ଏହିପରି ଭାବେ, ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଓ ଦୟାଭାବରେ କହିଲେ, “ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଏବଂ ମୋକୁ ମିଳିଥିବା ମୋକ୍ଷ ସମ୍ପଦକୁ ପାଇଁ ବି ମୃଗତୃଷ୍ଣା ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖୀ। ସେମାନେ ନରକରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଜନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଥିବା ଆସକ୍ତିରେ ତାହାକୁ ସୁଖଦାୟକ ଭାବେ ଅନୁଭବନ୍ତି। ହେ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ, ତୁମେ ଭାଗ୍ୟବତୀ ଯେ, ପୁନିପୁନି ମୋ ଅନୁସାରଣ କରିଛ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଜନ୍ମବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଉଥାଏ। ଯେଉଁମାନେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅତୃପ୍ତ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଇଚ୍ଛାରେ ଏବଂ ଚତୁରତାରେ ଲିନ୍, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପଥରେ ଚଲିପାରିନାହାନ୍ତି। ହେ ଗର୍ବିତେ, ମୁଁ କୌଣସି ଗୃହରେ ଏମିତି ଏକ ଭକ୍ତିଶୀଳା ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀକୁ ଦେଖିନାହିଁ, ଯିଏ ନିଜ ବିବାହ ସମୟରେ ଆସିଥିବା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଅଗଣ୍ୟ କରି, ମୋର କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଣିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତରେ ମୋ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିଲେ। ତୁମ ଭାଇ ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ହେଲେ ଏବଂ ବିବାହ ମହୋତ୍ସବରେ ଜୁଆଘରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସେଉଁଠି ତୁମେ ମୋ ସହ ବିଚ୍ଛେଦ ଭୟରେ ସେ ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖକୁ ନିରବରେ ସହିଲା। ଏହିପରି ଭାବରେ ତୁମେ ଆମକୁ ଜିତିଛ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶବାହକ ପଠାଇଲା, ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ଅପରିପକ୍ୱ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି ଭାବିଲା, ସେଉଁଠି ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ରହିଲା। ଏହି ଭାବରେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପ୍ରତି ଏକାକାର ହେଉଛୁ। ଏପରି ଭାବେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମାନବ ଚରିତ୍ରର ଅନୁକରଣ କରି, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ସହ ମଧୁର ଆଲାପ କରୁଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ସମସ୍ତ ଗୃହରେ ଶ୍ରୀହରି ଜଗତ୍ ଗୁରୁ ହୋଇ ତାଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ସହ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦଶଟି କରି ପୁଅ ଓ ଏକ ନବମ ପୁଅ ପ୍ରସବ କଲେ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ଅନୁପମ। ଅଚ୍ୟୁତ ଘରେ ରହୁଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ରାଜକୁମାରୀ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଭାବିଥିଲେ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିନଥିଲେ। ମୁକୁର ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମପରି ମୁହଁ, ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଓ ନୟନ, ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମିଠା କଥାରେ, ଭଗବାନ୍ ସେମାନେଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ରୂପ ଓ ଚାଲିରେ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିପାରିଲେ ନାହାନ୍ତି। ସ୍ମିତ ଦୃଷ୍ଟି, ଅଭିନୟ ଓ ଭାବଭଙ୍ଗୀରେ ଭରିଥିବା ଭାଷାରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ୧୬,୦୦୦ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କାମଦେବଙ୍କ ପରି ମଧୁର ଚରିତ୍ର ଦେଖାଇଥିଲେ, ତଥାପି ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ବିଭ୍ରାନ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହାନ୍ତି। ଏମିତି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଇ ସେମାନେ, ଯାହାର ମାର୍ଗ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନଥିବେ, ଅବିରାମ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କର ସେବା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହାସି, ଦୃଷ୍ଟି, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ। ଶତଶଃ ଦାସୀମାନେ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ସେବାରେ ନିୟୁକ୍ତ ଥିଲେ—ଅତିଥି ସ୍ୱାଗତ, ଆସନ ଦେବା, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ତାମ୍ବୁଳ, ବିଶ୍ରାମ, ବିଲ୍ୱା, ଚୂଡା ଗଠନ, ଶୟନ, ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ଅଷ୍ଟ ରାନୀ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଦଶପୁଅରେ ପ୍ରଧାନମାନେ ହେଉଛନ୍ତି—ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ସୁଦେଷ୍ଣ, ଚାରୁଦେହ, ସୁଚାରୁ, ଚାରୁଗୁପ୍ତ, ଭଦ୍ରଚାରୁ, ଚାରୁଚନ୍ଦ୍ର, ବିଚାରୁ, ଚାରୁ। ଏହିମାନେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ଉପମା ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ। ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ପୁଅମାନେ—ଭାନୁ, ସୁଭାନୁ, ସ୍ୱର୍ଭାନୁ, ପ୍ରଭାନୁ, ଭାନୁମାନ୍, ଚନ୍ଦ୍ରଭାନୁ, ବୃହଦ୍ଭାନୁ, ରତିଭାନୁ, ଶ୍ରୀଭାନୁ, ପ୍ରତିଭାନୁ। ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ—ସାମ୍ବ, ସୁମିତ୍ର, ପୁରୁଜିତ୍, ଶତଜିତ୍, ସହସ୍ରଜିତ୍, ବିଜୟ, ଚିତ୍ରକେତୁ, ବସୁମାନ୍, ଦ୍ରାବିଡ, କ୍ରତୁ। ନାଗ୍ନଜିତଙ୍କ ପୁଅମାନେ—ବୀରଚନ୍ଦ୍ର, ଅଶ୍ୱସେନ, ଚିତ୍ରଗୁ, ବେଗବାନ୍, ବୃଷ, ଆମ, ଶଂକୁ, ବସୁ, ଶ୍ରୀମାନ୍, କୁନ୍ତିର। କାଳିନ୍ଦୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ—ଶ୍ରୁତ, କବି, ବୃଷ, ବୀର, ସୁବାହୁ, ଭଦ୍ର, ଏକଲ, ଶାନ୍ତି, ଦର୍ଶ, ପୂର୍ଣ୍ଣମାସା, ସୋମକ। ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ—ପ୍ରଘୋଷ, ଗାତ୍ରବାନ୍, ସିଂହ, ବଳ, ପ୍ରବଳ, ଉର୍ଧ୍ୱଗ, ମହାଶକ୍ତି, ସହ, ଓଜ, ଅପରାଜିତ। ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କ ପୁଅମାନେ—ବୃକ, ହର୍ଷ, ଅନିଳ, ଗୃଧ୍ର, ବର୍ଦ୍ଧନ, ଅନ୍ନାଦ, ମହାଶା, ପାବନ, ବହ୍ନି, କ୍ଷୁଧି। ଭଦ୍ରାଙ୍କ ପୁଅମାନେ—ସଂଗ୍ରାମଜିତ୍, ବୃହତ୍ସେନ, ଶୂର, ପ୍ରହରଣ, ଅରିଜିତ୍, ଜୟ, ସୁଭଦ୍ର, ବାମାୟୁ, ସତ୍ୟକ। ରୋହିଣୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ—ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ତାମ୍ର, ତପ୍ତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ପୁଅ ଅନିରୁଦ୍ଧ, ରୁକ୍ମିଙ୍କ କନ୍ୟା ରୁକ୍ମବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁଅ-ନାତିମାନେ କୋଟିକୋଟି ସଂଖ୍ୟାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ୧୬,୦୦୦ ମାତା ଥିଲେ। ତେବେ, ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ଯେଉଁ ରୁକ୍ମି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହୋଇଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଅବସର ଖୋଜୁଥିଲେ, ସେ କିପରି ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ବିବାହ ଦେଲେ? ଏହି ବିପକ୍ଷୀ ବିବାହର କଥା ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।” ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଶୁକଦେବ କହିଲେ: “ଯୋଗୀମାନେ ଅତୀତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍, ବର୍ତ୍ତମାନ, ଗୁପ୍ତ, ଦୂରବର୍ତ୍ତୀ କିମ୍ବା ଅଦୃଶ୍ୟ ଘଟଣାକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି। ଏଠି ରୁକ୍ମିଙ୍କ କନ୍ୟା ରୁକ୍ମବତୀଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବରରେ, କାମଦେବ ନିଜେ ଅନେକ ଭାଙ୍ଗିରେ ବସିଥିଲେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇ ଏକାକି ତାଙ୍କୁ ଚାରିଅଁ ପାହାଡ଼ରେ ଉଠାଇ ନେଲେ। ଯଦିଓ ରୁକ୍ମି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ଅପମାନ ମନେ ରଖିଥିଲେ, ତଥାପି ନିଜ ଭଉଣୀଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଦେଇ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ। ଏହିପରି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଅନ୍ୟ କନ୍ୟାକୁ କୃତବର୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ବିବାହ କଲେ।