ଏକ ସମୟର କଥା, ଯେଉଁବେଳେ ଦୂତ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶାପ ଦେଇଥିଲେ—"ତୁମେ ଏଠି ମୃତ ହେବ, ମୁହଁ ଢାକାଯିବ, ଶିଆଳ, କାଉଁ, ଗିଧ ଆଦି ଜନ୍ତୁମାନେ ତୁମକୁ ଘେରି ରହିବେ; ଏବଂ ତୁମର ଶେଷ ଆଶ୍ରୟ କୁକୁର ମଧ୍ୟରେ ହେବ"—ସେହି ଦୂତ ଏହି ସମସ୍ତ ଉପହାସ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଯାଇ ଖବର ଦେଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ରଥରେ ଚଢ଼ି କାଶୀ ପ୍ରତି ଯାତ୍ରା କଲେ। ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥୀ ଏହି ଖବର ପାଇଁ ବହୁତ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଦୁଇ ଦଳ ସେନା ନେଇ ସହର ଛାଡ଼ି ଯାତ୍ରା କଲେ। କାଶୀର ରାଜା, ଯିଏ ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କର ମିତ୍ର ଥିଲେ, ସେ ତିନି ଦଳ ସେନା ନେଇ ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ, ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଧନୁଷ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଓ ବନମାଳା ପିନ୍ଧି ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲେ। ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଗରୁଡ଼ ଝଣ୍ଡା ଉଠାଇ, ଅମୂଲ୍ୟ ମୁକୁଟ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, ମକରାକାର କୁଣ୍ଡଳ ରେ ଚମକୁଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ—ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ନିଜ ରୂପକୁ ଅନୁକରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏକ ନଟ ମାନେ ମଞ୍ଚରେ ଭୂମିକା ନେଇଥାଏ ଯେପରି। ଏହା ଦେଖି ହରି ହସି ପଡ଼ିଲେ। ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ରାଜାମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବଣ, ଗଦା, ମୁସଳ, ଶୂଳ, ତୋମର, ତୀର, ଖଡ଼ଗ, ତଳୱାର ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ। କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଗଦା, ଖଡ଼ଗ, ଚକ୍ର, ତୀର ଦ୍ୱାରା ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଓ କାଶୀର ରାଜାଙ୍କର ହାତୀ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ଦଳକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ସଂହାର କଲେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଦହନ କରେ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଏପରି ହେଲା—ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ଉଠ, ଗଧା ଓ ମଣିଷଙ୍କ ଶବ ରେ ଭରିଗଲା; ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଏହି ଦେହକୁ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଶ୍ମଶାନ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଶୂରବୀରଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା। ତାପରେ ଶୌରି କହିଲେ—"ହେ ପୌଣ୍ଡ୍ରକ! ତୁମେ ଯେମିତି ଦୂତ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ କହିଥିଲ, ଏବେ ମୁଁ ମୋର ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି।" ଏବଂ କହିଲେ—"ମୁଁ ଏହି ନକଲି ନାମ, ଯାହା ତୁମେ ଧାରଣ କରିଛ, ତାହା ଛାଡ଼ିଦେଉଛି, ମୂର୍ଖ! ଯଦି ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମ ଆଶ୍ରୟ ନେବି।" ଏହିପରି କହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କ ରଥକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଚିରିଦିଏ, ସେପରି ରଥଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୌଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ସେହିପରି, କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ବାଣରେ କାଟି ତାହାକୁ କାଶୀ ସହରରେ ଫେଲିଦେଲେ, ଯେପରି ପବନ ଗୋଟିଏ ପଦ୍ମକୁ ଭୁଇଁରେ ପକାଇଦିଏ। ଏହିପରି ଇର୍ଷ୍ୟାପରାୟଣ ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଓ ତାଙ୍କର ସହଚରଙ୍କୁ ବଧ କରି, ହରି ଦ୍ୱାରକାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସିଦ୍ଧପୁରୁଷମାନେ ତାଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରୁଥିଲେ। ପୌଣ୍ଡ୍ରକ ଯେଉଁ ନିତ୍ୟ ଭାବେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ହରିର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତିନି ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୀନ ହେଲେ। କାଶୀ ସହର ଦ୍ୱାରରେ କାଣ୍ଡ଼ ଓଳା କୁଣ୍ଡଳ ଲଗା ମୁଣ୍ଡ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ଲୋକେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଏହା କାହାର ମୁହଁ?" ପରେ ଏହା କାଶୀର ରାଜାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ତାଙ୍କର ରାନୀ, ପୁଅ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ନାଗରିକମାନେ ବିଳାପ କଲେ—"ହାୟ! ରାଜା ମୃତ! ଆମ ପାଳକ ନାସ୍ତ!" ସୁଦକ୍ଷିଣା, ତାଙ୍କର ପୁଅ, ବାପାଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି, ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—"ମୁଁ ବାପାଙ୍କର ହତ୍ୟାକାରୀଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବି।" ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି ସେ ପୁରୋହିତ ସହିତ ମହେଶ୍ବରଙ୍କୁ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନରେ ପୂଜା କଲେ। ଅବିମୁକ୍ତ ନାମକ ସ୍ଥାନରେ ମହେଶ୍ବର ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, "ତୁମେ ଯାହା ଚାଉଛ, ସେହି ବର ମାଗ" ବୋଲି କହିଲେ। ସେ ଚାହିଲେ—"ମୋ ବାପାଙ୍କର ହତ୍ୟାକାରୀକୁ ବଧ କରିବା ଉପାୟ।" ମହେଶ୍ବର ଉପଦେଶ ଦେଲେ—"ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋତ୍ୱିଜ୍ ଓ ପୂର୍ବ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଅଭିଚାର କ୍ରିୟା କର; ଏହି ଅଗ୍ନି, ଯଦି ଅଧର୍ମୀ ପ୍ରତି ବ୍ୟବହୃତ ହେବ, ତେବେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବ।" ଏହିପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମାନି, ସୁଦକ୍ଷିଣା ନିଶ୍ଚୟ ଅନୁସାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଶାନା କରି ଅଭିଚାର କ୍ରିୟା କଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦେହଧାରୀ ଅଗ୍ନି ଉଦ୍ଭବ ହେଲା—ତାଙ୍କର ତମ୍ବା ରଙ୍ଗର ଚୁଲି ଓ ଦାଢ଼ୀ, ଆଖିରୁ ଅଗ୍ନି ଝରୁଛି, ଭୟଙ୍କର ଦାତ, ଭୂକୁଟି, କଠୋର ମୁଖ, ନିଜ ଜିଭା ଦ୍ୱାରା ଓଠ ଚାଟୁଛନ୍ତି, ନଗ୍ନ ଦେହ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତ୍ରିଶୂଳ ହଲେଇ ଚାଲୁଛନ୍ତି, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ପାଦ ତାଳଗଛ ପରି ବଡ଼, ଭୂମିକୁ କମ୍ପାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ଭୂତପିଶାଚ ଘେରାଏ ଆସୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଦହିଦେଉଛନ୍ତି, ଦ୍ୱାରକା ପ୍ରତି ଅଗ୍ନିବିନାଶ ନେଇ ଆଗେଇଯାଉଛନ୍ତି। ଏହି ଅଭିଚାର ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଖି, ଦ୍ୱାରକାବାସୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୌଡ଼ି ଗଲେ, ଯିଏ ତାଳିଚଉକରେ ଦାୟିଖେଳୁଥିଲେ, ଏବଂ ଅନୁରୋଧ କଲେ—"ହେ ତିନି ଲୋକଙ୍କର ନାଥ, ସହରକୁ ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନିରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ!" ଲୋକଙ୍କର ଭୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନ ହସି କହିଲେ—"ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୁଁ ତୁମ ରକ୍ଷକ।" ସମସ୍ତ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ ଭଗବାନ ମହେଶ୍ବରଙ୍କ ମାୟା ଅଭିଚାର କୁ ଚିହ୍ନି, ତାହାକୁ ନିବାରଣ ପାଇଁ ନିଜ ପାଖରେ ଥିବା ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର, ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର, ନିଜ ତେଜରେ ଆକାଶ, ଭୂମି, ଦିଗ୍ବିଲମ୍ବିତ କରିଦେଲେ; ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଅଗ୍ନି ଦୈତ୍ୟକୁ ଦମନ କଲା। ହେ ରାଜା, ଅଭିଚାର କ୍ରିୟାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିଚେତା ଏହି ଚକ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଓ ମୁହଁ ହାରି, କାଶୀରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସୁଦକ୍ଷିଣା ଓ ପୂରୋହିତମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଅଭିଚାର କରିଥିଲେ—ସେମାନଙ୍କୁ ଦହିଦେଲା। ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର କାଶୀ ସହରରେ ପ୍ରବେଶ କଲା—ଏହି ସହର ରାଜପ୍ରାସାଦ, ସଭାମଣ୍ଡପ, ବଜାର, ଦ୍ୱାର, ମିନାର, ଗୋଦାମ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ଆହାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।