ସେହି ସମୟରେ, ଯେଉଁ ଦିନ ପିତୃଆତ୍ମା ଆସିଲେ, ସେ ଚାରିପାଖ ଦେଖି ଏକ ସ୍ଥାନ ଖୋଜୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ସାତ ଗଠି ଥିବା ବାଁଶ ଦଣ୍ଡ, ସିଧା ଭାବରେ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇ ଦଢ଼ିଅଛି। ବାଁଶର ତଳରେ ଏକ ଗହ୍ବର ଦେଖି, ସେ ଏଠିରେ ଗଲେ ଏବଂ ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ପବନ ରୂପରେ ରହିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଇ, ତାଳେ ଏହି ବାଁଶ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏଠିରେ, ମୁଖ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶ୍ରୋତା ଭାବରେ ଗଣନା କରି, ଧେନୁପୁତ୍ର ଏହି ଭାଗବତ କଥାର ପ୍ରଥମ ପର୍ବ ରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଉପାଦେଶ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦିନ ଶେଷରେ, ଯେତେବେଳେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ପାଠ କରାଯାଇଥିଲା, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ବାଁଶର ଏକ ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ଏହାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଲୋକମାନେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ତୃତୀୟ ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ତୃତୀୟ ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏହିଭଳି ସାତ ଦିନ ଧରି ସାତଟି ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ଷ୍କନ୍ଦ ଶୁଣିବା ପରେ, ପିତୃଆତ୍ମା ତାଙ୍କର ଆତ୍ମାର ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ପୀତବସ୍ତ୍ର ଶୋଭିତ, ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା। ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ: “ତୁମର ଦୟାରେ, ମୁଁ ବନ୍ଧନ ଓ ପିତୃଆତ୍ମା ର ଅପବିତ୍ରତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।” ଭାଗବତ କଥା ଧନ୍ୟ, ଯାହା ପିତୃଆତ୍ମା ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ; ଏହି ସାତ ଦିନର ପାଠ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ, ଯାହା କୃଷ୍ଣ ଲୋକର ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ସାତ ଦିନ ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଗଭୀର ଭୟରେ କପିଉଥାଏ; ଏହି କଥା ଆମେ ଶୀଘ୍ର ମୋକ୍ଷ ପାଇବା ପାଇଁ ଉପାୟ ଅଟୁଟ। ପାପ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଯାଏ, ଚାହେ କ୍ଷୀର ବା ଶୁଷ୍କ, ହଲକା ବା ଭାରୀ, କଥା, ଚିନ୍ତା ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହେଉ, ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ପାପ ଜଳିଯାଏ, ଯେପରିକି ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ ଦେଇଥାଏ। ଭାରତ ଭୂମିରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି କଥା ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଫଳହୀନ ରହିଯାଏ। ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସୁସ୍ଥ ଶରୀରକୁ ରକ୍ଷା କରିବାର କଣ ଉପକାର, ଯଦି ଶୁକଦେବ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି? ଏହି ଶରୀର ହଡ଼ ଦଣ୍ଡ, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତରେ ମାରିଆଯାଇଛି, ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଆଉ ଢ଼ାକାଯାଇଛି, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଦେଉଥିବା, ମୁତ୍ର ଓ ପୂତିର ପାତ୍ର। ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ, କର୍ମର ଫଳରେ ପୀଡ଼ିତ, ରୋଗ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ଘର, ଭରିବା କଷ୍ଟ, ଭୋଗିବା କଷ୍ଟ, ଦୂଷିତ, ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଶରୀର ଶେଷ ହୁଏ କୀଟ, ମଳ ଓ ଭସ୍ମରେ; ଏପରି ଅସ୍ଥିର ଶରୀର ଦ୍ୱାରା କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ହୋଇପାରିବା ନାହିଁ। ସକାଳରେ ପକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଏହି ଖାଦ୍ୟରେ ପୋଷିତ ଶରୀରରେ କିପରି ଦୀର୍ଘ ସ୍ଥିରତା ରହିପାରିବ? ସାତ ଦିନ ଶୁଣିଲେ, ଏହି ଜଗତରେ ହରି ଲାଭ ହୋଇଥାଏ; ତେଣୁ ଦୋଷ ହଟାଇବା ପାଇଁ ଏହି ଉପାୟ ଅଟୁଟ। ପାଣିରେ ବୁଲି ବୁଲି ଥିବା ଫୋକା, ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଇ ମରିଯାନ୍ତି, ଯଦି ଏହି କଥା ଶୁଣିନାହାନ୍ତି। ଶୁଷ୍କ ବାଁଶର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ; ତେବେ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ ହୃଦୟର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ! ହୃଦୟର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କାଟିଯାଏ, ତାଙ୍କର କର୍ମ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ସାତ ଦିନ ଶୁଣିବା କରାଯାଏ। ମନ ଏହି ପବିତ୍ର କଥାର ତୀରରେ ନିଶ୍ଚିତ ହେଲେ, ଯାହା ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ମଳ ଦୂର କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ମୋକ୍ଷ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଯାଏ। ଏପରି ଭାବରେ କଥା ହେଉଥିଲା, ସେହି ସମୟରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଲା, ଯାହା ବୈକୁଣ୍ଠ ନିବାସୀମାନେ ଚାରିପାଖ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଚମକୁଥିବା ଅଭା ଦେଉଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ଧୁନ୍ଧୁଳୀପୁତ୍ର ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ; ରଥରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଦେଖି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ: “ଏଠାରେ ମୋର ଅନେକ ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରୋତା ଅଛନ୍ତି; କିଏକି ଦିବ୍ୟ ରଥ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକାସାଥି ଆସିନାହିଁ? ସମସ୍ତେ ସମାନ ଭାବେ ଶୁଣିଥିଲେ; ତେବେ ଫଳରେ ଭିନ୍ନତା କିପରି ଆସିଲା? ହରିଭକ୍ତମାନେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ।” ହରିର ଦାସମାନେ କହିଲେ: “ଏଠି ଫଳର ଭିନ୍ନତା ଶୁଣିବାର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା; ଯଦିଓ ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଏତେ ଚିନ୍ତନ କରିନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ ଉପାସନାରେ ମଧ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ଆସିଥାଏ, ଏ ଗୌରବମୟ। ପିତୃଆତ୍ମା ସାତ ଦିନ ଉପବାସ ରେ ଶୁଣିଥିଲେ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନ ଦେଇଥିଲେ। ଦୃଢ ଜ୍ଞାନ ନଥିଲେ ଏହା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଅସାବଧାନ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଣିବା ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ମନ୍ତ୍ର ସନ୍ଦେହ କଲେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଏକାଗ୍ର ନଥିଲେ ପାଠ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ବିଷ୍ଣୁ ଉପାସନା ନଥିଲେ ସ୍ଥାନ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦେଲେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଅବିଦ୍ୱାନ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା କୁଳ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଗୁରୁଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ନିଜ ମନରେ ନମ୍ରତା, ମନର ଦୋଷ ଜୟ କରିବା, ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ କଥା ଶୁଣିବା—ଏହି ସମସ୍ତ ଉପାୟ ରଖିଲେ ଶୁଣିବାର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଯାଏ; କଥା ଶେଷରେ ବୈକୁଣ୍ଠ ନିବାସ ନିଶ୍ଚିତ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ ନିଜେ ତୁମକୁ ଗୋଲୋକ ଦେଇବେ; ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ହରିଭକ୍ତମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ମାସରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନି କଥା ପାଠ କଲେ; ସେମାନେ ଆଉଥରେ ସାତ ଦିନ ଶୁଣିଲେ। ନାରଦ, ଏବେ ଶୁଣ, କଥା ଶେଷରେ କଣ ଘଟିଲା। ହରି ନିଜେ ଭକ୍ତମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ରଥ ସହିତ ଆସିଲେ; ସେ ସମୟରେ ବିଜୟ ଓ ନମସ୍କାରର ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି ହେଲା। ହରି ନିଜେ ଆନନ୍ଦରେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଦ୍ୱନି କଲେ; ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରି କରିଦେଲେ। ହରି ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରୋତାମାନେ ମଧ୍ୟ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମ, ପୀତବସ୍ତ୍ର, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ରୂପ ଦେଇଦେଲେ। ଏହି ଗାଁରେ ଥିବା ଘୋଡ଼ାପାଳକ ବା ଚଣ୍ଡାଳ ମଧ୍ୟ ଏହି ସମୟରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆସିଲେ।