ଦିନ ସେଷରେ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ଲୋକ ପାଠ ହେଉଥିଲା, ତେବେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ବାଁଶୀର ଗଠି ଏକ ଶବ୍ଦ ସହ ଫାଟିଗଲା, ଏହାକୁ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ଦେଖିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ତୃତୀୟ ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ତୃତୀୟ ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏଭଳି ଭାବରେ ସପ୍ତ ଦିନ ଧରି ସପ୍ତ ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍କନ୍ଧ ପାଠ ଶୁଣି, ପ୍ରେତତ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ। ତାପରେ ସେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ—ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ପିତାମ୍ବର ପରିଧାନ କରି, ଘନ ମେଘ ଭଳି କଳା, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ତୁରନ୍ତ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଭାଇ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ବନ୍ଧନ ଓ ପ୍ରେତ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛି।” ସେ କହିଲେ, “ଧନ୍ୟ ହେଉ ଏହି ଭାଗବତ କଥା, ଯାହା ପ୍ରେତମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ। ଧନ୍ୟ ହେଉ ସପ୍ତାହିକ ପାଠ, ଯାହା କୃଷ୍ଣ ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଭୟରେ କାପିଯାଏ; ଏହି କଥା ଆମ ପ୍ରକୃତ ମୋକ୍ଷ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ। କଥା ଶ୍ରବଣ କଲେ, କଥା ମୌଖିକ, ମନସିକ କିମ୍ବା କାୟିକ ଯେପରି ହେଉ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦହିଯାଏ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଇଂଧନ ଦହିଦେଏ।” “ଭାରତଭୂମିରେ, ପଣ୍ଡିତମାନେ ଓ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ନିଷ୍ଫଳ। ଶୁକଦେବଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣିନଥିବା ଏହି ଅସ୍ଥିପଞ୍ଜର ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କରିବାର କଣ ଉପକାର? ଏହି ଦେହ ହେଉଛି ଅସ୍ଥି, ମାଂସ, ରକ୍ତ, ଚର୍ମ ଓ ଦୁର୍ଗନ୍ଧର ପାତ୍ର; ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ, କର୍ମଫଳରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ରୋଗ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଗୃହ, ଦୁର୍ବଳ, ଦୁଃସହ, ଦୁଷ୍ଟ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ୱର। ଏହି ଦେହ ଶେଷରେ କୀଟ, ମଳ ଓ ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହୁଏ; ଏହି ଅସ୍ଥିର ଦେହ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟ କେମିତି ହେବ? ପ୍ରଭାତରେ ପକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଏହି ଖାଦ୍ୟରେ ପୋଷିତ ଦେହର କ’ଣ ନିଶ୍ଚିତତା ଅଛି?” “ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ଏହି ଜଗତରେ ହରିଙ୍କୁ ପାଇଯାଏ; ତେଣୁ ଦୋଷ ନିବୃତ୍ତି ପାଇଁ ଏହି ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ। ଯେମିତି ପାଣିରେ ବୁଲବୁଲି, ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୀଟ, ଏମିତି କଥା ଶ୍ରବଣ ନଥିବା ଲୋକମାନେ କେବଳ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି। ଶୁଖିଲା ବାଁଶୀର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣରେ ହୃଦୟର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଯିବା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ। ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ କଲେ ହୃଦୟର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କଟିଯାଏ, କର୍ମ ଶେଷ ହୁଏ। ଯେଉଁ ସ୍ନାନଘାଟରେ ମନ ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଏ, ଯାହା ସାଂସାରିକ ମଳକୁ ଧୋଇଦେଉଛି, ସେଠି ମୁକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ।" ଏଭଳି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଲା, ଯାହା ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା, ଏବଂ ତାହାର ତେଜ ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଧୁନ୍ଧୁଳୀପୁତ୍ର ଏହି ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ; ରଥରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏଠାରେ ମୋର ଅନେକ ପବିତ୍ର ଶ୍ରୋତା ଅଛନ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏମିତି ଦିବ୍ୟ ରଥ କାହିଁକି ଆସିନାହିଁ? ସମସ୍ତେ ସମାନ ଭାବେ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ତେବେ ଫଳରେ ଭିନ୍ନତା କିପରି? ହରିଭକ୍ତମାନେ ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ।” ହରିଙ୍କର ପରିଚାରକମାନେ କହିଲେ, “ଏଠାରେ ଫଳର ଭିନ୍ନତା ଶ୍ରବଣର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା; ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଚିନ୍ତନ ସମସ୍ତେ କରିନଥିଲେ। ଏହିପରି ଭିନ୍ନତା ପୂଜାରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ। ପ୍ରେତ ଜନ ଉପବାସ ସହିତ ସପ୍ତ ରାତି ଶ୍ରବଣ କଲେ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ ଓ ଏକାଗ୍ରତା ରଖିଲେ। ନିଶ୍ଚିତ ଜ୍ଞାନ ନଥିଲେ ତାହା ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ଅବଧାନ ନଥିଲେ ଶ୍ରବଣ ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ସନ୍ଦେହ ରହିଲେ ମନ୍ତ୍ର ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ଚିତ୍ତ ଅନ୍ୟତରା କଲେ ପାଠ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ବିଷ୍ଣୁକୁ ଉତ୍ସର୍ଗ ନହେଉଥିବା ସ୍ଥାନ, ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଅନ୍ୟାୟୀଙ୍କୁ ଦାନ, ଦୁଷ୍ଟଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା କୁଳ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଗୁରୁବାଣୀରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ନିଜରେ ନମ୍ରତା, ମନର ଦୋଷ ଜୟ ଓ କଥାରେ ଏକାଗ୍ରତା—ଏହି ଗୁଣ ଥିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଶ୍ରବଣର ଫଳ ମିଳିଥାଏ; ଏବଂ କଥା ଶେଷରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଵୈକୁଣ୍ଠ ଲାଭ ନିଶ୍ଚିତ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ ନିଜେ ତୁମକୁ ଗୋଲୋକ ଦେବେ।” ଏପରି କହି, ହରିଭକ୍ତମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଚଲିଗଲେ। ତା’ପରେ ଆଗାମୀ ମାସରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁଣିଥରେ ଏହି କଥା ପାଠ କଲେ; ସମସ୍ତେ ପୁଣି ସପ୍ତ ଦିନ ଶ୍ରବଣ କଲେ। ନାରଦ, ଏହି କଥା ଶେଷରେ ଯାହା ଘଟିଲା, ଏବେ ଶୁଣ। ହରି ନିଜେ ଭକ୍ତମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ରଥ ସହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ସେଠାରେ ବିଜୟ ଧ୍ୱନି ଓ ଜୟଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା। ହରି ଆନନ୍ଦରେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ; ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରି କରିଦେଲେ। ହରି ଅନ୍ୟ ଶ୍ରୋତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଘନ ମେଘ ଭଳି କଳା, ପିତାମ୍ବର ପରିଧାନ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଇଦେଲେ। ସେଠି ଗାଁରେ ବସୁଥିବା ଘୋଡ଼ାପାଳକ ଓ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସିଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଯେଉଁମାନେ ହରିଧାମକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ସେଇ ଗୋପାଳ ଓ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ମିଶି ଗୋଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କଲେ; କଥା ଶ୍ରବଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଭଗବାନ୍ ଚଲିଗଲେ। ଯେପରି ଅଯୋଧ୍ୟାବାସୀମାନେ ରାମଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ସେପରି କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଗୋଲୋକକୁ ନେଇଗଲେ, ଯାହା ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେଇ ଲୋକକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର ବା ସିଦ୍ଧମାନେ ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହନ୍ତି, ସେଠାକୁ ସେମାନେ ଭାଗବତ କଥା ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ଏଠାରେ ଆମେ ଘୋଷଣା କରୁଛୁ—ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କଥାର ଅକ୍ଷର ଯେଉଁମାନେ କାନରେ ଶୋଷଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଗର୍ଭରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି; ଏହି ସପ୍ତାହିକ କଥାଶ୍ରବଣର ଫଳ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ।