ୍ୟାନରେ ବସି, ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଖବର ଦେବାକୁ ପଠାଇଲେ। ଉଦ୍ଧବ ଶିଷ୍ଟାଚାରରେ ଅମ୍ବିକାନନ୍ଦନ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ବାହ୍ଲିକ ଓ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ବଳରାମଙ୍କ ଆଗମନର ସୂଚନା ଦେଲେ। ବଳରାମ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ, ଆସିଛନ୍ତି ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ; ସମ୍ମାନ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଉପହାର ନେଇ ସେମାନେ ବଳରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ମିଳି, ଗାଈ ଓ ଜଳ ଦେଇ ବଳରାମଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ; ଯେମାନେ ତାଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ ଜାଣୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଶିର ନମାଇଲେ। ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି ନାହିଁ ଜାଣିବା ପରେ, ବଳରାମ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ କହିଲେ: "ଭୂମିର ନାଥ ଉଗ୍ରସେନ ଯାହା ଆଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି, ତାହା ଅବିଚଳ ମନେ ଶୁଣି, ବିଲମ୍ବ ଛାଡ଼ି କରିଦେଉ। ତୁମେ ଅନେକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ସାମ୍ଭକୁ ଅଧର୍ମରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ; ଏହି ଅନ୍ୟାୟକୁ ମୁଁ ସମ୍ପ୍ରତି ବାନ୍ଧୁତ୍ୱର ନିମିତ୍ତେ ସହିଛି।" ବଳରାମଙ୍କ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ଶୂରତା ଭରିଥିବା ଏହି କଥା ଶୁଣି କୌରବମାନେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, "କି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! କାଳର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଚଳନାରେ, ଯିଏ ଶିରରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଛି, ସେ ପାଁଖରେ ଜୁତା ପିନ୍ଧି ଉଠିଯିବାକୁ ଚାହାଏ। ଏହି ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଆମ ସହିତ ଏକାତ୍ମତାରେ ଶୟନ, ଆସନ, ଭୋଜନ କରି, ଆମେ ରାଜସିଂହାସନ ଦେଇଛୁ। ସେମାନେ ବିଲ୍ବ, ଚାମର, ଶଂଖ, ଧଳା ଛତା, ମୁକୁଟ, ଶୟନାସନ ସମସ୍ତ ଆମ ଅବହେଳାରେ ଉପଭୋଗ କରୁଛନ୍ତି। ଆମେ ଯେଉଁ ରାଜସମ୍ମାନ ଦେଇଛୁ, ସେହି ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଆଜି ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦେଉଛନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଅନ୍ୟ କୌରବମାନେ ସହିତ ଯୋଗ ଦେଇ ଯାହା ଦିଆଯାଇନାହିଁ, ତାହାକୁ ଅପହରଣ କରିପାରିବେନି।" ବାଦରାୟଣୀ କହିଲେ: "ଉତ୍ପତ୍ତି, ବଂଶ ଓ ଧନର ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହି ଅସଭ୍ୟତା ଦେଖାଇ, ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।" କୌରବମାନେର ଦୁଷ୍ଟତା ଓ ଅପମାନଜନକ କଥା ଶୁଣି କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ହସିହସି ବାରମ୍ବାର କଥା କହିଲେ: "ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଅଭିମାନରେ ଭରିଆଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶାନ୍ତି ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ପାଇଁ ନିୟମ ହେଉଛି ଶିକା, ପଶୁ ପାଇଁ ଯେପରି। ମୁଁ ଏଠାରେ ଶାନ୍ତି ଚାହିଁ ଆସିଛି, ଯଦୁବଂଶୀମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିଛି। କିନ୍ତୁ ଏହି ମୂଢ଼, କ୍ଲେଶକାରୀ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମୋତେ ପୁନଃପୁନଃ ଅବହେଳା କରି, ଅଭିମାନରେ ଅପମାନଜନକ କଥା କହୁଛନ୍ତି।" ଏଭଳି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ ଏକ ପରମ ଗମ୍ଭୀର ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଘଟିଗଲା।