ଏହି ଘଟଣାରେ, ଦଶାର୍ହବଂଶଜ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯେତେବେଳେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଭୂତପ୍ରେତ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ପଳାଇ ଯାଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ତିନି ମୁଣ୍ଡ ଓ ତିନି ପାଦ ଥିବା ଭୟଙ୍କର ଜ୍ୱର ଦୈତ୍ୟ ଦଶାର୍ହବଂଶଜଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ଦଶ ଦିଗକୁ ଜଳାଇ ଦେଉଛି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦିବ୍ୟ ନାରାୟଣ ନିଜ ସ୍ୱୟଂ ଜ୍ୱର ଦୈତ୍ୟକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଏହାପରେ ଶିବଙ୍କ ଜ୍ୱର ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଜ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଜ୍ୱର ଶକ୍ତିରେ ଶିବଙ୍କ ଜ୍ୱର ଅତି ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, କୌଣସି ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିପାରିଲା ନାହିଁ, ଏବଂ ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ଚରଣରେ ଶରଣ ନେଇ, ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରାର୍ଥନା କଲା। ସେ ଜ୍ୱର ଦୈତ୍ୟ କହିଲେ, “ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ଭଣ୍ଡାର, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ଏବଂ ପ୍ରଳୟର କାରଣ, ଶାନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମ, ବ୍ରହ୍ମର ଚିହ୍ନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ସମୟ, ନିୟତି, କର୍ମ, ଜୀବ, ପ୍ରକୃତି, ଦ୍ରବ୍ୟ, କ୍ଷେତ୍ର, ପ୍ରାଣ, ଆତ୍ମା, ଏବଂ ପରିଣାମ—ଏହି ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାର ଖେଳ; ମୁଁ ଏହାର ନିରାକରଣରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି। ଆପଣ ନିଜ ଲୀଳାରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦେବତା, ସାଧୁ ଓ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଅଧର୍ମୀମାନେ ଦୁଷ୍ଟତା କଲେ ତାଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଧରାର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଅବତାର ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଅସହ୍ୟ ତୀବ୍ର ଜ୍ୱରରେ ମୁଁ ଦଗ୍ଧ ହେଉଛି; ଯେଉଁମାନେ ଆଶାରେ ବନ୍ଧା ଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ପାଦମୂଳକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ି ରହନ୍ତି।” ତାପରେ ଭଗବାନ କହିଲେ, “ତ୍ରିଶିରା, ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମ ଭୟ ଦୂର ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ଆମ ଏହି ସଂବାଦ ସ୍ମରଣ କରିବେ, ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ ତୁମ ଭୟରେ ପଡ଼ିବେ ନାହିଁ।” ଏପରି କଥା ହେବା ପରେ, ଶିବଙ୍କ ଜ୍ୱର ଦୈତ୍ୟ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲା। ବାଣ, ତାଙ୍କ ରଥ ଚଢ଼ି ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେଠି, ହଜାର ହାତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ବାଣ ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ ଚକ୍ରଧାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନେକ ବାଣ ମାରିଲେ। ପୁନିପୁନି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ମୁଁହରୁ ଆସୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ବାଣଙ୍କର ହାତଗୁଡ଼ିକୁ ଗଛର ଡାଲି ପରି କାଟିଦେଲେ। ବାଣଙ୍କର ହାତ କାଟାଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଭବ ଭଗବାନ, ଦୟାବଶତଃ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ସମ୍ନିପାତ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ତୁମେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ୟୋତି, ଶବ୍ଦରେ ବ୍ୟକ୍ତ ବ୍ରହ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ଅଛ; ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଥିବା ଲୋକେ ତୁମକୁ ଆକାଶ ପରି ଏକମାତ୍ର ଦେଖନ୍ତି। ତୁମର ନାଭି ଆକାଶ, ମୁଁହ ଅଗ୍ନି, ଶୁକ୍ର ଜଳ, ମୁଣ୍ଡ ଆକାଶ, କାନ ଦିଗ, ପାଦ ପୃଥିବୀ, ଚନ୍ଦ୍ର ମନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ, ଆତ୍ମା ଆତ୍ମା, ମୁଁ ସାଗର, ତୁମର ପେଟ ଓ ନାଗରାଜ ତୁମର ବାହୁ। ତୁମର ରୋମ ଉଦ୍ଭିଦ, ମେଘ ଜଳ, ବ୍ରହ୍ମା ତୁମର କେଶ, ବୁଦ୍ଧି ସୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି, ପ୍ରଜାପତି ହୃଦୟ, ଧର୍ମ ତୁମର ସ୍ୱଭାବ; ତୁମେ ସଂସାରର ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଦର୍ଶ। ଏହି ତୁମର ଅବତାର ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ଓ ଲୋକକଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମର ପ୍ରେରଣାରେ ସପ୍ତ ଲୋକକୁ ବୁଝିପାରୁଛୁ। ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ଚତୁର୍ଥ, ସ୍ୱୟଂଦ୍ରଷ୍ଟା, କାରଣ ଓ ଅକାରଣ; ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହି, ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅଛ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଛାୟାରେ ଆତ୍ମାକୁ ଓ ଆକୃତିକୁ ଦେଖାଏ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଗୁଣରେ ଲୁଚି, ସମସ୍ତ ଗୁଣକୁ ପ୍ରକାଶ କର; ଏହି ଅପାର ଆତ୍ମଜ୍ୟୋତି। ତୁମର ମାୟାରେ ମନ ମୁହଁ ହୋଇ, ଲୋକେ ସନ୍ତାନ, ସ୍ତ୍ରୀ, ଘର ଇତ୍ୟାଦିରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଉଠି-ପଡ଼ି ଲାଗିଥାନ୍ତି। ଏହି ମଣୁଷ ଜନ୍ମ ପାଇ ପରେ ଯଦି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସହିତ ତୁମ ପାଦ ଉପାସନା କରେନାହିଁ, ସେ ନିଜକୁ ଧୋକା ଦେଉଛି। ଯେ ତୁମେ, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରିୟ ଆତ୍ମାକୁ ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟ ଉଲ୍ଟା ଦିଗରେ ଧାଉଛି, ସେ ଅମୃତ ଛାଡ଼ି ବିଷ ଖାଉଛି। ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବଗଣ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ଦ ଋଷିମାନେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଶରଣ ନେଇଛୁ। ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ପ୍ରଳୟର କାରଣ, ସମ, ଶାନ୍ତ, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମା ଓ ଦେବ; ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମୂଳ; ଆମେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ତୁମକୁ ପୂଜା କରୁଛୁ। ଏହି ବାଣ ମୋ ପ୍ରିୟ, ଆଜ୍ଞାକାରୀ, ମୁଁ ତାକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରିଛି, ଭଗବାନ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ତୁମ ଦୟା ଦିଅ, ଯେପରି ଦୈତ୍ୟେଶ୍ୱର ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଦୟା କରିଥିଲେ।” ତାପରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ମହାନ, ଆପଣ ଯାହା କହିଲେ, ମୁଁ ତାହା କରିବି। ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ମୋ ପାଇଁ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ବିରୋଚନପୁତ୍ର, ଏକ ଦାନବ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହେବେ ନାହିଁ; ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଦିଆ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ଓ ତୁମ ବଂଶ ମୋ ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେବେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଅହଂକାର ଦମନ ପାଇଁ ମୁଁ ତାଙ୍କ ହାତ କାଟିଛି; ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ସେନା, ଯାହା ପୃଥିବୀକୁ ଭାରିତ କରିଥିଲା, ମୁଁ ଧ୍ୱଂସ କରିଛି। ଏବେ ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ହାତ ଅଛି; ସେ ଅଜର, ଅମର ଓ ତୁମ ଗଣମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ, ଏବଂ ସେ କୌଣସି ସ୍ଥାନରୁ ଭୟ ପାଇବେ ନାହିଁ।” ଏପରି ଭୟମୁକ୍ତି ପାଇ, ବାଣ ଦଣ୍ଡବତ୍ କରି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ରଥରେ ବସାଇ ଆଗକୁ ଆଣିଲେ। ସେ ଏକ ବଡ଼ ସେନା ଦ୍ୱାରା ବେଢ଼ାଯାଇ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସେ ନିଜ ରାଜଧାନୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଧ୍ୱଜ, ତୋରଣ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ଚଉମୁହାଣୀ ସହ ଶୋଭିତ, ଶଙ୍ଖ, ବଂଶୀ, ମୃଦଙ୍ଗ ଧ୍ୱନି, ନାଗରିକ, ବନ୍ଧୁ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ବାଗତ ହେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଜୟ ଓ ଶଙ୍କର ସହ ଯୁଦ୍ଧ ସ୍ମରଣ କରିବେ, ସେମାନେ କଦାଚିତ୍ ପରାଜିତ ହେବେ ନାହିଁ।