କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଚିହ୍ନିବା ପରେ, ତାଙ୍କ ରାନୀମାନେ, ପୁଅମାନେ, ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ୱଜନ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଗରବାସୀ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି ଉଠିଲେ—“ହାୟ! ରାଜା ମରିଗଲେ! ଆମ ରକ୍ଷକ ଚଳିଗଲେ!” Sudakshina, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କଲେ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କଲେ, “ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ତାଙ୍କ ସମ୍ମାନ ରକ୍ଷା କରିବି।” ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନେଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତଙ୍କ ସହିତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ମହେଶ୍ଵରଙ୍କ ପୂଜା କରିଲେ। ଅବିମୁକ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଭଗବାନ ଶିବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ବର ଦେଲେ; Sudakshina ଚାହିଁଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଉପାୟ ମିଳୁ। ଶିବ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, “ତୁମେ ତୁମ ପୁରୋହିତ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନିର ପୂଜା କର, ଏହି ଅଭିଚାର କ୍ରିୟାରେ ନିୟୁକ୍ତ ହେଉ; ଏହି ଅଗ୍ନି, ଭୂତପିଶାଚମାନେ ଘେରି ରହିବେ—ଯଦି ଅଧର୍ମୀ ଉପରେ ବ୍ୟବହାର କରିବ, ତେବେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।” ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ Sudakshina କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଭିଚାର କ୍ରିୟା କଲେ, ନିୟମ ମାନି। ତାପରେ ହୋମକୁଣ୍ଡରୁ ଏକ ଭୟାନକ, ଦେହଧାରୀ ଅଗ୍ନି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା—ତାଙ୍କର ତାପ୍ତ ତମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ କେଶ ଓ ଦାଢି, ଆଖିରୁ ଅଗ୍ନିର ଝରଣା ବେରୁଛି। ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ, କୁକୁର୍ମ ଭୃକୁଟି, ଭୟଜନକ ମୁଁହ, ନିଜ ଜିଭା ଦେଖାଉଥିବା ନଗ୍ନ ଦେହ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ ଗର୍ଜନ କରୁଛି। ତାଙ୍କ ଚରଣ ତାଳ ଗଛ ପରି ବଡ଼, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ, ଭୂତପିଶାଚମାନେ ଘେରି ଆସିଛନ୍ତି, ସେ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇ ଦ୍ୱାରକା ଦିଗରେ ଆଗେଇଯାଉଛି। ଏହି ଅଭିଚାର ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଖି, ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ଜଣେ ମୃଗ ମାନେ ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲରେ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ସଭାରେ ଦୟା ଖେଳୁଥିଲେ, ଏବଂ କହିଲେ, “ତିନି ଲୋକର ନାଥ! ଏହି ଅଗ୍ନିରୁ ଆମକୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ!” ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଶୁଣି ଓ ଭୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ହସି କହିଲେ, “ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ରକ୍ଷକ।” ସମସ୍ତର ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଏବଂ ସାକ୍ଷୀ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ମହେଶ୍ଵରଙ୍କ ଅଭିଚାର କ୍ରିୟା ବୁଝି, ଏହାକୁ ନିବାରଣ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ଆଦେଶ କଲେ। ସେଇ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର, କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶ, ଦିଗ୍, ଭୂମିକୁ ଆଲୋକିତ କରି, ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଶସ୍ତ୍ର ଭାବେ ସେଇ ଅଗ୍ନିକୁ ଦମନ କଲା। ହେ ରାଜନ! ଅଭିଚାର କ୍ରିୟାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନି, ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ହରା ମୁହଁରେ ଫେରିଲା ଏବଂ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ବାରାଣସୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, Sudakshina ଓ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅଭିଚାର କରିଥିଲେ—ସେମାନଙ୍କୁ ଦହି ଦେଲା। ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ବାରାଣସୀର ସମସ୍ତ ରାଜମହଳ, ସଭା, ବଜାର, ଦ୍ୱାର, ମିନାର, ଗଦାଘର, ଧନ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଧାନ ଭଣ୍ଡାର ଦହି ଦେଲା। ସମସ୍ତ ବାରାଣସୀ ଦହି ଦେଇ, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ପୁଣି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲା। ଏହି ଶୁଭ ଚରିତ୍ର, ଯିଏ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏହି ସବୁ ଶୁଣି, ରାଜା ପୁଣି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ପୁଣି ମୁଁ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କୌତୁକ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି—ସେ ଅନ୍ୟ କ’ଣ କଲେ?” ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏକ ବନରା, ଦ୍ୱିବିଦ ନାମକ, ଯେ Narakaଙ୍କ ସାଙ୍ଗ, Sugrivaଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଏବଂ Maindaଙ୍କ ଭାଇ, ତାଙ୍କ ସ୍ନେହୀଙ୍କ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ଚାହିଁ, ଭୂମିକୁ ଉଜାଡ଼ କଲା—ସେ ସହର, ଗାଁ, ଗୋପାଳ ହାଟ ଓ ଅଞ୍ଚଳ ରେ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇ ଦେଉଥିଲା। କେବେ କେବେ ପାହାଡ଼ ଉପଡ଼ି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଅଞ୍ଚଳ ଉପରେ ଫିଙ୍କି ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିଲା, ବିଶେଷ କରି ଅନର୍ତ୍ତ ଅଞ୍ଚଳରେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କ ସ୍ନେହୀଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀ ହରି ବସୁଥିଲେ। କେବେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ଦେଖି, ଦଶହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ସହିତ ଜଳ ଉଠାଇ ତଟ ଅଞ୍ଚଳକୁ ବୁଡ଼େଇ ଦେଉଥିଲା। ସେ ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଧ୍ଵଂସ କରି, ତାଙ୍କ ଦେବଦାରୁ ଗଛ ଭାଙ୍ଗି, ଅପବିତ୍ର ଭାବେ ତାଙ୍କ ଅଗ୍ନିକୁ ମୁତ୍ର ଓ ପାଖାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅପମାନ କରୁଥିଲା। ଅହଂକାରୀ ହୋଇ, ଲୋକମାନେ ଓ ନାରୀମାନେ ଉଠାଇ ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଓ ଖାଇଁରେ ପକାଇ, ପଥର ଦ୍ୱାରା ପିଶାଚ ପରି ଚକ୍କିରେ ପିସି ଦେଉଥିଲା। ଏଭଳି ଉତ୍ପାତ କରି ଓ ଉଚିତ ନାରୀମାନେ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ କରି, ସେ ମଧୁର ଗୀତ ଶୁଣି, ରୈବତକ ପର୍ବତକୁ ଗଲା। ସେଠାରେ ଦେଖିଲା, ଯଦୁନାଥ ରାମ, ପଦ୍ମମାଳା ପିନ୍ଧି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଶୋଭା ପାଉଥିବା, ନାରୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା, ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଥିବା। ସେ ଦେଖିଲା, ରାମ ମଦିରା ପାନ କରି ଚକିତ ନୟନେ ଗାଉଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦେହ ମଦୋନ୍ମତ ଦ୍ୱିପ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ସେ ଦୁଷ୍ଟ ବନରା ଗଛ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଶାଖା ହଲାଇ, ଗର୍ଜନ କରି, ସବୁଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଆକର୍ଷିତ କଲା। ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ଦେଖି, ରାମଙ୍କ ସହଚରୀ ଯୁବତୀମାନେ ହସି ଉଠିଲେ। ବନରା ମଜାକ କରି, ମାଟି ଓ ଅନ୍ୟ ଜିନିଷ ଛାଡ଼ି, ପଛ ଦେଖାଇ, ରାମଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସବୁ କରୁଥିଲା। ତାପରେ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ବଳରାମ ଏକ ପାଥର ଛାଡ଼ିଲେ; କିନ୍ତୁ ବନରା ଚତୁର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଇ, ମଦ ଘଡ଼ା ଧରିଲା। ତାହାକୁ ନେଇ, ଦ୍ୱିବିଦ ମଜାକ କରି, ହସି, ଘଡ଼ା ଭାଙ୍ଗି, ବଳରାମଙ୍କ ପୋଶାକ ଛିଁଡ଼ି ଦେଲା। ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା ବଳରାମଙ୍କୁ ଅବମାନିତ କଲା; ତାଙ୍କ ଅନାଦର ଓ ତାଙ୍କର ଉତ୍ପାତ ଦେଖି, ବଳରାମ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଗଦା ଓ ହଳ ଧରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିନାଶ ଚାହିଲେ। ଦ୍ୱିବିଦ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ହୋଇ, ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଉଠାଇ, ବଳରାମଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘାତ କଲା; କିନ୍ତୁ ବଳରାମ ପାର୍ବତ ପରି ଅଚଳ ରହିଲେ। ବଳରାମ ଗଛଟିକୁ ଧରି, ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିବିଦ ଉପରେ ଆଘାତ କଲେ; ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଫାଟି, ରକ୍ତ ବହିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଅନ୍ୟ ଗଛ ଧରି, ଶକ୍ତି ଦେଇ ସେହି ଗଛର ଶାଖା ଛିଁଡ଼ି, ପୁଣି ଆକ୍ରମଣ କଲା।