ଅବିମୁକ୍ତ ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳରେ, ପ୍ରଭୁ ଖୁସି ହୋଇ Sudakshinaଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। Sudakshina ନିଜ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଉପାୟ ଚାହିଲେ। ପ୍ରଭୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ: “ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏବଂ ଅଧ୍ୟାପକ ପୁରୋହିତଙ୍କ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନିର ଉପାସନା କରି, ଅଭିଚାର ନାମକ ତନ୍ତ୍ର ପୂଜା କର। ଏହି ଅଗ୍ନି, ଭୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ, ଅଧର୍ମୀ ଉପରେ ବ୍ୟବହୃତ ହେଲେ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବ।” Sudakshina ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିର୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ଅଭିଚାର ତନ୍ତ୍ର ପୂଜା କଲେ, ନିୟମ ରଖି ଉପବାସ ରହି। ତାହା ପରେ, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦେହଧାରୀ ଅଗ୍ନି ଉପଜିଲା—ତାଙ୍କ କପିର ଲାଲ ଚୁଲ ଏବଂ ଦାଡି, ଆଖିରୁ ନିକ୍ଷିପ୍ତ ଅଗ୍ନିର ଝରଣା, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ, ଦୁର୍ଦାର ଭୌ, ଶୁଷ୍କ ମୁଖ, ନିଜ ଜିଭା ଦ୍ୱାରା ମୁଖ ଚାଟୁଥିବା, ନଗ୍ନ ଦେହ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତ୍ରିଶୂଳ ଦୋଳାଇ, ଗରଜନ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦ ତାଳଗଛ ଭଳି ବଡ, ଭୂମିକୁ କମ୍ପିତ କରି, ଭୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କରି, ଦ୍ୱାରକା ଦିଗରେ ଆଗେଇ ଚାଲିଲେ। ଏହି ଅଭିଚାର ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ଭୟରେ ଆତଙ୍କିତ ହେଲେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଅଗ୍ନିରେ ମୃଗମାନେ ଯେପରି ଉତ୍ସାହ ହରାଇଯାନ୍ତି। ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଦ୍ୱାରକାର ସଭାମଣ୍ଡପରେ ଦାୟସ ଖେଳୁଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆସି, କ୍ଷୀପ୍ତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ—“ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଏହି ଅଗ୍ନିରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ!” ପ୍ରଭୁ, ନିଜ ପ୍ରଜାଙ୍କ ଭୟ ଏବଂ ଦୁଃଖ ଦେଖି, ହସି କହିଲେ—“ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ମୁଁ ତୁମର ରକ୍ଷକ।” ସମସ୍ତର ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଏବଂ ସାକ୍ଷୀ ଭଗବାନ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅଭିଚାର କୌଶଳ ଅନୁଭବ କରି, ତାହା ରୋକିବାକୁ ନିଜ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ Sudarshana ଚକ୍ରକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। Sudharshana ଚକ୍ର, ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନିର ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ନିଜ ପ୍ରଭାରେ ଆକାଶ, ଦିଗ, ଭୂମିକୁ ଆଲୋକିତ କଲା; ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଶସ୍ତ୍ର ଭଳି, ଅଗ୍ନିକୁ ଶମ କଲା। ହେ ରାଜା, ଅଭିଚାର ତନ୍ତ୍ରରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନି, Sudarshana ଚକ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ହାରି ଯାଇ, ମୁହଁ ନମାଇ, ବାରାଣସୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା; ଏଠି Sudakshina ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତମାନେ, ତାଙ୍କର ଅଭିଚାର ତନ୍ତ୍ର ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଭସ୍ମ କଲା। ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ Sudarshana ଚକ୍ର ବାରାଣସୀର ରାଜପ୍ରାସାଦ, ସଭାମଣ୍ଡପ, ବଜାର, ଦ୍ୱାର, ଦୁର୍ଗ ଏବଂ ଗୋଦାମ, ଧନଭଣ୍ଡାର, ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ, ଧାନ ଭଣ୍ଡାର ଭରିଥିବା ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନକୁ ରାଗରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କଲା। ସମସ୍ତ ବାରାଣସୀକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ କରି, Sudarshana ଚକ୍ର ପୁନଃ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏହି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃତ୍ୟକୁ ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ପଢିବେ କିମ୍ବା ଶୁଣିବେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ। ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ପୁନଃ ଆମେ ରାମଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କୃତ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି—ଏହି ଅପାର ଏବଂ ଅନନ୍ତ ପ୍ରଭୁ ଆଉ କଣ କରିଥିଲେ?” ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏକ ମକଡ଼ ଥିଲା, ନାମ Dvivida, ନରକାଙ୍କ ମିତ୍ର, Sugrivaଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ, ଏବଂ Maindaଙ୍କ ଶୂର ଭାଇ। ସେ, ନରକାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ, ଭୂମିକୁ ଉଜାଡ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲା—ସହର, ଗ୍ରାମ, ଅଞ୍ଚଳ, ଗୋପାଳ ଗାଁକୁ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଲା। କେବେ କେବେ ପାହାଡ଼ ଉପଡ଼ି, ଅଞ୍ଚଳକୁ ଭୂମିକୁ ଚାପି ଦେଇଥିଲେ—ବିଶେଷତଃ Anarta ଅଞ୍ଚଳରେ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ମିତ୍ରଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀ Hari ବସିଥିଲେ। ଏକା-ଏକା ସମୟରେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସେ, ନିଜ ହାତରେ ଜଳ ଉଠାଇ, ତଟ ଅଞ୍ଚଳକୁ ବିନାଶ କରିଦେଉଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଭଳି। ସେ ମହାଋଷିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଭଙ୍ଗ କରି, ଗଛ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇ, ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ମୁତ୍ର ଏବଂ ମଳରେ ଅପବିତ୍ର କରିଦେଉଥିଲେ। ଅହଂକାରୀ Dvivida ଲୋକମାନେ ଓ ନାରୀମାନେ ଉଠାଇ, ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଏବଂ ଖାତରେ ଛାଡ଼ି, ପଥରରେ ଚାପି, କୌଶଳ ମାନି କୀଟମାନେ ଭଳି ଚାପିଦେଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଭୂମିକୁ ଉଜାଡ କରି, ଉଚ୍ଚ ଜନମାନ୍ୟ ନାରୀମାନେ ଉପରେ ଅପରାଧ କରି, ସେ ମଧୁର ଗୀତ ଶୁଣି, Raivataka ପାହାଡ଼କୁ ଗଲା। ଏଠି ସେ ଦେଖିଲା—ରାମ, ଯଦୁମାନ୍ୟର ନାଥ, ପଦ୍ମମାଳା ରେ ଶୋଭିତ, ଶରୀରରେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ରୂପବତୀ, ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ସେ ଦେଖିଲା—ରାମ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି, ଭାରୁଣୀ ମଦପାନରୁ ଆଖି ଅସ୍ଥିର, ଶରୀର ଉତ୍ସାହରେ ଚମକୁଛି, ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହାତୀର ଭଳି। ଦୁଷ୍ଟ Dvivida ଗଛରେ ଚଡ଼ି, ଶାଖା ମଡ଼ି, ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରି, ନିଜ ଦୁଷ୍ଟତା ଦେଖାଇଲେ। ମକଡ଼ଙ୍କ ଅହଂକାର ଦେଖି, ରାମଙ୍କ ସହିତ ଯୁବତୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଖେଳାଳି ଓ ହସାଲା ପ୍ରିୟ, ହସିପାରିଲେ। ମକଡ଼ ତାଙ୍କୁ ଚିଢ଼ାଇ, ମାଟି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ ଫିଙ୍ଗି, ପଛ ଦେଖାଇ, ରାମ ଦ୍ୱାରା ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ତାପରେ, ରାମ ରିସି, ଏକ ଥିଆ ପଥର ଫିଙ୍ଗିଲେ; ଦୁଷ୍ଟ Dvivida ଚତୁର୍ୟ କରି, ପଥରକୁ ଚେତାଇ, ମଦର ଘଡ଼ି ଧରିଲେ। ଏହାକୁ ଧରି, ମକଡ଼ ହସି, ରାମଙ୍କୁ ଚିଢ଼ାଇଲେ; ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଘଡ଼ି ଭଙ୍ଗି, ରାମଙ୍କ ପୋଷାକ ବିକ୍ରମ କଲେ। ଅତି ଅହଂକାରରେ, Balaramaଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି, ଅଞ୍ଚଳକୁ ଉତ୍ପାତ କରି, ଦେଖି, Balarama ରିସି, ନିଜ ଗଦା ଓ ହଳ ଉଠାଇ, ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଲେ; Dvivida ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଉଠାଇ, ଦ୍ୱିଗ୍ଗତ ହେଲେ। ଅତି ଶୀଘ୍ରେ ଆଗେଇ, ଗଛ ଦ୍ୱାରା Balaramaଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ; କିନ୍ତୁ Sankarshana ପାହାଡ଼ରେ ଉପରୁ ଆଘାତ ହେଲେ ଭଳି ଅଚଳ ରହିଲେ। Balarama ଗଛକୁ ଧରି, ଗଦା ଦ୍ୱାରା Dvividaଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ; ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଫାଟି, ରକ୍ତ ଝରିଲା। ପାହାଡ଼ରେ ଲାଲ ଗେରୁ ଲାଗିଥିବା ଭଳି, ଆଘାତ ଅପେକ୍ଷା କଲେ ନାହିଁ; ପୁନଃ ଅନ୍ୟ ଗଛ ଉଠାଇ, ଶାଖା ଛିଣି, ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲେ। ଏହି ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, Balarama ଏହାକୁ ଶତଗୁଣ ଭାଗ କରିଦେଲେ; ପୁନଃ ଅନ୍ୟ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଶତଗୁଣ ଭାଗ କରିଦେଲେ। ଏଭଳି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗଛ ଭାଗିଗଲା, ସେ ଚାରିପାଖର ଗଛ ଉପଡ଼ି, ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଛହୀନ କରିଦେଲେ।