ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ ମହାରାଜ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ଥଙ୍କୁ କହିଲେ—ବଳରାମଜୀ, ନନ୍ଦବାବାଙ୍କ ଗୋକୁଳରେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହେଇ, ରଥାରୁହି ଗୋକୁଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଥରୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଅତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ। ବଳରାମ ତାଙ୍କର ପିତା ମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ତାଙ୍କର ପିତା ମାତା, ବଳରାମଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନିଜ ଗୋଦରେ ବସାଇ, ଲାଗି ଅଂକ ଦେଇ, ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିଝରି କହିଲେ—“ହେ ବିଶ୍ୱନାଥ, ହେ ଦାଶାର୍ହ, ତୁମେ ଓ ତୁମ ଭାଇ ସଦା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।’’ ବଳରାମ ନିଜଠାରୁ ବଢ଼ିଆ, ମିତ୍ର, ଓ ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଗୋପମାନେ ଯେଉଁଠି ବସିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ନମସ୍କାର କଲେ। ତାପରେ, ଗୋପମାନେ ହସିହସି, ହାତ ଧରି, ବଳରାମଙ୍କୁ ଘେରି ଧରି, ସେଉଁଠି ବସିଥିବା ବଳରାମଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ବଳରାମ ମଧୁର ସ୍ନେହରେ ଭରିଥିବା କଣ୍ଠରେ ସେମାନଙ୍କ ଓ ସେମାନଙ୍କ ପରିବାରର ଖବର ନେଲେ, କାରଣ ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ଭାର ଦେଇ ଦେଇଥିଲେ। ଗୋପମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ରାମ, ତୁମ ସମସ୍ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି? ତୁମେ ତୁମ ପତ୍ନୀ, ସନ୍ତାନ ସହିତ ଆମକୁ ମନେ ପକାଅଛ? କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାର ଆଶା ଆମ ମନରେ ଅଛି। ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ହରାଇ ନିଜ ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଛ; ଏହା ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ସଉଭାଗ୍ୟ।” ଗୋପୀମାନେ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ହସି କହିଲେ—“କୃଷ୍ଣ, ସହରର ମହିଳାମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ସେ ଭଲରେ ଅଛନ୍ତି କି? ସେ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ, ପିତା, ମାତାଙ୍କୁ ମନେ ପକାନ୍ତି କି? ସେ କେବେ ଆସି ମାଆଙ୍କୁ ଦେଖିବେ କି? କିମ୍ବା ସେ ଆମେ ଯେଉଁ ସେବା କରିଥିଲୁ, ତାହାକୁ ମନେ ପକାନ୍ତି କି?” “ହେ ଦାଶାର୍ହ, କୃଷ୍ଣ କାହା ପାଇଁ ନିଜ ମାଆ, ବାପା, ଭାଇ, ପତି, ସନ୍ତାନ, ଓ ଭଉଣୀମାନେ—ନିଜର ପ୍ରିୟଜନମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ? ସେ ହଠାତ୍ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ନେହ ବନ୍ଧନ କାଟି ଚାଲିଗଲେ। ଏପରି ଲୋକଙ୍କୁ ନାରୀମାନେ କିପରି ଭରସା କରିବେ? ସହରର ମହିଳାମାନେ ତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମତୀ, ତେବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଅକୃତଜ୍ଞ ସ୍ୱଭାବକୁ ଜାଣି ସେମାନେ କିପରି ତାଙ୍କ ଭାଷାକୁ ମାନିଲେ? ତଥାପି, ତାଙ୍କର ମଧୁର କଥା, ହାସ୍ୟ, ଚାହା, ଓ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି।” “ଆମେ ତାଙ୍କ ବିଷୟରେ କଥା କହି ଲାଭ କ’ଣ? ଆଉ ଅନ୍ୟ କଥା କହିବା ଭଲ। ସେ ଯେପରି ଆମ ପାଇଁ ସମୟ କାଟେ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେପରି ତାଙ୍କ ବିନା ସମୟ କାଟୁଛୁ।” ଏପରି କହି, ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶୃଙ୍ଗାର ଲୀଳା, ଚାହା, ଚଳନ, ଓ ଆଲିଙ୍ଗନ ସ୍ମରଣ କରି, ଅଶ୍ରୁପାତ କରିଲେ। ବଳରାମ, ଯେଉଁଠାରେ ନାନା ଭାବରେ ମନ ମୁହଁ କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ବାଣୀ ଦେଇ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ବଳରାମ ଦୁଇ ମାସ—ମଧୁ ଓ ମାଧବ—ନନ୍ଦବ୍ରଜରେ ରହି, ରାତିରେ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନନ୍ଦ ଦେଲେ। ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ, ରାତିରେ ଖିଲିଥିବା କମଳର ସୁଗନ୍ଧ ବାୟୁରେ ବହି ଆସୁଥିଲା, ବଳରାମ ଯମୁନା କୂଳର କୁଞ୍ଜଗୁଡ଼ିକରେ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ସହ ରମଣ କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭାରୁଣୀ ଦେବୀ ଏକ ବୃକ୍ଷର ତଳରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇ, ସେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ସୁଗନ୍ଧ ପ୍ରସାରିତ କଲେ। ବଳରାମ ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ ଦେଇ ନିଜ ମୁହଁରେ ନେଲେ, ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ମଧୁପାନ କଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ଚାରିପାଖରେ ଚନ୍ଦ୍ରବଦନା ନାରୀମାନେ ଘେରିଥିଲେ, ବଳରାମ ଏକ ମହାଗଜପତି ପରି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।