ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଲୋକେ ଗ୍ରାମ ଓ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆସିଥିଲେ—ଅନ୍ଧ, ଲଙ୍ଗଡ଼, ବୃଦ୍ଧ, ଧୀର ଓ ଶକ୍ତିହୀନ ମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ। ଏପରି ଏକ ମହାସଭା ଗଠିତ ହେଲା, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚକିତ ହେଲେ। ଏହି ସଭାରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେହି ସମୟରେ ଏକ ପିତୃଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ଆସି, ଚାରିପାଖ ଦେଖୁଥିଲେ କେଉଁଠି ବସି ଶୁଣିବେ। ସେଉଁଠି ସେ ଦେଖିଲେ ଏକ ସାଜ ଗଛ, ଯାହାର ସାତଟି ଗଠି ଥିଲା ଓ ଏହା ଉପରକୁ ଉଠିଥିଲା। ସେ ଗଛର ତଳ ଛିଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଶ୍ରବଣ କରିବାକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ବାୟୁ ସ୍ୱରୂପ ରହିପାରିଲେନି, ସେ ଗଛର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଶ୍ରବଣରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଯିଏ ଧେନୁଙ୍କର ପୁତ୍ର ଓ ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସବୁଠୁ ମୁଖ୍ୟ ଶ୍ରୋତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ରଖି, ପ୍ରଥମ ସ୍କନ୍ଧରୁ କଥା ଚିତ୍ର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେଇ ଦିନ ଶେଷରେ, ଯେତେବେଳେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ାଗଲା, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଗଲା—ସାଜ ଗଛର ପ୍ରଥମ ଗଠି ଧ୍ୱନି ସହିତ ଫାଟିଗଲା, ଯାହା ସଜ୍ଜନମାନେ ଦେଖିଥିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ସଞ୍ଜ୍ୟାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଗଠି ଫାଟିଲା, ତୃତୀୟ ଦିନରେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ତୃତୀୟ ଗଠି ଖଣ୍ଡିଗଲା। ଏଭଳି ଏକ ଏକ ଦିନ କରି ସାତ ଦିନ ଧରି ସାତଟି ଗଠି ଫାଟିଗଲା। ସେଉଁଠି ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍କନ୍ଧ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଣି ସେ ପିତୃଆତ୍ମା ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଦେହ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏବେ ସେ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କଲେ—ତୁଳସୀ ମାଳା, ପୀତବସ୍ତ୍ର, ଘନ ମେଘ ଭଳି କଳା ଦେହ, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ, କାନରେ କୁଣ୍ଡଳ। ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ଭାଇ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ: "ତୁମ ଦୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବନ୍ଧନ ଓ ପିତୃତ୍ୱ ଦୂଷଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।" "ଧନ୍ୟ ଅଟୁଟ ଭାଗବତ କଥା, ଯାହା ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କର ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ; ଧନ୍ୟ ସାପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ, ଯାହା କୃଷ୍ଣଧାମ ପ୍ରାପ୍ତି ଦେଇଥାଏ।" ସେ କହିଲେ, "ସାପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଆରମ୍ଭ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ କମ୍ପିଉଥାଏ; ଏହି କଥା ଆମେ ତୁରନ୍ତ ମୋକ୍ଷ ପାଇବାର କାରଣ।" "ଭାଷା, ମନ, କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଇଂଧନ ଦହିଦେଏ, ଏପରି ଶ୍ରବଣ ପାପକୁ ଦହିଦିଏ। ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ, ପଣ୍ଡିତ ଓ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଫଳହୀନ।" "ଶୁକଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣିନଥିବା, ଅସ୍ଥିର ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କରିବା କ’ଣ ଉପକାର? ଏହି ଦେହ ଅସ୍ଥି, ସିରା, ମାଂସ, ରକ୍ତ, ଚର୍ମ ଓ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ରେ ଭରିଥିବା, ପିଶାବ ଓ ପାଖାନ୍ତିର ପାତ୍ର।" "ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ, କର୍ମଫଳ, ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖର ଘର, ଦୁର୍ବହ, ଅସହ୍ୟ, ଦୂଷିତ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ୱର। ଏହି ଦେହ ଶେଷେ କୀଟ, ମଳ ଓ ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହୁଏ; ଏପରି ଦେହରେ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ କେଉଁପରି ଅବିନାଶୀ ହୋଇପାରିବ?" "ପ୍ରଭାତରେ ପକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ସଂଧ୍ୟାରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଏପରି ଖାଦ୍ୟରେ ପୋଷିତ ଦେହର କ’ଣ ନିଶ୍ଚଳତା ଅଛି? ଏହି ଭୂମିରେ ସାତ ଦିନ ଶ୍ରବଣ କଲେ ହରି ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ଏହି ଦୋଷ ନାଶ ପାଇଁ ଏହିଠିକି ଉପାୟ।" "ପାଣିରେ ବୁଲବୁଲି, ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ କୀଟ ଭଳି, ଯେଉଁମାନେ କଥା ଶୁଣନ୍ତିନାହିଁ ସେମାନେ କେବଳ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି। ଶୁଷ୍କ ସାଜ ଗଠି ଫାଟିଯିବା ଅଦ୍ଭୁତ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟର ଗଠି ଫାଟିଯିବା ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଅଦ୍ଭୁତ।" "ସାପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ହୃଦୟର ଗଠି ଫାଟିଯାଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କଟିଯାଏ, କର୍ମ ଶେଷ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ମନ ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରବଣ ତୀରେ ବିଶ୍ରାମ କରେ, ସେତେବେଳେ ପଣ୍ଡିତମାନେ କେବଳ ମୋକ୍ଷକୁ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି।" ଏଭଳି କଥା ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିପହଞ୍ଚିଲା, ଯାହା ଚାରିପାଖରେ ବୈକୁଣ୍ଠବାସୀ ଦେବମାନେ ଥିଲେ, ରଥର ଚମକ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଧୁନ୍ଧୁଳୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏହି ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ବୈଷ୍ଣବମାନେ ରଥରେ ବସିଥିବା ଦେଖି ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଏଠାରେ ମୋର ଅନେକ ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରୋତା ଅଛନ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏମିତି ଦିବ୍ୟ ରଥ କାହିଁକି ଆସିଲାନାହିଁ? ସମସ୍ତେ ସମାନ ଭାବେ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ତେବେ ଫଳରେ ଭିନ୍ନତା କାହିଁକି? ହରିଭକ୍ତମାନେ ଏହାର ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତୁ।" ହରିଙ୍କ ସେବକମାନେ କହିଲେ: "ଏଠି ଫଳର ଭିନ୍ନତା ଶ୍ରବଣର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ; ଯଦ୍ୟପି ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଏତେ ଚିନ୍ତନ କରିନାହାନ୍ତି। ତେଣୁ ପୂଜାରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଭିନ୍ନତା ହୁଏ।" "ଏହି ପିତୃଆତ୍ମା ସାତ ଦିନ ଉପବାସରେ ନିଷ୍ଠାରେ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ ଓ ଏକାଗ୍ରତାରେ ଲଗ୍ନ ରହିଲେ। ଦୃଢ଼ ଜ୍ଞାନ ନ ଥିଲେ ତାହା ନଶ୍ଟ ହୁଏ, ଅଲସ୍ୟରେ ଶ୍ରବଣ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ସନ୍ଦେହ ଥିଲେ ମନ୍ତ୍ର ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ଅନ୍ୟମନସ୍କ ହେଲେ ପାଠ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।" "ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦିଶ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେଠି କିଛି ଫଳ ନାହିଁ; ଅନର୍ହ ପିତୃଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ତାହା ନଷ୍ଟ; ଅଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ପାଖକୁ ଦାନ କଲେ ତାହା ନଷ୍ଟ; ଏବଂ ଅଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପରିବାର ନଷ୍ଟ ହୁଏ।" "ଗୁରୁବାକ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ନିଜରେ ନମ୍ରତା, ମନର ଦୋଷ ଜୟ କରିବା, ଏବଂ ଶ୍ରବଣରେ ଏକାଗ୍ରତା—ଏହି ଗୁଣ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ରବଣର ଫଳ ମିଳେ; ଏବଂ କଥା ଶେଷରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ଲାଭ ନିଶ୍ଚିତ।" "ହେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ ସ୍ୱୟଂ ତୁମକୁ ଗୋଲୋକ ଦେବେ।" ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ହରିଭକ୍ତ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ। ତା’ପରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ମାସରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନି ଏହି କଥା ପାଠ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶ୍ରୋତାମାନେ ସାତ ଦିନ ଧରି ଶୁଣିଲେ। ହେ ନାରଦ, ଏହି କଥା ଶେଷରେ କ’ଣ ଘଟିଲା, ଏହିବେ ଶୁଣ। ହରି ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତ ଓ ଦିବ୍ୟ ରଥ ସହିତ ଏଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁଖରେ ଜୟଧ୍ୱନି ଓ ନମସ୍କାର ଶବ୍ଦ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ହରି ଆନନ୍ଦରେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରି କରିଦେଲେ।