ଶୁଭ ସଯୋଗରେ, ଦୁଷ୍ଟ କଂସଙ୍କ ବଧ ହୋଇଛି; ଶୁଭ ସଯୋଗରେ, ତୁମ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛନ୍ତି; ଏବଂ ଶୁଭ ସଯୋଗରେ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରି, ତୁମେ ଏକ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛ। ଏଭଳି ଖୁସିର ମହଳରେ, ଗୋପୀମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ହସିଲେ ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ସହରର ମହିଳାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣ କି ଖୁସିରେ ଅଛନ୍ତି?" ସେମାନେ ଆଉ ପଚାରିଲେ—"ସେ ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟ, ବାପା ମାଆଙ୍କୁ ମନେ ପକାନ୍ତି କି? କେବେ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଗୋଟେଥର ଆସିବେ କି? ବା ଏଇ ବଳଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ଆମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କରିଥିବା ସେବାକୁ ମନେ ପକାନ୍ତି କି?" ସେମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—"ଦାଶାର୍ହ, ଆପଣ, ପ୍ରଭୁ, କାହା ପାଇଁ ତୁମେ ତୁମ ମାଆ, ବାପା, ଭାଇ, ପତି, ପୁଅ ଏବଂ ଭଉଣୀମାନେ—ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ?" "ସେ ଆମ ସମ୍ପୃକ୍ତିକୁ ହଠାତ୍ ଛେଦ କରି ଚାଲିଗଲେ। ଏପରି ଜଣେ ଲୋକଙ୍କୁ କେମିତି ନାରୀମାନେ ବିଶ୍ବାସ କରିପାରିବେ?" "ସହରର ବୁଦ୍ଧିମତୀ ମହିଳାମାନେ କିପରି ଏପରି ଅଚଳ ଏବଂ ଅକୃତଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ କଥାକୁ ମନେ ନେଉଛନ୍ତି? ତଥାପି, ତାଙ୍କ ମଧୁର କଥା, ହାସି, ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ନିଶ୍ୱାସରେ ମନୋମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି।" "ଗୋପୀମାନେ, ଆମେ କାହିଁକି ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ ଅଧିକ କଥା ହେବା? ଆଉ କିଛି କଥା କରିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ଯେପରି ଆମ ପାଇଁ ସମୟ ଚାଲିଯାଉଛି, ସେପରି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଯାଉଛି କି ନାହିଁ କି ଜାଣିନାହିଁ।" ତେବେ, ସେମାନେ ଶୌରିଙ୍କ ଖେଳଧ୍ୱନି, ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟି, ଚଳନ ଏବଂ ସ୍ନେହମୟ ଆଲିଙ୍ଗନକୁ ମନେ ପକାଇ, ଅଶୁପାତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ବଳରାମ, ନିପୁଣ ଉପାୟରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସନ୍ଦେଶରେ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ଶବ୍ଦ କହି ସେମାନେକୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କଲେ। ସେଠାରେ ବଳରାମ ଦୁଇ ମାସ—ମଧୁ ଏବଂ ମାଧବ—ଅବସ୍ଥାନ କଲେ, ରାତିରେ ଗୋପୀମାନେକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଚାନ୍ଦ୍ରିକା ରେ ଅନ୍ଧ ସୁଗନ୍ଧ ଗନ୍ଧରେ, ଯମୁନା ତୀରର ଉପବନରେ, ସେ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏବେ, ବରୁଣଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତିରେ, ବରୁଣୀ ଦେବୀ ଗଛ ଗୁହାରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ସୁଗନ୍ଧ ସମଗ୍ର ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବାହିତ କଲା। ବଳରାମ, ମଧୁର ଗନ୍ଧକୁ ଶ୍ୱାସନେଇ, ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଏକାଠି ମଦ୍ୟପାନ କଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଚକ୍ରବଳରେ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲେ, ବଳରାମ ଯେପରି ଗଜରାଜ ମଧ୍ୟେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେପରି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଆକାଶରେ ଡମ୍ରୁ ନାଦ ହେଲା, ଫୁଲ ବର୍ଷିଲା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଋଷିମାନେ ବଳରାମଙ୍କ କୌତୁକ ଗାଇଲେ। ଗୋପୀମାନେ ବଳରାମଙ୍କ କ୍ରୀଡା ଗୀତ ଗାଇଲେ, ହଳାୟୁଧ ମଦୋନ୍ମତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅରଣ୍ୟ ମାଧ୍ୟରେ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ମାଳା, ଏକ କଣ୍ଠାଳି, ମଦୋନ୍ମତ ଅବସ୍ଥା, ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା, ଅଳ୍ପ ଘମ ଶିତଳ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ମୁଖରେ ହାସ୍ୟ ଭାସିଲା। ତାପରେ, ବଳରାମ ଯମୁନାକୁ ଜଳ କ୍ରୀଡା ପାଇଁ ଡାକିଲେ, କିନ୍ତୁ ମଦରେ ମଗ୍ନ ଥିଲାରୁ ସେ ନିଜ କଥାକୁ ଅବହେଳା କଲେ। ଯମୁନା ନ ଆସିବାରୁ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ନିଜ ହଳର ଟିପ୍ ପକାଇ ତାଙ୍କୁ ଟାଣିଲେ—"ହେ ପାପିନୀ, ମୁଁ ଡାକିଲି ବି, ତୁମେ ଆସିଲ ନାହ, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ହଳର ଟିପ୍ ଦ୍ୱାରା ନେଇଯିବି।" ଏଭଳି ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଯମୁନା କ୍ରନ୍ଦନ କରି, ଯଦୁସୁନୁ ବଳରାମଙ୍କ ପାଏଁ ପଡ଼ି, କହିଲେ—"ହେ ବଳରାମ, ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଜାଣିନଥିଲି, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଏକ ଅଂଶରେ ପୃଥିବୀ ଧାରିତ।" "ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପ୍ରମାଦକୁ ଖ୍ଷମା କର, ମୁଁ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଜାଣିନଥିଲି; ଭକ୍ତବାତ୍ସଲ୍ୟ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ମୁଁ ତୁମେ ଶରଣାଗତ।" ଏପରି ଅନୁରୋଧରେ, ବଳରାମ ଯମୁନାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଜଳକ୍ରୀଡା କଲେ, ଯେପରି ରାଜା ହାତୀ ମହିଳା ହାତୀମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରେ। ଏହା ପରେ, ସେ ଜଳରୁ ବାହାରି, ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ, ଗୋପୀମାନେକୁ ଶୁଭ୍ର ଅଳଙ୍କାର ଏବଂ ଚମତ୍କାର ମାଳା ଦେଲେ। ନୀଳ ଅମ୍ବର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଅଳଙ୍କୃତ ଏବଂ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଏଯାଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବଳରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯମୁନା ଟାଣି ଦିଆଯିଥିବା ପଥ ଏଯାଁ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେଖାଯାଏ, ଯେଉଁଥିରେ ବଳର ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି ପ୍ରକାଶିତ। ଏଭଳି ଭାବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାତି ବଳରାମ ବୃଜରେ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ କ୍ରୀଡା କରି, ତାଙ୍କ ମନ ବୃଜବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମାଧୁର୍ୟରେ ଦ୍ରବିତ ହେଲା। ଏହିପରି ଘଟଣା ପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ—"ଏବେ ବଳରାମ ନନ୍ଦବ୍ରଜକୁ ଗଲେ, ଏହି ସମୟରେ କରୁଷ ରାଜା ଏକ ଦୂତକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣିନଥିଲେ ଯେ, କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ବାସୁଦେବ, ପ୍ରଭୁ। ସେ ଦୂତ ମାଧ୍ୟମରେ କହିଲେ—'ମୁଁ ବାସୁଦେବ; ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ।'" ଏଠି, ଶିଶୁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମେ ବାସୁଦେବ, ଭଗବାନ, ଜଗତର ଶାସକ।" କୃଷ୍ଣ ନିଜକୁ ଅବ୍ୟୟ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଚିନ୍ତା କଲେ। ମୂଢ଼ କରୁଷ ରାଜା, ଶିଶୁ ପରି ଅବୁଝ ଭାବରେ, ଏକ ଦୂତକୁ ଦ୍ୱାରକାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ଦୂତ ଦ୍ୱାରକାରେ ଯାଇ, ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କରି, କମଳନୟନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କ ଦୂତୀୟ ସନ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ସେ କହିଲା—"ମୁଁ ଏକାଳେ ବାସୁଦେବ ଅବତାର, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ। ଜୀବମାନଙ୍କ ପ୍ରତି କୃପାବଶତଃ ମୁଁ ଅବତରଣ କରିଛି। ତୁମେ ତୁମ ମିଥ୍ୟା ଦାବି ଛାଡ଼।" "ତୁମେ ଯେଉଁ ଚିହ୍ନମାନେ ଧାରଣ କରିଛ, ସେଗୁଡ଼ିକ ମୋର; ଅଜ୍ଞତାରୁ ପିନ୍ଧିଛ। ତୁମେ ସେମାନେ ଛାଡ଼ି ମୋ ପାଖକୁ ଆସ, ନାହିଁଲେ ଯୁଦ୍ଧ ଦିଅ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ପଉଣ୍ଡ୍ରକଙ୍କ ଏହି ଅବୁଝ ଓ ଅହଂକାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ସଭ୍ୟମାନେ ଆଟାହାସ କଲେ। ଭଗବାନ ମଧୁର ଉପହାସରେ ଦୂତକୁ କହିଲେ—"ମୂଢ଼, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ଦାବି କରୁଥିବା ସେଇ ଚିହ୍ନମାନେ ଛାଡ଼ିଦେବି।" "ତୁମେ ମୃତଦେହ ଭାବେ ପଡ଼ି ରହିବ, ମୁହଁ ଢାକି ଅପବିତ୍ର ପକ୍ଷୀ, କାଉଁ ଓ ଶ୍ୱାନମାନେ ତୁମେ ଘେରିବ, ତୁମର ଶେଷ ଆଶ୍ରୟ କୁକୁର ମଧ୍ୟରେ ହେବ।" ଏପରି ଉପାଲମ୍ଭ ଦୂତ ତାଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ଯାଇ କହିଲା।