ପିନାକଧାରୀ ଭଗବାନ ଶିବ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ଅତି ସ୍ଥିର ଏବଂ ଶାନ୍ତ ରହି ସେହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର, ବାୟବ୍ୟକୁ ପାର୍ବତାସ୍ତ୍ର, ଅଗ୍ନିଅସ୍ତ୍ରକୁ ପାର୍ଜନ୍ୟ ଏବଂ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିହତ କଲେ। ଏହାପରେ, କୃଷ୍ଣ ଜ୍ରୁମ୍ଭଣା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗିରିଶଙ୍କୁ ବିମୂଢ କରିଦେଲେ ଏବଂ ତଳେ ତାଙ୍କର ଖଡ୍ଗ, ଗଦା ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବାଣାଙ୍କ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ତୀବ୍ର ବାଣବର୍ଷାରେ ଷ୍କନ୍ଦ ରୁଦିରପାତ କରି, ମୟୂରଧ୍ୱଜ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଛାଡିଦେଲେ। କୁମ୍ଭାଣ୍ଡ ଓ କୂପକର୍ଣ୍ଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହଳ ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ୱଂସ ହେଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସେନା ନେତୃତ୍ୱହୀନ ହୋଇ ଚାରିପାଖକୁ ପଳାଇଗଲା। ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବାଣା ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସାତ୍ୟକିଙ୍କୁ ଛାଡି ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଏକାସାଥିରେ ପାଞ୍ଚଶତ ଧନୁଷ ଉପରେ ଦୁଇଟି କରି ବାଣ ଧରି ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ୍ ହରି ସେହି ସମସ୍ତ ଧନୁଷକୁ ଏକାସାଥିରେ କାଟିଦେଲେ, ସାରଥି, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ପଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବାଣାଙ୍କ ମାଆ କୋଟରା ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଅସମ୍ଭ୍ରମ ଚୁଲି ଛାଡି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦାଁଡି ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ତେଣୁ ଗଦାଗ୍ରଜ କୃଷ୍ଣ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ନଗ୍ନା ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ବାଣା ଏବେ ରଥହୀନ ଓ ଧନୁଷ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଭୟରେ ଭାଗିଯାଉଥିଲେ, ତିନିମୁଣ୍ଡ ତିନିପାଏଁ ଥିବା ଜ୍ୱର ଦାନବ ଦଶଦିଗ୍ବାସୀଙ୍କୁ ଦାହି ଦେଖାଉଥିବା ପରି ଦଶାର୍ହବଂଶୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାକୁ ଦେଖି ଦିବ୍ୟ ନାରାୟଣ ତାଙ୍କ ନିଜ ଜ୍ୱର ଦାନବକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ; ଏହିଠାରେ ଶିବଙ୍କ ଜ୍ୱର ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଜ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବିଷ୍ଣୁଜ୍ୱରର ଶକ୍ତିରେ ଅପରାଜିତ ହୋଇ, ଶିବଜ୍ୱର ଭୟଭିତ ହୋଇ ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ ଦେଖି ହୃଷୀକେଶଙ୍କ ପାଖକୁ ଶରଣ ନେଲା ଏବଂ ହାତ ଜୋଡି ସ୍ତୁତି କଲା: "ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ନାଥ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସାକ୍ଷାତ୍ ଚେତନ୍ୟ, ସୃଷ୍ଟି-ସ୍ଥିତି-ଲୟର କାରଣ, ଶାନ୍ତ ଓ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। କାଳ, ଦୈବ, କର୍ମ, ଜୀବ, ପ୍ରକୃତି, ଦ୍ରବ୍ୟ, କ୍ଷେତ୍ର, ପ୍ରାଣ, ଆତ୍ମା, ବିକାର — ଏହି ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ମାୟା; ଏହାର ନିରାକରଣରେ ମୁଁ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି। ଆପଣ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦେବତା, ସାଧୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଅଧର୍ମୀଙ୍କୁ ସଂହାର କରନ୍ତି, ଭୂଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ତାପରେ ମୁଁ ଦହିଯାଉଛି; ଯେଉଁମାନେ ଆଶାରେ ବନ୍ଧି ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ପଦାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହିପରି ଦୁଃଖ ଆଉ ଚାଲିଥାଏ।" ତାପରେ ଭଗବାନ କହିଲେ: "ତ୍ରିଶିରା, ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ; ତୁମର ଜ୍ୱର ଭୟ ଦୂର ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ଆମର ଏହି ସଂବାଦ ସ୍ମରଣ କରିବେ, ସେମାନେ ତୁମେଠାରୁ କେବେ ଭୟ ପାଇବେ ନାହିଁ।" ଏଭଳି ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇ ସେ ଶିବଜ୍ୱର ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଲେ। ବାଣା ପୁନଃ ରଥାରୋହଣ କରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ସେ ଏବେ ହଜାର ହାତ ଓ ନାନାପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଚକ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଭଗବାନ୍ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କ ମୁଖ ଠାରୁ ଆସୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରକୁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରରେ କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ବୃକ୍ଷର ଶାଖା କାଟିବା ପରି ବାଣାଙ୍କ ହାତକୁ ଛେଦ କଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଭବ, ଅର୍ଥାତ୍ ମହାଦେବ, ଦୟାପରବଶ ହୋଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ: "ତୁମେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ପରମ ଜ୍ୟୋତି, ଶବ୍ଦରେ ବ୍ୟକ୍ତ ହୋଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅର୍ଥ; ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାମାନେ ତୁମକୁ ଆକାଶ ଭଳି ଦେଖନ୍ତି। ତୁମର ନାଭି ଆକାଶ, ମୁଖ ଅଗ୍ନି, ଜଳ ବୀର୍ୟ, ମଣିଷ ମନ୍ଦ, ଚନ୍ଦ୍ର ମନ, ସୂର୍ୟ ଚକ୍ଷୁ, ଆତ୍ମା ଆତ୍ମା, ମୁଁ ସାଗର, ତୁମର ପେଟ, ନାଗରାଜ ତୁମର ବାହୁ। ଉଦ୍ଭିଦ ତୁମର କେଶ, ବଦଳ ତୁମର ଜଳ, ବ୍ରହ୍ମା ତୁମର କେଶ, ବୁଦ୍ଧି ସୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି, ପ୍ରଜାପତି ହୃଦୟ, ଧର୍ମ ତୁମର ସ୍ୱରୂପ; ତୁମେ ବିଶ୍ୱର ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଆଦର୍ଶ। ତୁମର ଏହି ଅବତାର ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ଏବଂ ଲୋକକଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ସପ୍ତ ଲୋକକୁ ବୁଝିପାରୁ। ତୁମେ ଆଦିପୁରୁଷ, ଚତୁର୍ଥ; ସ୍ୱୟଂ ଦ୍ରଷ୍ଟା, କାରଣ ଓ ଅକାରଣ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଅବିକାର ରହି ନିଜ ଗୁଣକୁ ବିକାଶ କରିଥାଅ। ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଛାୟା ଓ ଆକୃତିକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ, ସେପରି ତୁମେ ଗୁଣରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଗୁଣ ଓ ଗୁଣୀକୁ ପ୍ରକାଶ କର; ତୁମେ ଆତ୍ମାର ଅସୀମ ଜ୍ୟୋତି। ତୁମର ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ ଲୋକେ ସନ୍ତାନ, ପତ୍ନୀ, ଘର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟରେ ଆସକ୍ତି ହୋଇ ଦୁଃଖର ସାଗରେ ଉଠନ୍ତି-ପଡନ୍ତି। ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଦେହ ପାଇ ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଚଞ୍ଚଳ ହେଲେ ଯଦି ତୁମ ପଦାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ନାହାନ୍ତି, ସେ ନିଜକୁ ଧୋକା ଦେଉଛନ୍ତି। ଯେ ତୁମକୁ ଛାଡି ଇନ୍ଦ୍ରିୟବିଷୟ ଆଶ୍ରୟ କରେ, ସେ ଅମୃତ ଛାଡି ବିଷ ସ୍୵ୀକାର କରେ। ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନେ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ଦିତ ଋଷିମାନେ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଶରଣ ନେଉଛୁ। ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ଲୟର କାରଣ, ସମ, ଶାନ୍ତ, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମା ଓ ଦେବତା; ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ; ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ପୂଜା କରୁ। ବାଣା ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ, ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଓ ଆଜ୍ଞାକାରୀ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭୟ ମୁକ୍ତି ଦେଇଛି, ଭଗବାନ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କର, ଯେପରି ତୁମେ ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କୁ କରିଥିଲେ।" ତାପରେ ଭଗବାନ କହିଲେ: "ଭଗବନ୍, ଆପଣ ଯାହା କହିବେ ମୁଁ ତାହା କରିବି; ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ମୋ ପାଇଁ ସ୍ୱୀକୃତ ଓ ପ୍ରିୟ।