ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଗଠଠି ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ତୃତୀୟ ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ତୃତୀୟ ଗଠଠି ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏଭଳି ସପ୍ତ ଦିନ ଧରି ସପ୍ତଟି ଗଠଠି ଏକ ପରେ ଏକ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ଶ୍ରବଣ କରି, ସେ ପିତୃ ଯୋନିରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ଏବେ ସେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ—ତୁଳସୀ ମାଳା ଧାରିତ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଘନ ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ ରୂପ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା। ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ: “ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ବନ୍ଧନ ଓ ପିତୃ ଦୃଷ୍ଟିର ଅପବିତ୍ରତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।” ଭାଗବତର ଏହି କଥାମୃତ ଧନ୍ୟ, ଯାହା ପିତୃ ଯୋନିର କ୍ଲେଶ ନାଶ କରେ; ଏହି ସପ୍ତାହିକ ପାଠ ଧନ୍ୟ, ଯାହା କୃଷ୍ଣ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତିର ଫଳ ଦିଏ। ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଆରମ୍ଭ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ କମ୍ପିତ ହୋଇଯାଏ; ଏହି କଥା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ମୁକ୍ତି ଦେବ। ଯେଉଁ ପାପ କମ୍ଭଳ, ଶୁଷ୍କ, ହ୍ଲାଦ, ଭାରୀ, କଥା, ଚିନ୍ତା କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହେଉ, ଶ୍ରବଣ ତାହାକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଇନ୍ଧନ ଭଳି ଦହି ଦେଉଛି। ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ, ପଣ୍ଡିତମାନେ ଓ ଦେବମଣ୍ଡଳୀରେ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମକୁ ଅର୍ଥହୀନ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରାଯାଏ। ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସୁସ୍ଥ ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କରିବାର କଣ ଉପକାର, ଯଦି ଶୁକଦେବଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣିନାହିଁ? ଏହି ଦେହ ହେଉଛି ଅସ୍ଥିର ଅସ୍ଥିର ଅସ୍ଥିପଞ୍ଜର, ଶିରାରେ ବାନ୍ଧା, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ, ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଢାକା, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭର୍ତ୍ତି, ପେଶାବ ଓ ପାଖାନାର ପାତ୍ର। ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ, କର୍ମଫଳ, ରୋଗର ଘର, ଦୁଃଖ ଓ ଅସହ୍ୟତାର ସମୂହ, ଦୁର୍ବଳ, ଦୋଷପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ୱର। ଏହି ଦେହ ଶେଷରେ କୀଟ, ମଳ ଓ ଭସ୍ମ ହୁଏ; ଏହି ଅସ୍ଥିର ଦେହରେ କୃତ କାର୍ଯ୍ୟ କେମିତି ଚିରସ୍ଥାୟୀ ହୋଇପାରିବ? ସକାଳେ ରାନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଏହି ଭାବରେ ଯେଉଁ ଦେହ ଏପରି ଅସ୍ଥିର ଖାଦ୍ୟରେ ଚଳିଛି, ସେଠାରେ କ'ଣ ଚିରସ୍ଥାୟୀତା ରହିପାରିବ? ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲୋକରେ ହରିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ; ତେଣୁ ଦୋଷ ନିବାରଣ ପାଇଁ ଏହି ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଳରେ ବୁଲିଥିବା ଫେନ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇ ମୃତ୍ୟୁ ଆସନ୍ତି। ଶୁଷ୍କ ବାଁଶର ଗଠଠି ଭାଙ୍ଗିବା ଅଦ୍ଭୁତ, କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟର ଗଠଠି ଭାଙ୍ଗିଯିବା ତ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଅଦ୍ଭୁତ। ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ କଲେ ହୃଦୟର ଗଠଠି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କଟିଯାଏ, କର୍ମ ଶେଷ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ମନ ଏହି ପବିତ୍ର କଥାର ତୀରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୁଏ, ଯାହା ସାଂସାରିକ ମଳ ଧୋଇ ଦିଏ, ତେବେ ମୁକ୍ତିକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ଏପରି କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ସେତେବେଳେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଲା, ଯାହା ଭାଇକୁଣ୍ଠବାସୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା, ତାହାର ତେଜ ଅତି ଅଲୌକିକ। ସମସ୍ତେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ଧୁନ୍ଧୁଳୀପୁତ୍ର ସେଇ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ରଥରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଏଠାରେ ମୋର ଅନେକ ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରୋତା ଅଛନ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ କିଏ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆଣିନାହାନ୍ତି? “ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ସମାନ ଭାବେ ଶ୍ରବଣ କରିଛନ୍ତି; ତେବେ ଫଳରେ ଏହି ପ୍ରଭେଦ କାହିଁକି? ହରିଭକ୍ତମାନେ ଏହାର ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ।” ତେବେ ହରିଙ୍କର ସେବକମାନେ କହିଲେ: “ଏଠାରେ ଫଳରେ ପ୍ରଭେଦ ଶ୍ରବଣର ପ୍ରଭେଦ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ସମାନ ଭାବେ ଚିନ୍ତନ କରିନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ ପୂଜାରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ପ୍ରଭେଦ ଦେଖାଯାଏ, ହେ ଗରିମାମୟ। “ଏହି ପିତୃଆତ୍ମା ସପ୍ତ ରାତି ଉପବାସରେ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ଏବଂ ଗମ୍ଭୀର ଚିନ୍ତନ ଓ ଏକାଗ୍ରତାରେ ଲିନ ହେଲେ। ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦୃଢ଼ ନୁହେଁ, ତାହା ନଶ୍ଟ ହୁଏ; ଅଲସ୍ୟରେ ଶ୍ରବଣ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ସନ୍ଦେହ କଲେ ମନ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଅସ୍ଥିର ମନରେ ପାଠ ନଷ୍ଟ ହୁଏ। “ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଶୂନ୍ୟ, ସେଠା ନଷ୍ଟ; ଅନର୍ହ ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ ନଷ୍ଟ; ଅଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଲୋକକୁ ଦାନ ନଷ୍ଟ; ଅଚରଣରେ କୁଳ ନଷ୍ଟ। ଗୁରୁବାଣୀରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ନିଜରେ ନମ୍ରତା, ମନର ଦୋଷ ଜୟ କରିବା, ଏବଂ କଥାରେ ଅବିଚଳ ଧ୍ୟାନ—ଏମାନେ ଏବଂ ଏମାନଙ୍କ ସଦୃଶ ଯଦି ସାଧିତ ହୁଏ, ତେବେ ଶ୍ରବଣର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ। କଥା ଶେଷରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଭାଇକୁଣ୍ଠବାସ ନିଶ୍ଚିତ। “ହେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ ନିଜେ ତୁମକୁ ଗୋଲୋକ ଦେବେ।” ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ହରିଭକ୍ତମାନେ ଭାଇକୁଣ୍ଠକୁ ଚଲିଗଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ମାସରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନର୍ବାର ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ କରାଇଲେ; ସେମାନେ ଆଉଥରେ ସପ୍ତ ରାତି ଧରି ଶ୍ରବଣ କଲେ। ହେ ନାରଦ, ଏହି କଥା ଶେଷରେ କ’ଣ ଘଟିଲା, ଏହା ଏବେ ଶୁଣ। ହରି ନିଜେ ଭକ୍ତମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ରଥ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ସେତେବେଳେ ବିଜୟ ଧ୍ୱନି ଓ ନମସ୍କାର ହେଉଥିଲା। ହରି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ; ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସମାନ କରିଦେଲେ। ହରି ବାକୀ ଶ୍ରୋତାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଘନମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ, ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଦେଇଦେଲେ। ଏହି ଗ୍ରାମରେ ଯେଉଁମାନେ ଘୋଡ଼ାପାଳକ ବା ଅନ୍ୟ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ଜନ୍ମ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଏହି ସମୟରେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସାଯିବାକୁ ମିଳିଲା। ଏହିପରି ଭାବେ, ଯେଉଁମାନେ ହରିଧାମକୁ ପଠାଯିଲେ, ସେଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ସେହି ଗୋପାଳକ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସହିତ ଗୋଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଶ୍ରବଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଭଗବାନ ଚଲିଗଲେ। ଯେପରି ଏପୁର୍ବେ ଅୟୋଧ୍ୟାବାସୀ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଇଥିଲେ, ସେପରି କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୋଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ, ଯାହା ପ୍ରାପ୍ତି ଯୋଗୀମାନେ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ସେହି ଲୋକକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ବା ସିଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ପହଞ୍ଚିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାକୁ ସେମାନେ ଏହି ଭାଗବତ କଥା ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପହଞ୍ଚିଲେ।