ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ରୁକ୍ମିଣୀ କହିଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଉପଦେଶକୁ ଅସତ୍ୟ ଭାବିନାହିଁ। ଏକ କନ୍ୟାର ଭଲପାଇବା ସାଧାରଣତଃ ତାଙ୍କର ମାତା ପାଇଁ ଥାଏ, ଏବଂ କେବଳ କେବେ କେବେ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ। ଏକ ଅସଂଯମିତ ଯୁବତୀ ମଧ୍ୟ, ବିବାହିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ମନକୁ ନୂତନ କାହାକୁ ଦିଅନ୍ତି। ଏମିତି ଅସ୍ଥିର ଯୁବତୀକୁ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହା କରିଲେ, ଦୁଇପାର୍ଶ୍ୱ ହରାଇଯିବ।” ତାପରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ଓ ପତିବ୍ରତା ରାଜକୁମାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହିପରି ଶବ୍ଦରେ ପରୀକ୍ଷା କରିଥିଲି, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଜାଣିବାକୁ। ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ସେ ସବୁ ସତ୍ୟ। ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ କେବଳ ମୋ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖିବ, ମୋ ପ୍ରତି ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ରଖିବ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ସବୁ ପୂରଣ ହେବ। ଓ ନିର୍ମଳା, ତୁମର ପତିପ୍ରେମ ଏବଂ ଏକନିଷ୍ଠା ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଛି; ମୋ ଶବ୍ଦରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ମନ ମୋ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଯେଉଁମାନେ ବିବାହିତ ଜୀବନରେ ମୋ ପୂଜା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆସକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ମାୟାରେ ବିମୂଢ ହୋଇ, ମୋତେ ମୁକ୍ତିର ନାୟକ ଭାବନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଆଣ୍ଡି ଏବଂ ଧନ ଚାହନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଭାଗା; ନରକରେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ନିଜ ଆସକ୍ତିରେ ନିର୍ବିଗ୍ନ ରହନ୍ତି। ଓ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ, ତୁମେ ମୋ ସହ କ୍ରମାଗତ ଭାଗ୍ୟରେ ଯାହା କରିଛ, ତାହା ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ଜନ୍ମ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ଏହା ଅସ୍ଥିର ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ଓ ଅଭିମାନିନୀ, କୌଣସି ଗୃହରେ ମୁଁ ଏପରି ଏକନିଷ୍ଠା ଜନନୀ ଦେଖିନାହିଁ, ଯିଏ ବିବାହ ସମୟରେ ଏସିଥିବା ରାଜାମାନେ ଉପେକ୍ଷା କରି, ମୋ ଗୁଣ ଶୁଣିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ମୋ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିଲେ। ତୁମର ଭାଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପଙ୍ଗ ହୋଇ, ଯୁଆ ମଞ୍ଚରେ ହତ୍ୟା ହେଲେ, ତୁମେ ଏହି ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖକୁ ମୋର ଭୟରେ ସହିଥିଲେ ଏବଂ କିଛି କହିନାହିଁ; ଏହିପରି ତୁମେ ଆମକୁ ବଶ କରିଛ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ମୋ ପାଇଁ ଦୂତ ପଠାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଅନର୍ଥ ଶରୀରକୁ ଛାଡ଼ି ଦେବି ଭାବିଥିଲେ, ତୁମର ମନ ମୋ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ରହିଥିଲା; ସେପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଫଳ ଦେଉଛୁ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ଏଭଳି ଭାବରେ ଜଗତ୍ର ନାଥ କୃଷ୍ଣ, ରୁକ୍ମିଣୀ ସହ ମାନବୀୟ ଭାବରେ ମଧୁର କଥା ହେବାରେ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଗୃହରେ ହରି, ଜଗତ୍ର ଶିକ୍ଷକ ଭାବରେ, ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ପରେ, ପ୍ରତି ଜନନୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦଶ ପୁଅ ଦେଲେ, ଏବଂ ଏକ ନବମ ପୁଅ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣ ଗୃହରେ ଉପସ୍ଥିତ ଦେଖି, ରାଜକୁମାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସବୁଠୁ ଆପଣା ଭାବିଥିଲେ, ଯଦିଓ ତାଙ୍କର ଏକାନ୍ତ ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିନାହିଁ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି, ଲମ୍ବା ହାତ ଓ ଆଖି, ମଧୁର ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶବ୍ଦରେ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଆକୃଷ୍ଟ କରିଥିଲେ; ଯୁବତୀମାନେ ନିଜ ମନକୁ ନିଜ ରୂପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ହସି ଦୃଷ୍ଟି, ଭାବ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ଇଶାରା, ଭୂରୁ ଚଳନରେ ଭରିଥିବା ପ୍ରେମ ଶବ୍ଦରେ, ସୋଳେ ହଜାର ଜନନୀ ନିଜ ଯୌବନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପତି ଭାବରେ ପାଇ, ଏହି ଯୁବତୀମାନେ, ଯାହାର ପଥ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଜାଣିନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତରିକ୍ ଭାବରେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଶତ-ଶତ ଦାସୀମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ, ଆସନ, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ପାନ, ବିଶ୍ରାମ, ଚାମର, ଦ୍ରବ୍ୟ ମାଲା, କେଶ ସଜାଇବା, ଶୟନ, ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର କରୁଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଏଠିଏ ଅଷ୍ଟ ରାଣୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପ୍ରଧାନ; ଏଉଁ ପୁଅମାନେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ସୁଦେଷ୍ଣ, ଚାରୁଦେହ, ସୁଚାରୁ, ଚାରୁଗୁପ୍ତ, ଭଦ୍ରଚାରୁ, ଚାରୁଚନ୍ଦ୍ର, ବିଚାରୁ, ଚାରୁ—ଏଉଁ ସମସ୍ତେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଭାନୁ, ସୁଭାନୁ, ସ୍ୱର୍ଭାନୁ, ପ୍ରଭାନୁ, ଭାନୁମାନ, ଚନ୍ଦ୍ରଭାନୁ, ବୃହଦ୍ଭାନୁ, ରତିଭାନୁ, ଶ୍ରୀଭାନୁ, ପ୍ରତିଭାନୁ। ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସାମ୍ବ, ସୁମିତ୍ର, ପୁରୁଜିତ, ଶତଜିତ, ସହସ୍ରଜିତ, ବିଜୟ, ଚିତ୍ରକେତୁ, ବସୁମାନ, ଦ୍ରାବିଡ, କ୍ରତୁ। ନାଗ୍ନଜିତଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବୀରଚନ୍ଦ୍ର, ଅଶ୍ୱସେନ, ଚିତ୍ରଗୁ, ବେଗବାନ, ବୃଷ, ଆମ, ଶଙ୍କୁ, ବସୁ, ଶ୍ରୀମାନ, କୁନ୍ତିର। କାଲିନ୍ଦୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଶ୍ରୁତ, କବି, ବୃଷ, ବୀର, ସୁବାହୁ, ଭଦ୍ର, ଏକଲ, ଶାନ୍ତି, ଦର୍ଶ, ପୂର୍ଣ୍ଣମାସା, ସୋମକ। ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପ୍ରଘୋଷ, ଗାତ୍ରବାନ, ସିଂହ, ବଳ, ପ୍ରବଳ, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗ, ମହାଶକ୍ତି, ସହ, ଓଜ, ଅପରାଜିତ। ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବୃକ, ହର୍ଷ, ଅନିଳ, ଗୃଧ୍ର, ବର୍ଧନ, ଅନ୍ନାଦ, ମହାଶା, ପାବନ, ବହ୍ନି, କ୍ଷୁଧି। ଭଦ୍ରାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସଂଗ୍ରାମଜିତ, ବୃହତ୍ସେନ, ଶୂର, ପ୍ରହରଣ, ଅରିଜିତ, ଜୟ, ସୁଭଦ୍ର, ବାମାୟୁ, ସତ୍ୟକ। ରୋହିଣୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତାମ୍ର, ତପ୍ତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ। ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଭାଇ ରୁକ୍ମିଙ୍କ ଝିଅ ରୁକ୍ମବତୀ ଭୋଜକଟରେ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ପୁଅ ଅନିରୁଦ୍ଧ। ସମସ୍ତ ପୁଅ ଓ ନତିମାନେ ଦଶ ମିଳିଯିବା ଲକ୍ଷ ଅଧିକ; ଏଉଁ ଶୋଳେ ହଜାର ମାତା ଥିଲେ। ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ରୁକ୍ମି, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅପମାନ ଭୁଲିନଥିବା ସ୍ଥିତିରେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ଅବସର ଖୋଜୁଥିବା ବେଳେ, କିପରି ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ନିଜ ଝିଅକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଦେଲେ?” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ଏହି ସ୍ୱୟଂବରରେ, ମନୋବାନ୍ (କାମଦେବ) ନିଜ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଶକ୍ତି ରଖି, ତାଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଥିଲେ; ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ପରାଜିତ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକା ଗଡ଼ିରେ ନେଇଗଲେ। ରୁକ୍ମି, ଏହି ଅପମାନ ଓ ଶତ୍ରୁତା ମନେ ରଖି, ତଥାପି ନିଜ ଭଉଣୀ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଝିଅକୁ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀର ପୁଅକୁ ଦେଲେ। କୃତବର୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଝିଅକୁ ବିବାହ କଲେ।