ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାଣାସୁରଙ୍କ ମୁଖରୁ ଆସୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନି ପୁନି କଟି ଦେଲେ, ଏବଂ ବାଣାଙ୍କ ହାତଗୁଡ଼ିକୁ ଗଛର ଡାଳ ଭଳି ବିଛିନ୍ନ କରି ଦେଲେ। ବାଣାଙ୍କ ହାତ କଟାଯାଉଥିବାବେଳେ, ଭଗବାନ ଭବା, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାଶୀଳ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ। ଶ୍ରୀ ରୁଦ୍ର କହିଲେ, “ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜ୍ୟୋତି, ଶବ୍ଦରେ ବ୍ୟକ୍ତ ବ୍ରହ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା; ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଲୋକେ ତୁମକୁ ଆକାଶ ଭଳି ଏକାକି ଦେଖନ୍ତି। ତୁମର ନାଭି ଆକାଶ, ମୁଖ ଅଗ୍ନି, ଶୁକ୍ର ଜଳ, ମୁଣ୍ଡ ଆକାଶ, କାନ ଦିଗ, ପାଦ ପୃଥିବୀ; ଚନ୍ଦ୍ର ମନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ, ଆତ୍ମା ଆତ୍ମା, ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ତୁମର ପେଟ, ନାଗରାଜ ତୁମର ହାତ। ତୁମର କେଶ ଉଦ୍ଭିଦ, ବଦଳ ତୁମର ଜଳ, ବ୍ରହ୍ମା ତୁମର କେଶ, ବୁଦ୍ଧି ତୁମର ସୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି, ପ୍ରଜାପତି ହୃଦୟ, ଧର୍ମ ତୁମର ସ୍ୱଭାବ; ତୁମେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ପୁରୁଷ, ବିଶ୍ୱର ଆଦର୍ଶ। ଏହି ଅବତାର ତୁମର, ଏ ଅବିରୋଧ ପ୍ରଭୁ, ଧର୍ମର ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମର ପ୍ରେରଣାରେ ସପ୍ତ ଲୋକକୁ ବୁଝିପାରିଛୁ। ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଆଦି ପୁରୁଷ, ଚତୁର୍ଥ, ସ୍ୱୟଂଦ୍ରଷ୍ଟା, କାରଣ ଏବଂ ଅକାରଣ, ପ୍ରଭୁ; ତୁମେ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହି ଅନେକ ଗୁଣ ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିବା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଛାୟାରେ ଲୁଚି ଛାୟା ଏବଂ ଆକୃତି ଦେଖାଇ ଦେଇଥିବା ପରି, ତୁମେ ତୁମର ଗୁଣରେ ଲୁଚି ଗୁଣ ଏବଂ ଗୁଣଧରମାନେକୁ ଆଲୋକିତ କରିଥିବା, ଆତ୍ମାର ଅସୀମ ଜ୍ୟୋତି। ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ମାୟାରେ ମନ ଭ୍ରମିତ, ସେମାନେ ପୁତ୍ର, ପତ୍ନୀ, ଘର ଆଦିରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଉଠି ଓ ଡୁବିଯାଆନ୍ତି। ଏହି ମାନବ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଯଦି କୌଣସି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇନାହିଁ, ତେବେ ସେ ଦୟାର ଯୋଗ୍ୟ, କାରଣ ସେ ନିଜକୁ ଠକାଉଛି। ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ଆତ୍ମାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମୃତ ତ୍ୟାଗ କରି ବିଷ ଖାଉଛନ୍ତି। ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ରୁଷିମାନେ, ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ ଭାବରେ ଆତ୍ମାର ଶରଣ ନେଇଛୁ। ତୁମେ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଏବଂ ନାଶର କାରଣ, ସମ, ଶାନ୍ତ, ମିତ୍ର, ଆତ୍ମା ଏବଂ ଦେବତା; ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ସ; ଆମେ ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁ। ଏହି ବାଣା, ମୋର ପ୍ରିୟ, ଅନୁଗତ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଛି, ପ୍ରଭୁ; ଆପଣ ତାଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତୁ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର ଦାୟିତ୍ୟପତିକୁ ଦୟା କରିଥିଲେ। ଶ୍ରୀ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କରିବି; ଆପଣ ଯାହା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବେ, ମୋ ପାଇଁ ସେହି ଅନୁକୂଳ ଏବଂ ଅନୁମୋଦିତ। ବିରୋଚନପୁତ୍ର ବାଣା ଏକ ଦାନବ, ସେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହେବେନାହିଁ; ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଦିଆ ଏକ ବର ଅନୁସାରେ, ସେ ଏବଂ ତୁମର ବଂଶୀ ମୋ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେବେନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଅହଂକାର ନମାଇବାକୁ ମୁଁ ତାଙ୍କ ହାତଗୁଡ଼ିକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଛି; ତାଙ୍କ ବିଶାଳ ସେନା, ଯାହା ପୃଥିବୀକୁ ଭାରି ହେଇଥିଲା, ମୁଁ ନଷ୍ଟ କରିଛି। ଚାରି ହାତ ରହିବେ; ସେ ଅଜର ଅମର ହେବେ, ତୁମର ଅନୁଚରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ହେବେ, ଏବଂ ଦାନବ, ସେ କୌଣସି ଦିଗରୁ ଭୟ ନେଇବେନାହିଁ।" ଏପରି ନିର୍ଭୟତା ପାଇ, ଦାନବ ବାଣା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହିତ ରଥରେ ବସାଇ ଆଗକୁ ଆଣିଲେ। ସେ ଏକ ସେନା ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଘିରା, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ପତ୍ନୀ ସହିତ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ବିଦାୟ ନେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ରାଜଧାନୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଧ୍ୱଜ, ଦ୍ୱାର, ଏବଂ ରକ୍ଷିତ ଚୌକ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଶଙ୍ଖ, ତୁରୀ, ଢ଼ୋଲ ଶବ୍ଦରେ, ନାଗରିକ, ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱାଗତ ହୋଇ। ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଜୟ ଏବଂ ଶଙ୍କର ସହିତ ତାଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସକାଳେ ଉଠି, ସେମାନେ କେବେ ବି ପରାଜିତ ହେବେନାହିଁ। ଏପରି ଦଶମ ଷ୍ଟ୍ରୀ କ୍ରମରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଧରେ, 'ଅନିରୁଦ୍ଧ ଆନା' ନାମକ ଉଷ୍ଷତି ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ହେଲା। ଏହା ପରେ, ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ଏ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭଗବାନ ବଳରାମ, ନିଜ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ରଥରେ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋକୁଳକୁ ଗଲେ। ଗୋପ ଏବଂ ଗୋପିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ବଳରାମଙ୍କ ଆସାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ; ବଳରାମ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।" "ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ଭାଇ, ବିଶ୍ୱର ନାୟକ, ସଦା ଆମେ ଦୁଇଁକୁ ରକ୍ଷା କର, ଦାଶାର୍ହ," ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ଆଖିର ଲୁହ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମଳ କରି, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଝପଟାଇ ଲେ। ବଳରାମ ବୟସ, ମିତ୍ରତା ଏବଂ ନିଜ ସମ୍ପର୍କ ଅନୁସାରେ ବସିଥିବା ବୃଦ୍ଧ ଗୋପମାନେକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ। ପରେ, ହସି, ହାତ ଧରିବା ଓ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଗୋପମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ବଳରାମ ସୁବିଧାଜନକ ଭାବରେ ବସିଥିଲେ। ବଳରାମ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଏବଂ ପରିବାରର ଭଲମାନ୍ୟ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, ଭଲପାଇବାରେ ଉଚ୍ଛ୍ବାସିତ ଶବ୍ଦରେ; କୃଷ୍ଣ, ଯାହାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ମନ୍ଦାର ଫୁଲ ଭଳି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଭାର ଦେଇ ରଖିଥିଲେ। ଗୋପମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଓ ବଳରାମ, ତୁମର ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି? ତୁମେ, ତୁମର ପତ୍ନୀ ଓ ପୁତ୍ରମାନେ ସହିତ, ଆମକୁ ଏଉଁ ମନେ ପକା ରଖିଛ କି?” “ସୁଭାଗ୍ୟରେ, ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛି; ସୁଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମ ବନ୍ଧୁମାନେ ମୁକ୍ତି ମିଳିଛନ୍ତି; ସୁଭାଗ୍ୟରେ, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତି ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗରେ ନିବାସ କରୁଛ।" ଗୋପିମାନେ, ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ, ହସି ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “କୃଷ୍ଣ, ନଗର ନାରୀମାନେର ପ୍ରିୟ, ସେ ଖୁସିରେ ଅଛି କି?” “ସେ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ, ପିତା ମାତାକୁ ମନେ ପକା ରଖିଛନ୍ତି କି? ସେ କେବେ ଏକଥର ମାତାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ କି?