ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଧୁନ୍ଧୁକାରୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରେତାତ୍ମା, ତୁମେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ତୁମ ସ୍ଥାନରେ ରୁହ। ମୁଁ ଏହି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ତୁମ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି।" ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନକୁ ଚଲିଗଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସେଇ ରାତି ଭରି ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟରେ ରହିଲେ, ଶୋଇଲେ ନାହିଁ। ପ୍ରଭାତେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଆସିବାକୁ ଦେଖି ଲୋକମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରାତିରେ ଘଟିଥିବା ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ। ବିଦ୍ୱାନ, ଯୋଗରତ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମବାଦୀମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସନ୍ଧାନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଧୁନ୍ଧୁକାରୀଙ୍କ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉପଦେଶ ସର୍ବୋପରି ମନ୍ୟ ହେଲା। ସେ ସମୟରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗତିକୁ ନିରୋଧ କଲେ। ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ କହିଲେ, "ହେ ଜଗତ୍ସାକ୍ଷୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୋକ୍ଷର କାରଣ କହନ୍ତୁ।" ଦୂରରୁ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହିଲେ: "ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ଗ୍ରନ୍ଥକୁ ସପ୍ତାହ ଧରି ପାଠ କର; ଏହା ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ।" ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ଧର୍ମର ସତ୍ୟ ରୂପ ବୋଲି ମନ୍ୟ କଲେ। ସମସ୍ତେ କହିଲେ, "ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସହଜ ଏବଂ ଉପଯୁକ୍ତ, ଏହା କରିବା ଦରକାର।" ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି ଭାଗବତ ପାଠ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଗ୍ରାମ ଏବଂ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଅନେକ ଲୋକ—ଅନ୍ଧ, ଲଙ୍ଗ, ବୃଦ୍ଧ, ଦୁର୍ବଳ—ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ଆସିଗଲେ। ଏକ ବିଶାଳ ସଭା ହେଲା, ଯାହାକୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କ ଆସନେ ବସି କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ଆସି, ଏଉଁପାଖେ ଏଉଁପାଖେ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ସେ ସାତ ଗଠି ବାଁସ ଦେଖିଲେ। ସେ ବାଁସର ତଳ ଛିଦ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଶୁଣିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପବନ ସ୍ୱରୂପରେ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ବାଁସ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମୁଖ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୋତା ଭାବେ ଭାବି, ଧେନୁପୁତ୍ର ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଥମ ସ୍କନ୍ଧ ଠାରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ପାଠ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପ୍ରତିଦିନ ଶେଷରେ ଯେତେବେଳେ ଶ୍ଲୋକ ପାଠ ହେଉଥିଲା, ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଘଟୁଥିଲା—ବାଁସର ଗଠି ଏକ ଟାଣ୍ଡ ଶବ୍ଦରେ ଫାଟିଯାଉଥିଲା, ଯାହା ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ଦେଖିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଗଠି ଫାଟିଗଲା; ତୃତୀୟ ଦିନ ମଧ୍ୟ ସେପରି ତୃତୀୟ ଗଠି ଫାଟିଗଲା। ଏପରି ଭାବେ ସପ୍ତ ଦିନ ଧରି ସପ୍ତ ଗଠି ଫାଟିଗଲା। ଦ୍ଵାଦଶ ସ୍କନ୍ଧ ଶୁଣି ଶେଷେ, ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ପ୍ରେତାତ୍ମା ଅବସ୍ଥା ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ—ତୁଳସୀ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ପିତାମ୍ବର ପରିଧାନ କଲେ, ମେଘ ମତି କଳା ଦେହ, ମୁକୁଟ ଏବଂ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେ ସହସ୍ରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଭାଇ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ବନ୍ଧନ ଏବଂ ପିଶାଚ ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛି।" ସେ କହିଲେ, "ଭାଗବତ କଥା କି ଧନ୍ୟ, ଯାହା ପିତୃଦେହୀମାନେର ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ! ଏହି ସପ୍ତାହିକ ପାଠ ଯେ କୃଷ୍ଣଧାମ ପ୍ରାପ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ତାହା ବି ଧନ୍ୟ।" ସମସ୍ତେ କହିଲେ, "ଏହି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ କମ୍ପିଥାଏ; ଏହି କଥା ଆମ ମୁକ୍ତି ଦେଉଛି।" ଶ୍ରବଣ କଥାକୁ ଯେ ଭାବେ କରାଯାଏ, ସେ ଭାବରେ ପାପ ଦହିଯାଏ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଜଳାଣାକୁ ଭସ୍ମ କରେ। ଭାରତ ଭୂମିରେ, ବିଦ୍ୱାନ ଏବଂ ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ନିଷ୍ଫଳ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯଦି ଶୁକଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କରିବାର କ'ଣ ଉପକାର? ଏହି ଦେହ ହାଡ଼ ର ଥାମ, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ଲେପିତ, ଚର୍ମ ଢାକା, ଦୁର୍ଗନ୍ଧମୟ, ମଳମୁତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ପାତ୍ର। ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଦୁଃଖ, କର୍ମଫଳରେ ପୀଡ଼ିତ, ରୋଗ ର ଘର, ଭୋଗ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅସହ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ, ଦୋଷପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ଵର। ଏହି ଦେହ କୀଟ, ମଳ, ଭସ୍ମ ଭିତରେ ଶେଷ ହୁଏ; ଏପରି ଅନିଶ୍ଚିତ ଦେହ ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ନିତ୍ୟକାର୍ଯ୍ୟ କ୍ଷଣିକ ଠାରୁ ବେଶି ହେବ କିପରି? ସକାଳେ ରନ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଏପରି ଅନିଶ୍ଚିତ ଦେହରେ କ'ଣ ନିରନ୍ତରତା ରହିପାରିବ? କିନ୍ତୁ ସପ୍ତାହ ଶ୍ରବଣ କଲେ ଏହି ଜୀବନରେ ହରି ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ; ତେଣୁ ଦୋଷ ନିବୃତ୍ତି ପାଇଁ ଏହା ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ଜଳର ବୁଦ୍ବୁଦ୍, ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୋକା ପରି, ଜନ୍ମି କେବଳ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଆସନ୍ତି। ଶୁଷ୍କ ବାଁସ ଗଠି ଫାଟିଯିବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି କଥା ଶ୍ରବଣ କରି ହୃଦୟର ଗଠି ଫାଟିଯିବା ତାହାଠାରୁ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ। ଯେତେବେଳେ ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ କରାଯାଏ, ହୃଦୟର ଗଠି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଛିନ୍ଦିଯାଏ, କର୍ମ ଶେଷ ହୁଏ। ମନ ଯେତେବେଳେ ଏହି ପବିତ୍ର କଥାର ତୀରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୁଏ, ଯାହା ସଂସାର ମଳକୁ ଧୋଇଦିଏ, ସେଠାରେ ମୁକ୍ତି ମାନ୍ୟ ହୁଏ। ଏପରି କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ ହଠାତ୍ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଗଲା, ଯାହା ବୈକୁଣ୍ଠବାସୀ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା, ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥକୁ ଆରୋହଣ କଲେ। ରଥରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଏଠାରେ ମୋ ଅନେକ ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରୋତା ଅଛନ୍ତି; ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏମିତି ଦିବ୍ୟ ରଥ କାହିଁକି ଆସିଲା ନାହିଁ?" ସେ କହିଲେ, "ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ସମାନ ଭାବେ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ତେବେ ଫଳରେ ଭିନ୍ନତା କାହିଁକି? ହରିଭକ୍ତମାନେ ଏହା ଖୁଲାସା କରନ୍ତୁ।" ତେବେ ହରିଙ୍କ ଦୂତମାନେ କହିଲେ, "ଫଳର ଭିନ୍ନତା ଶ୍ରବଣର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା। ଯଦ୍ୟପି ସମସ୍ତେ ଶୁଣିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ସମାନ ଚିନ୍ତନ କରିନଥିଲେ। ଏହିପରି ଭିନ୍ନତା ଉପାସନାରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।" "ପୂର୍ବ ପିତୃଧାରୀ ସପ୍ତ ରାତି ଉପବାସ ରେ ଶ୍ରବଣ କଲେ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତନ ଏବଂ ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତ ରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ।