ପାଉଣ୍ଡ୍ରକ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ଅନ୍ୟାୟରେ ଧାରଣ କରିଥିବାରୁ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ମୂର୍ଖ, ତୁମେ ମୋର ନାମ ଅନ୍ୟାୟରେ ଧାରଣ କରିଛ, ଏହି ନାମକୁ ଆଜି ମୁଁ ବିସର୍ଜନ କରିବି। ଯଦି ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ତେବେ ତୁମ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇପାରିବି।” ଏହିପରି କହି, କୃଷ୍ଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପାଉଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କ ରଥକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ତାଙ୍କ ବଜ୍ରଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼କୁ ଚିରିଦିଅନ୍ତି, ସେପରି କୃଷ୍ଣ ରଥର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାଉଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ସେହିପରି, କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦେହରୁ ଅଲଗା କରି, ଏହାକୁ କାଶୀ ନଗରୀରେ ପକେଇଦେଲେ—ଯେପରି ବାୟୁ ଏକ କମଳକୁ ଭୂମିରେ ଛାଡ଼ିଦିଏ। ଏଭଳି ଭାବେ ଅସୂୟାଳୁ ପାଉଣ୍ଡ୍ରକ ଓ ତାଙ୍କ ସହାୟୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ଭଗବାନ୍ ହରି ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ତାଙ୍କର ଅମୃତମୟ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଗାଇଁ ରହିଥିଲେ। ପାଉଣ୍ଡ୍ରକ ଯିଏ ସଦା ଭଗବାନଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କରେ ଲୀନ ହୋଇଗଲେ। ଏହି ଘଟଣା ପରେ, ରାଜଦ୍ୱାରରେ ଆଲଂକୃତ କୁଣ୍ଡଳ ଥିବା କାଟା ମୁଣ୍ଡଟି ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—“ଏହା କାହାର ମୁହଁ?” ପରେ ଏହା କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ତାଙ୍କର ରାନୀମାନେ, ପୁଅମାନେ, ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ୱଜନ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ କନ୍ଦିପଡ଼ିଲେ—“ହାୟ, ରାଜା ମାରାଗଲେ! ଆମର ରକ୍ଷକ ଚାଲିଗଲେ!” ତାଙ୍କ ପୁଅ ସୁଦକ୍ଷିଣ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—“ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ନଶ୍ଟ କରି, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ଦେବି।” ଏହିପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସୁଦକ୍ଷିଣ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତ ସହିତ ଉତ୍ତମ ଏକାଗ୍ରତାରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପାସନା କଲେ। ଅବିମୁକ୍ତ ନଗରରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ, ସେ ବର ଚାହିଲେ—“ମୋ ପିତାଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ବିନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଉପାୟ ଦିଅ।” ମହେଶ୍ୱର କହିଲେ—“ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରିତ୍ୱିଜ୍ ଓ ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନି ସହିତ ଅଭିଚାର କ୍ରିୟା କର; ଏହି ଅଗ୍ନି ଭୂତଗଣ ସହିତ ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ବ୍ୟବହାର କଲେ, ସେ ତୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିଦେବ।” ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ସୁଦକ୍ଷିଣ ନିୟମ ପାଳନ କରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଅଭିଚାର କ୍ରିୟା କଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଅଗ୍ନିପୁରୁଷ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ—ତାଙ୍କ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଚୁଲି ଓ ଦାଢ଼ି, ଚକ୍ଷୁରୁ ଜ୍ୱାଳା ବିସର୍ଗ ହେଉଥିଲା। ତୀବ୍ର ଦାନ୍ତ, ଭୟଙ୍କର ଭୃକୁଟି, କଠୋର ମୁଁହ, ନିଜ ଜିଭା ଚାଟୁଥିବା, ନଗ୍ନ ଦେହ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତ୍ରିଶୂଳ ନାଚୁଥିବା, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ। ତଳପତ୍ର ପରି ତାଙ୍କ ପାଦ, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ, ଭୂତମାନେ ଘିରିଥିଲେ, ସେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଧରେ ଜ୍ୱାଳା ପ୍ରସାର କରି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆଗେଇଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନିପୁରୁଷକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ, ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ହରିଣମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ବିଶ୍ରାମ ଗୃହରେ ପାଶା ଖେଳୁଥିଲେ, ଓ କହିଲେ—“ହେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ଏହି ଅଗ୍ନିରୁ ଆମକୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ!” ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଶୁଣି ଓ ଲୋକଙ୍କର ଭୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନ ହସି କହିଲେ—“ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ତୁମ ରକ୍ଷକ।” ସମସ୍ତର ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଏବଂ ସାକ୍ଷୀ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅଭିଚାର କ୍ରିୟା ବୁଝି, ତାହାକୁ ବିଫଳ କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ଆଦେଶ କଲେ। ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତୀବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ଧରେ ଆଲୋକ ବିକିରଣ କରି, ଆକାଶ, ଭୂମି ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କଲା; ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ପୁଣି ଏହି ଅଗ୍ନିପୁରୁଷକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲା। ଓ ରାଜନ୍, ଅଭିଚାର ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଅଗ୍ନିପୁରୁଷ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ଦୂର୍ବଳ ହୋଇ, ମୁହଁ ହାରି ଫେରିଗଲା; ପରେ, ଏହା କାଶୀରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସୁଦକ୍ଷିଣ ଓ ତାଙ୍କ ପୁରୋହିତମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅଭିଚାର କରିଥିଲେ—ସେମାନେ ଏହାରେ ଦଗ୍ଧ ହେଲେ। ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର କାଶୀ ନଗରୀରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ତାହାର ମହଲ୍, ସଭାଗୃହ, ବଜାର, ଦ୍ୱାର, ଗୋପୁର, ଭଣ୍ଡାର, ରାଜଧାନୀର ଧନ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ଧାନ୍ୟ ଆଦି ସମସ୍ତକୁ ଦଗ୍ଧ କଲା। ଏପରି ଭାବେ କାଶୀକୁ ଦଗ୍ଧ କରି, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ପୁଣି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ଆସି ଦଁଡାଇଲା। ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି ଭଗବାନଙ୍କ ବିଜୟ ଗାଥା ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ରାଜା ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ମୁଁ ଆଉ ଏକଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାମଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ; ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ କୌଣସି କୃତ୍ୟ ଅଛି କି?” ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏକ ବନରାଜ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଦ୍ୱିବିଦ, ନରକର ମିତ୍ର, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ମୈନ୍ଦଙ୍କ ଭାଇ। ତିନି ତାଙ୍କ ମିତ୍ରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ଚାହିଁ, ନଗର, ଗ୍ରାମ, ବସ୍ତି ଓ ଗୋପାଳକ ଗାଁକୁ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। କେବେ କେବେ ପାହାଡ଼ ଉପ୍ରେ ଉଠି, ସେମାନେକୁ ଉପ୍ରୁଟି ଅଞ୍ଚଳ ଉପରେ ପକେଇ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ—ବିଶେଷ କରି ଅନର୍ତ୍ତ ଦେଶରେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କ ମିତ୍ରଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀ ହରି ବସୁଥିଲେ। କେବେ ମଧ୍ୟ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଦଁଡାଇ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ହାତରେ ଜଳ ଉଠାଇ ତୀର ଅଞ୍ଚଳକୁ ଉପଲବ୍ଧ କରି, ଦଶ ହଜାର ହାତୀର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଧ୍ୱଂସ କରି, ତାଙ୍କ ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟତାରେ, ତାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ମଳମୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅପବିତ୍ର କଲେ। ଅହଂକାରରେ, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେକୁ ଧରି ପାହାଡ଼ ଗୁହା ଓ ଖାଇଁଠାରେ ଛାଡ଼ି, ପରେ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ଚାପି ମାରିଦେଲେ, ଯେପରି କୌଶଳୀ କିଟପତଙ୍ଗ ଚାପିଦିଏ। ଏହିପରି ସେ ଦେଶ ଧ୍ୱଂସ କରି, ମହିଳାମାନେକୁ ଅପମାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ମଧୁର ଗୀତ ଶୁଣି ରୈବତକ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ।