ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରଙ୍କୁ ନିହତ କରି, ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେତେବେଳେ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ନେକ୍ତର ସମ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଗାଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଗାଇଉଥିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ କାଶୀରାଜ, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଭାଗବତ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ରୂପକୁ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କରେ ଲୟ ହେଇଗଲେ। କାଶୀର ରାଜଦ୍ୱାରେ କିଛି ଲୋକ ଏକ ଚୁଡ଼ିକା ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା କଟା ମୁଣ୍ଡ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ—"ଏହି କାହାର ମୁହଁ?" କିଛି ଦେଖି, ସେମାନେ ଚିହ୍ନିଲେ ଏହି ହେଉଛି କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ। ରାଜାଙ୍କ ରାନୀମାନେ, ପୁଅମାନେ, ବନ୍ଧୁଜନ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ବିଳାପ କରି କହିଲେ, "ହାୟ! ରାଜା ମୃତ! ଆମର ରକ୍ଷକ ନାହିଁ!" ତାଙ୍କ ପୁଅ ସୁଦକ୍ଷିଣ, ପିତାଙ୍କ ଅନ୍ତିମ କ୍ରିୟା କରି, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ—"ମୁଁ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ସଂହାର କରି, ପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଖେଇବି।" ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସହିତ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତଙ୍କ ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ। ଅବିମୁକ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ମହେଶ୍ୱର ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, "ତୁମେ ଯାହା ଚାହାଁଛ, ତାହା ବର ମାଗ," କହିଲେ। ସୁଦକ୍ଷିଣ ଚାହିଲେ—"ମୋ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀଙ୍କ ସଂହାର ପାଇଁ ଉପାୟ।" ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ—"ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୁରୋହିତଙ୍କ ସହିତ ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନିରେ ଅଭିଚାର କ୍ରିୟା କର। ଏହି ଅଗ୍ନି ଭୂତପିଶାଚମାନେ ଘେରି ରହିବେ; ଯଦି ଅଧର୍ମୀ ଉପରେ ବ୍ୟବହାର କରିବ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।" ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସୁଦକ୍ଷିଣ ଅଭିଚାର ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ। ଏହି ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦେହଧାରୀ ଅଗ୍ନି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା—ତାଙ୍କର ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ କେଶ ଓ ଦଢ଼ି, ଚକ୍ଷୁଃଫଟକରୁ ଅଗ୍ନିର ଧାରା ନିସ୍ସରିତ, ଭୟାନକ ଦାଁତ, ଭୂକୁଟି, ଭୟଜନକ ମୁଁହ, ନଙ୍ଗା ଦେହ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପାଦ ତାଳଗଛ ଭଳି ବଡ଼, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ, ସେ ଭୂତପିଶାଚମାନେ ଘେରି ଦ୍ୱାରକା ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଦିଗ୍ବଳୟ ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା। ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ଏହି ଅଗ୍ନି ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ଜଣେ ମୃଗ ଯେମିତି ଅଗ୍ନିରେ ଅସ୍ଥିର ହୁଏ। ସେମାନେ ଦୌଡ଼ି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ, ଯିଏ ସଭାରେ ଦ୍ୟୁତ ଖେଳୁଥିଲେ, ଗଲେ ଓ ଅନୁରୋଧ କଲେ—"ତ୍ରିଲୋକନାଥ, ଏହି ଅଗ୍ନିରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ!" ଭଗବାନ ସେମାନଙ୍କ ଭୟ ଦେଖି ହସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୁଁ ତୁମର ରକ୍ଷକ।" ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଭଗବାନ, ସବୁଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ମାୟା ଅଭିଚାର ଚାଲ ଚିହ୍ନିବା ସହିତ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଜ୍ୱଳନ୍ତ, ପ୍ରଳୟ ଅଗ୍ନି ସମ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଆକାଶ, ଭୂମି, ଦିଗ୍ବଳୟ ଆଲୋକିତ କଲା। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନି ଦେହୀକୁ ବଶ କଲା। ରାଜନ୍, ଅଭିଚାରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନି, ଚକ୍ରର ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗି ପଛକୁ ଫିରିଗଲା, ଏବଂ କାଶୀରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସୁଦକ୍ଷିଣ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ଏହି କ୍ରିୟା କରିଥିଲେ—ସେମାନଙ୍କୁ ଦଗ୍ଧ କଲା। ଏହା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର କାଶୀର ରାଜପ୍ରାସାଦ, ସଭାମଣ୍ଡପ, ବଜାର, ଦ୍ୱାର, ରଥ, ଅଶ୍ୱ, ହସ୍ତୀ, ଧାନ, ଧନାଗାର ସହିତ ସମସ୍ତ ନଗରକୁ ଦଗ୍ଧ କରି, ପୁନଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏହି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଯିଏ ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ପାଠ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ଏଠାରେ ରାଜା ପୃଛିଲେ: "ଏହି ଅପାର, ଅଶେଷ ଶକ୍ତିର ରାମଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ। ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କୃତ୍ୟ ଥିଲା କି?" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: "ନାରକାସୁରଙ୍କ ମିତ୍ର, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ମୈନ୍ଦଙ୍କ ଭାଇ, ଦ୍ୱିବିଦ ନାମକ ଏକ ବନରାଜ ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ମିତ୍ରର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ଚାହି, ଅନେକ ଦେଶ ଉପରେ ଆତଙ୍କ ଚାଲାଇଲେ—ସହର, ଗ୍ରାମ, ଗୋପାଳ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସତିଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଦେଲେ।" "କେବେ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼ ଉପଡ଼ି, ଅଞ୍ଚଳ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଉଥିଲେ—ବିଶେଷକରି ଅନର୍ତ୍ତରେ, ଯେଉଁଠାରେ ହରି ରହୁଥିଲେ। ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଜଳ ଉଠାଇ, ତୀର ଉପକୂଳ ଡୁବାଇଦେଉଥିଲେ।" "ସେ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଉପଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ମଳମୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ର କରିଦେଉଥିଲେ। ଅହଂକାରୀ ଦ୍ୱିବିଦ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ଧରି ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଓ ଖାଦିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଉଥିଲେ, ପଛରୁ ପାଥର ଫିଙ୍ଗି, ପୋକା ମାରିବା ଭଳି ସେମାନେକୁ ମାରିଦେଉଥିଲେ।" "ଏପରି ଅନ୍ୟାୟ କରି, ମହିଳାମାନେକୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରି, ଏକ ଦିନ ସେ ମଧୁର ଗୀତ ଶୁଣି, ରୈବତକ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଦେଖିଲେ—ଯାଦବମୁକୁଟ ଶ୍ରୀବଳରାମ ଅତି ସୁନ୍ଦର ମୁକୁଟ, କମଳ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଚାରିପାଖରେ ମହିଳାମାନେ ଘେରି, ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଥିବେ।" "ବଳରାମ, ଭାରୁଣୀପାନରେ ଚକ୍ଷୁ ଅସ୍ଥିର, ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେହରେ, ମଦୋନ୍ମାଦ ଗଜ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦ୍ୱିବିଦ ଗଛ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଡାଳ ନଡ଼ି, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରି ନିଜକୁ ନଜରକୁ ଆଣିଲେ।" "ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବଳରାମଙ୍କ ସଙ୍ଗୀନୀ କୌମୁଦୀମାନେ ହସିପଡ଼ିଲେ। ବନରାଜ ତାଙ୍କୁ ମଜାକ କରି, ମାଟି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନିଷ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ନିଜ ପିଛଳ ଦେଖାଇଲେ।" "ବଳରାମ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଏକ ପାଥର ଫିଙ୍ଗିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱିବିଦ ଚାଳକି ହୋଇ, ମଦ ଘଟିକୁ ଧରିଲେ। ତାହାକୁ ଭାଙ୍ଗି, ବଳରାମଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ଚିରିଦେଲେ।" "ଏହି ଅପମାନ ଓ ଅନ୍ୟାୟ ଦେଖି, ବଳରାମ ଖୁବ୍ ରିଷିଗଲେ। ସେ ଦୂଳ ଓ ହଳ ଧରି, ସତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଦ୍ୱିବିଦ ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଉଠାଇ, ବଳରାମଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସଂକର୍ଷଣ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଅଚଳ ରହିଲେ।" "ବଳରାମ ଗଛକୁ ଧରି, ଦ୍ୱିବିଦଙ୍କୁ ଦୂଳ ଦ୍ୱାରା ଘାତ କଲେ। ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଫାଟି ରକ୍ତ ଝରିଲା।" ଏହିପରି ଭାଗବତ ଚରିତ୍ର ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ପାଠ କରିବାରେ, ପାପ ନାଶ ହୁଏ।