ଏହି ଉତ୍କଳ ରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବାଣା ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁସରୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଆଗରେ ପ୍ରେତ, ମାତୃ, ପିଶାଚ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ ଓ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପିଣାକଧାରୀ ମହାଦେବ ମଧ୍ୟ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ଶାନ୍ତ ରହି ସେଗୁଡିକୁ ପ୍ରତିଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନିଷ୍ପ୍ରଭ କରିଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର, ବାୟବ୍ୟକୁ ପାର୍ବତାସ୍ତ୍ର, ଆଗ୍ନେୟକୁ ପାର୍ଜନ୍ୟ, ଏବଂ ପାଶୁପତକୁ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ। ପରେ, ଜ୍ରୁମ୍ଭଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗିରିଶାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ଶୌରି କୃଷ୍ଣ ତଳଵ, ଗଦା ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବାଣାଙ୍କର ସେନାକୁ ନିପାତ କଲେ। ସ୍କନ୍ଦ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କର ତୀବ୍ର ବାଣ ବର୍ଷାରେ ଆକ୍ରମିତ ହେଇ, ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ବର୍ଷିଲା, ଏବଂ ମୟୂରଧ୍ୱଜୀ ଯୁଦ୍ଧ ରୁ ମୁଣ୍ଡି ହେଲେ। କୁମ୍ଭାଣ୍ଡ ଓ କୂପକର୍ଣ୍ଣ ହଳ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ ପଡିଗଲେ, ତାଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱହୀନ ସେନା ପଳାଇଗଲା। ଏପରି ଦେଖି ବାଣା, ତାଙ୍କ ଦଳ ଭଗ୍ନ ହେବାରେ, ଦେହରେ ରୋଷର ଅଗ୍ନି ଜଳି, ସାତ୍ୟକିକୁ ଛାଡି ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ସମୟରେ ବାଣା ପାଞ୍ଚ ଶତ ଧନୁସକୁ ଏକାସାଥି ଟାଣି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଧନୁସରେ ଦୁଇ ଦୁଇ ଅସ୍ତ୍ର ସଜାଇ ଦେଲେ। ଭଗବାନ୍ ହରି ସେଗୁଡିକୁ ସମୟସାପେକ୍ଷ କାଟିଦେଲେ, ରଥ, ରଥୀ ଓ ଘୋଡାକୁ ନିପାତ କରି, ଶଙ୍ଖ ନାଦ କଲେ। ଏହି ଦେଖି ବାଣାଙ୍କ ମାଆ କୋଟରା ନଙ୍ଗା ଏବଂ ବିକୁଳ କେଶରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ପୁଅଙ୍କ ପ୍ରାଣ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଅନ୍ୟପଟେ ଫେରାଇ କୃଷ୍ଣ ନଙ୍ଗା ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ବାଣା ଚର୍ଯ୍ୟାହୀନ ଓ ଧନୁସ ଭଙ୍ଗ ହେବା ପରେ ନଗରକୁ ଯାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଭୂତ ଭଗ୍ନ ହେବା ପରେ, ତିନି ମୁଣ୍ଡ ତିନି ପାଦ ଥିବା ତ୍ରିଶିରା ଜ୍ୱର ଦାସାର୍ହ ବଂଶଜ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦଶ ଦିଶାକୁ ଦହି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେଖି ଦିବ୍ୟ ନାରାୟଣ ନିଜ ଜ୍ୱର ମୁକ୍ତ କଲେ; ଶିବଯ୍ୱର ଓ ବିଷ୍ଣୁଯ୍ୱର ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। ବିଷ୍ଣୁଯ୍ୱରର ଶକ୍ତିରେ ଅତିକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଶିବଯ୍ୱର ଚିତ୍କାର କରିଲେ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ ଓ ହାତ ଜୋଡି ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତ୍ରିଶିରା ଜ୍ୱର କହିଲେ: "ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ମହାପ୍ରଭୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସକ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ପ୍ରଳୟର କାରଣ, ଶାନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମ, ବ୍ରହ୍ମର ଚିହ୍ନ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "କାଳ, ଦୈବ, କର୍ମ, ଜୀବ, ପ୍ରକୃତି, ଦ୍ରବ୍ୟ, କ୍ଷେତ୍ର, ପ୍ରାଣ, ଆତ୍ମା ଓ ବିକାର—ଏହି ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ମାୟା; ମୁଁ ଏହାର ଅନୁଲୋମକୁ ଶରଣ ନେଉଛି।" "ଆପଣ ନିଜ ଲୀଳାରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଧରି ଦେବତା, ସାଧୁ ଓ ବିଶ୍ୱର ସେତୁକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଅଧର୍ମୀଙ୍କୁ ନିପାତ କରନ୍ତି; ଭୂଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ଅବତାର।" "ଆପଣଙ୍କ ଦୁର୍ବହ, ତୀବ୍ର ଜ୍ୱରରେ ମୁଁ ଦହିଯାଉଛି; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋକ ଆଶାରେ ବାନ୍ଧି ରହନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ମୂଳକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଅବିରତ ରହିଥାଏ।" ଭଗବାନ୍ କହିଲେ: "ତ୍ରିଶିରା, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି; ତୁମର ଜ୍ୱର ଭୟ ଦୂର ହେଉ। ଯେଉଁଠି ଜନେ ଆମ ଆଳୋଚନା ସ୍ମରଣ କରିବେ, ସେ ତୁମରୁ ଭୟ ନାପାଇବେ।" ଏପରି କଥା ପାଇଁ ଶିବଯ୍ୱର ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଚାଲିଗଲେ; ବାଣା ଚର୍ଯ୍ୟା ଚଢ଼ି ଜନାର୍ଦନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ରାଜନ୍, ଏହି ଦୈତ୍ୟ ହଜାର ଭୁଜା ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଚକ୍ରଧାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ। ଭଗବାନ୍ ପୁନିପୁନି ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାଣାଙ୍କର ମୁଖରୁ ଆସୁଥିବା ଅସ୍ତ୍ରକୁ କାଟି ଦେଲେ, ଏବଂ ବାଣାଙ୍କର ଭୁଜାଗୁଡିକୁ ଗଛର ଡାଲି ଭଳି କାଟି ଦେଲେ। ଏପରି ଭୁଜା କାଟିଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଭକ୍ତପ୍ରତି ଦୟାଳୁ ଭବ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସି କଥା କହିଲେ। ଶ୍ରୀ ରୁଦ୍ର କହିଲେ: "ଆପଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜ୍ୟୋତି, ବ୍ରହ୍ମର ଶବ୍ଦରେ ଲୁଚିଥିବା; ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଲୋକ ଆପଣଙ୍କୁ ଆକାଶ ଭଳି ଦେଖନ୍ତି।" "ଆପଣଙ୍କ ନାଭି ଆକାଶ, ମୁଖ ଅଗ୍ନି, ଶୁକ୍ର ଜଳ, ମୁଣ୍ଡ ଆକାଶ, କଣ ଦିଶା, ପାଦ ଭୂମି; ଚନ୍ଦ୍ର ମନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ, ଆତ୍ମା ଆପଣଙ୍କ ଆତ୍ମା, ମୁଁ ସମୁଦ୍ର, ଆପଣଙ୍କ ପେଟ, ନାଗ ଆପଣଙ୍କ ଭୁଜା।" "ଆପଣଙ୍କ କେଶ ଉଦ୍ଭିଦ, ମେଘ ଜଳ, ବ୍ରହ୍ମା କେଶ, ବୁଦ୍ଧି ଶୃଷ୍ଟିଶକ୍ତି, ପ୍ରଜାପତି ହୃଦୟ, ଧର୍ମ ଆପଣଙ୍କ ଶରୀର; ଆପଣ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ପୁରୁଷ, ବିଶ୍ୱର ମୂଳ।" "ଅବିରୋଧୀ ଭଗବାନ୍, ଆପଣଙ୍କ ଅବତାର ଧର୍ମର ସୁରକ୍ଷା ଓ ବିଶ୍ୱର କ୍ଷେମ ପାଇଁ; ଆମେ ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ସପ୍ତ ଲୋକ ଜାଣିପାରୁ।" "ଆପଣ ପ୍ରାଚୀନ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପୁରୁଷ, ଚତୁର୍ଥ; ସ୍୵ୟଂଦ୍ରଷ୍ଟା, କାରଣ ଓ ଅକାରଣ; ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅବିକୃତ ରହି ଗୁଣମାନ ଦେଖାଇ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।" "ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଛାୟା ଦ୍ୱାରା ଛାୟା ଓ ଆକୃତି ପ୍ରକାଶ କରେ, ଏହିପରି ଆପଣ ନିଜ ଗୁଣରେ ଲୁଚି ଗୁଣ ଓ ଗୁଣୀକୁ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ଆତ୍ମାର ଅନନ୍ତ ଜ୍ୟୋତି।" "ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଲୋକ ଶିଶୁ, ଜନାନୀ, ଘର ଓ ଦିନଚର୍ଯ୍ୟାକୁ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ଉପସ୍ଥିତ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥାନ୍ତି।" "ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଁ, ଯଦି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଥିବା ଜନେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପୂଜା କରେ ନାହିଁ, ସେ ଦୟାନୀୟ; ସେ ନିଜକୁ ମୂଢ଼ କରେ।" "ଯେଉଁଠି ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ ପଛରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେ ଅମୃତ ଛାଡି ବିଷ ଖାଏ।" "ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତା ଓ ଶୁଦ୍ଧ ମନ ଥିବା ଋଷିଗଣ, ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛି।" "ଆପଣ ନିଜ ଆପଣ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଉତ୍ପତ୍ତି, ସ୍ଥିତି, ପ୍ରଳୟର କାରଣ; ସମ, ଶାନ୍ତ, ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମା ଓ ଦେବ; ଏକମାତ୍ର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମୂଳ; ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ପୂଜା କରୁଛୁ।" "ଏହି ବାଣା ମୋର ପ୍ରିୟ, ଅନୁଗତ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭୟରହିତତା ଦେଇଛି; ଆପଣ ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଯେପରି ଦୈତ୍ୟର ମହାପ୍ରଭୁ ପ୍ରହ୍ଲାଦକୁ କରିଥିଲେ।