ଗୟାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ସତ୍ୱେ ମୁକ୍ତି ନ ମିଳିଲେ, ଏଠାରେ ଆଉ କୌଣସି ଉପାୟ ନାହିଁ—ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କ’ଣ କରିପାରିବି? ସତ୍ୟ କହ, ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଆମକୁ ଜଣା। ଏପରି ଜାଣି, ପିତୃଆତ୍ମା କହିଲେ—"ଶତ ଶତ ଗୟା ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ମୋର ମୁକ୍ତି ହେବ ନାହିଁ। ଏହିଠାରେ ଆଉ କିଛି ଉପାୟ ବିଚାର କର, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୋର ମୋକ୍ଷ ହେବ।" ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ—"ଯଦି ଶତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ନ ମିଳେ, ତେବେ ତୁମ ମୋକ୍ଷ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।" ଏହିପରେ ସେ କହିଲେ, "ହେ ପିତୃଆତ୍ମା, ଭୟ କରିନାହ, ତୁମେ ତୁମ ସ୍ଥାନରେ ରୁହ। ମୁଁ ଏହି ନେଇ ଭଲ ଭାବରେ ବିଚାର କରି, ତୁମ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଉପାୟ କରିବି।" ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ସାରା ରାତି ଘୁମେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ପ୍ରଭାତେ ସେ ଯେତେବେଳେ ଆସିଲେ, ଲୋକମାନେ ଖୁସିରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରାତିରେ ଘଟିଥିବା ସବୁ ଘଟଣା କହିଦେଲେ। ବିଦ୍ୱାନ, ଯୋଗୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ବ୍ରହ୍ମବେତ୍ତାମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଖୋଲି ଖୋଲି ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଧୁନ୍ଧୁକାରୀଙ୍କ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ବଚନକୁ ସର୍ବୋପରି ମାନିଲେ। ତା ପରେ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଗତିକୁ ବନ୍ଧିଦେଲେ। ସେ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, "ହେ ଜଗତ୍ ସାକ୍ଷୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ମୋକ୍ଷର କାରଣ କ’ଣ, କୃପାକରି କହନ୍ତୁ।" ଦୂରରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କହିଲେ, "ସପ୍ତାହ ଧରି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ପାଠ କର; ଏହିପରି କରିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ।" ସମସ୍ତେ ଏହି ବଚନକୁ ଧର୍ମର ସ୍ଵରୂପ ବୋଲି ମାନିଲେ। ସମସ୍ତେ କହିଲେ, "ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସହଜ ଓ ସୁଲଭ, ଏହି କରିବା ଦରକାର।" ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି ଭାଗବତ ପାଠ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଗ୍ରାମ ଏବଂ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଲୋକମାନେ—ଅନ୍ଧ, ଲଙ୍ଗଡ଼ା, ବୃଦ୍ଧ, ଦୁର୍ବଳ—ସମସ୍ତେ ନିଜ ପାପ ନାଶ ପାଇଁ ଆସିଲେ। ଏତେ ବଡ଼ ସଭା ହେଲା, ଯାହାକୁ ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗର ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି ଭାଗବତ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ମଧ୍ୟ ଏଠାକୁ ଆସି, ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ କେଉଁଠି ବସି ଶୁଣିବେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ସାଥିଏ ଗଠି ଥିବା ଏକ ବାଁସ ଦଣ୍ଡ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛି। ସେ ବାଁସର ତଳ ଛିଦ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ଦଉଡ଼ିବା ରୂପକୁ ଛାଡି, ବାଁସ ମଧ୍ୟରେ ବସି ଶୁଣିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ପ୍ରଧାନ ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୋତା ଭାବରେ ଦେଖି, ପ୍ରଥମ ସ୍କନ୍ଧଠାରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ସହ କଥା କହିଲେ। ପ୍ରତି ଦିନର ଶେଷରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା—ବାଁସର ଏକ ଗଠି ଉଡ଼ିଗଲା, ଏବଂ ମହାପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଲୋକମାନେ ଏହା ଦେଖିଲେ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଗଠି ଉଡ଼ିଗଲା, ତୃତୀୟ ଦିନ ମଧ୍ୟ ସେପରି ତୃତୀୟ ଗଠି ଉଡ଼ିଗଲା। ଏହିପରି ସପ୍ତ ଦିନ ଧରି ସପ୍ତ ଗଠି ଉଡ଼ିଗଲା। ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍କନ୍ଧ ଶୁଣି ତାଙ୍କର ପିତୃଆତ୍ମା ଅବସ୍ଥା ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେ ଏବେ ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଧାରଣ କଲେ—ତୁଳସୀ ମାଳା, ପୀତାମ୍ବର, ଘନମେଘ ସଦୃଶ ଶ୍ୟାମ, ମୁକୁଟ ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିବା ଶୋଭା। ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ଭାଇ ଗୋକର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, "ଭାଇ, ତୁମ ଦୟାରେ ମୁଁ ବନ୍ଧନ ଓ ପିତୃୟୋନିର ଦୁଷିତି ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଛି।" ସେ କହିଲେ, "ଧନ୍ୟ ହେଉ ଭାଗବତ କଥା, ଯାହା ପିତୃଆତ୍ମାଙ୍କ ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ। ଧନ୍ୟ ହେଉ ସପ୍ତାହିକ ପାଠ, ଯାହା କୃଷ୍ଣଧାମ ଦାନ କରେ।" "ଏଠି ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ କାପିଯାଏ। ଏହି କଥା ଆମକୁ ତୁରନ୍ତ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। କଥା ଶୁଣିଲେ, ଚାହେ ସେ କାମ କଥା, ମନ, କିମ୍ବା କାୟା ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା; ଅଗ୍ନି ଯେପରି ଇନ୍ଦନ ଦହିଦେଏ, ସେପରି ପାପ ଦହିଯାଏ।" "ଭାରତ ଭୂମିରେ, ବିଦ୍ୱାନମାନେ, ଦେବସଭାରେ ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଅଫଳ। ଶୁକଦେବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣିନଥିବା ଦୃଢ଼ ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କରିବାର କ’ଣ ଉପକାର?" "ଏହି ଦେହ ଅସ୍ଥିର, ଅସ୍ଥି, ମାଂସ, ରକ୍ତ, ଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ, ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଓ ମଳମୁତ୍ରର ପାତ୍ର। ବୟସ, ଦୁଃଖ, କର୍ମଫଳ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ, ରୋଗର ଘର, ଦୁଃଖମୟ, ଦୁଷ୍ଟ, ଅସ୍ଥିର, କ୍ଷୟଶୀଳ।" "ଏହି ଦେହ ଶେଷରେ କୀଟ, ମଳ, ଛାଇ ହେବାକୁ ଲିଖା। ଏପରି ଅସ୍ଥିର ଦେହ ଦ୍ୱାରା କ’ଣ ସ୍ଥାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ ହେବ? ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରଭାତରେ ପାକାଯାଏ, ସେ ଶାମକୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ; ଏପରି ଖାଦ୍ୟରେ ପୋଷିତ ଦେହ ଦ୍ୱାରା କ’ଣ ସ୍ଥିରତା ଆସିପାରିବ?" "ସପ୍ତାହ ଶ୍ରବଣ କରିଲେ ଏହି ଜନ୍ମରେ ହରି ମିଳନ୍ତି; ତେଣୁ ଦୋଷ ନିବୃତ୍ତି ପାଇଁ ଏହି ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ଜଳର ବୁଡ଼ବୁଡ଼ି, କିମ୍ବା ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ପୋକା ପରି, ଜନ୍ମି ମରିଯାନ୍ତି।" "ଶୁଷ୍କ ବାଁସର ଗଠି ଫାଟିଯିବା ଅଦ୍ଭୁତ, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟର ଗଠି କଥା ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଫାଟିଯିବା ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଅଦ୍ଭୁତ।" "ସପ୍ତାହିକ ଶ୍ରବଣ କଲେ ହୃଦୟର ଗଠି ଭଙ୍ଗ, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ କଟିଯାଏ, କର୍ମ ଶେଷ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ମନ ଏହି ପବିତ୍ର କଥାର ତୀରେ ସ୍ଥିର ହୁଏ, ତେବେ ମୁକ୍ତି ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ବୋଲି ବିଦ୍ୱାନମାନେ କହନ୍ତି।" ଏଭଳି କହିବା ସମୟରେ ହଠାତ୍ ଏକ ଦିବ୍ୟ ରଥ ଆସିଗଲା, ଯାହା ଚାରିପାଖେ ବୈକୁଣ୍ଠବାସୀ ଦେବତାମାନେ ଥିଲେ, ରଥ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା। ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଧୁନ୍ଧୁକାରୀ ଏହି ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ। ରଥରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଏଠାରେ ମୋର ଅନେକ ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ରୋତା ଅଛନ୍ତି; ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏପରି ଦିବ୍ୟ ରଥ କାହିଁକି ଆସିଲା ନାହିଁ?" "ସମସ୍ତେ ଏକସାଥି ଶୁଣିଛନ୍ତି; ତେବେ ଫଳରେ ତାତ୍ତ୍ୱିକ ତଫାତ୍ କାହିଁକି? ହରିଭକ୍ତମାନେ ଏହି ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତୁ।" ହରିଙ୍କ ସେବକମାନେ କହିଲେ: "ଫଳର ତଫାତ୍ ଶ୍ରବଣର ତଫାତ୍ ଦ୍ୱାରା।