ସମସ୍ତେ ଏକମତ ହେଇ କହିଲେ, “ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଉଦ୍ୟମ ସହ କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ସହଜ ଅଟୁଟ।’’ ଏପରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଦୃଢ ନିଶ୍ଚୟ କରି ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଗ୍ରାମ ଓ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଲୋକମାନେ ଆସିଲେ—ଅନ୍ଧ, ଲଙ୍ଗ, ବୃଦ୍ଧ, ଧୀର—ସମସ୍ତେ ନିଜ ପାପ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ଆସିଲେ। ଏପରେ ଏକ ବିଶାଳ ସଭା ଗଠିତ ହେଲା, ଯାହାକୁ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସି ଭାଗବତ କଥା କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନିଃପତ୍ତିତ ଆତ୍ମା ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ, ଏକ ସ୍ଥାନ ଖୋଜିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ସେଠା ଉପରେ ସାତ ଗଠି ବାଂସ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଉପରେ ଉଭା ଥିଲା। ସେ ବାଂସର ତଳ ଛିଦ୍ରରେ ଯାଇ ଶୁଣିବାକୁ ଉଭା ହେଲେ। ପବନ ଆକାରରେ ରହିପାରିଲେନି, ତେଣୁ ବାଂସ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ମୁଖ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୋତା ଭାବେ ମନେ କରି, ଧେନୁପୁତ୍ର ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଥମ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କଥାବାର୍ତା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଦିନ ଶେଷେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ହେଲା: ଶ୍ରୋତାମାନେ ଦେଖିଲେ, ବାଂସର ଗଠି ଏକ ଚିର୍ଚିରା ଶବ୍ଦ ସହ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଲା; ତୃତୀୟ ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ତୃତୀୟ ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଲା। ଏଭଳି ଭାବେ ସାତ ଦିନ ଅବଧିରେ ସାତଟି ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ଦ୍ୱାଦଶ ଗ୍ରନ୍ଥ ଶୁଣିବା ପରେ ସେ ନିଃପତ୍ତିତ ଆତ୍ମା ସ୍ଥିତିକୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ଆକାର ଧାରଣ କଲେ—ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ, ମେଘରେ ଶ୍ୟାମ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା। ସେ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଭାଇ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ: “ତୁମର କୃପାରେ ମୁଁ ବନ୍ଧନ ଓ ନିଃପତ୍ତିତ ଆତ୍ମାର ଅପବିତ୍ରତାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି।” “ଭାଗବତ କଥା ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ନିଃପତ୍ତିତ ଆତ୍ମାର ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ; ସାତ ଦିନ ଶ୍ରବଣ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣର ଧାମ ଲାଭ କରାଏ। ଯେତେବେଳେ ସାତ ଦିନ ଶ୍ରବଣ ହେଉଛି, ସମସ୍ତ ପାପ ଭୟ କରେ; ଏହି କଥା ଆମେ ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତି ପାଇବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ। ଜଳି ହେଉ କି ଶୁଷ୍କ, ହାଲୁକା କି ଭାରୀ, କଥା, ଚିନ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହେଉ—ଶ୍ରବଣ ପାପକୁ ଦହିଦିଏ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଜଳାଇଦିଏ। ଏହି ଭାରତ ଭୂମିରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଓ ଦେବସଭାରେ ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଫଳହୀନ ମନାଯାଏ। ଶୁକଦେବ ମୁନିଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣିବା ନାହିଁ, ତେବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କରିବାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କଣ? ଏହି ଦେହ ହାଡ଼ର ତମ୍ଭା, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ, ଚର୍ମରେ ଆବୃତ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଭରିତ, ମୂତ୍ର ଓ ମଳର ପାତ୍ର। ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ, ଦୃଢ କର୍ମର ଫଳ, ରୋଗର ଘର, ଦୁଃଖର ଭାଣ୍ଡାର, ଭରିବା ଦୁଃସାଧ୍ୟ, ଉଠାଇବା ଦୁଃସାହସିକ, ଅପବିତ୍ର, ଦୋଷପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ୱର। ଏହି ଦେହ ଶେଷରେ କୀଟ, ମଳ, ଭସ୍ମରେ ପରିଣତ ହୁଏ; ଏପରି ଅସ୍ଥିର ଦେହ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ ଦୀର୍ଘ ସ୍ଥାୟୀ ହେବ କି? ପ୍ରଭାତରେ ପକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାଏ; ଏପରି ଖାଦ୍ୟରେ ଉପଜିଥିବା ଦେହରେ ସ୍ଥାୟୀତ୍ୱ କେଉଁଠି? ସାତ ଦିନ ଶ୍ରବଣ କରିଲେ ଏହି ଜଗତରେ ହରିକୁ ପାଇଯାଏ; ତେଣୁ ଦୋଷ ନିବାରଣ ପାଇଁ ଏହି ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ। ଜଳରେ ଫେନ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ କିଟ, ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଜନ୍ମିବାକୁ ଜନ୍ମିବା ପାଇଁ ଜନ୍ମିଥାନ୍ତି। ଶୁଷ୍କ ବାଂସର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିବା ଅଦ୍ଭୁତ, କିନ୍ତୁ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାରେ ହୃଦୟର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିବା ଅଧିକ ଅଦ୍ଭୁତ। ସାତ ଦିନ ଶ୍ରବଣ କରିଲେ ହୃଦୟର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଚିରିଯାଏ, କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ। ମନ ଯେତେବେଳେ ଏହି ପବିତ୍ର କଥାର ତୀରେ ନିମଗ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଏହି ଭୂଲୋକର ମଳ ଦୂର କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ତେବେ ମୁକ୍ତି ଏକମାତ୍ର ଫଳ ଭାବେ ଘୋଷିତ ହୁଏ। ଏପରେ, ଏହିପରି କଥା କହିବା ସମୟରେ, ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଲା, ଯାହା ବୈକୁଣ୍ଠ ନିବାସୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ଦୀପ୍ତି ମାନେ ପ୍ରଭା ଦେଉଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ଧୁନ୍ଧୁଳୀପୁତ୍ର ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ; ରଥରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଦେଖି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ: “ଏଠି ମୋର ଅନେକ ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରୋତା ଅଛନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକାସାଥି ଦିବ୍ୟ ରଥ କାହିଁକି ଆସିନାହିଁ?” “ଏଠି ସମସ୍ତେ ଏକାପରି ଶ୍ରବଣ କରିଛନ୍ତି; ତେବେ ଫଳରେ ମତ୍ତାନ୍ତର କାହିଁକି? ହରିଭକ୍ତମାନେ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରନ୍ତୁ।” ହରିଙ୍କର ସେବକମାନେ କହିଲେ: “ଏଠି ଫଳରେ ମତ୍ତାନ୍ତର ଶ୍ରବଣର ମତ୍ତାନ୍ତର ଦ୍ୱାରା; ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ଏତେ ଚିନ୍ତନ କରିନାହିଁ। ତେଣୁ ପୂଜାରେ ମଧ୍ୟ ଫଳରେ ମତ୍ତାନ୍ତର ହୁଏ, ହେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ। ନିଃପତ୍ତିତ ଆତ୍ମା ସାତ ଦିନ ଉପବାସ କରି ଶ୍ରବଣ କଲେ, ଏବଂ ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନ ନିବେଶ କଲେ। ଅଦୃଢ ଜ୍ଞାନ ନଶ୍ୱର; ଅସାବଧାନ ଶ୍ରବଣ ନଷ୍ଟ; ମନ୍ତ୍ର ସନ୍ଦେହରେ ନଷ୍ଟ; ଅନ୍ୟମନସ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣ ନଷ୍ଟ। ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ଵିଷ୍ଣୁ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ନଷ୍ଟ; ଅଯୋଗ୍ୟ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ନଷ୍ଟ; ଅଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ପାଇଁ ଦାନ ନଷ୍ଟ; ଦୁରାଚାରରେ କୁଳ ନଷ୍ଟ। ଗୁରୁବାଣୀରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ନିଜ ମନରେ ନମ୍ରତା, ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାର ଦମନ, ଏକାଗ୍ରତା ସହ କଥା ଶ୍ରବଣ— ଏହି ଏବଂ ଏହା ସଦୃଶ ଉପାୟ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଲେ ଶ୍ରବଣର ଫଳ ଲାଭ ହୁଏ; ଏବଂ କଥା ଶେଷରେ ବୈକୁଣ୍ଠ ନିବାସ ନିଶ୍ଚିତ। “ହେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୋବିନ୍ଦ ନିଜେ ତୁମକୁ ଗୋଲୋକ ଦେବେ।” ଏପରେ ସମସ୍ତ ହରିଭକ୍ତମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଗଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ମାସରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପୁନଃ କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ; ସେମାନେ ପୁନି ସାତ ଦିନ ଶ୍ରବଣ କଲେ। “ହେ ନାରଦ, ଏବେ ଶୁଣ, କଥା ଶେଷରେ କଣ ଘଟିଲା।” ହରି ନିଜେ ଭକ୍ତମାନେ ଓ ଦିବ୍ୟ ରଥ ସହ ଆସିଲେ; ସେ ସମୟରେ ଅନେକ ଜୟ ଓ ନମସ୍କାର ଶବ୍ଦ ହେଲା। ହରି ନିଜେ ଆନନ୍ଦରେ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଦ୍ୱନି କରି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପରି କରିଦେଲେ।