ଏ ଭାବରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ପଦପଦ୍ମର ସୁଗନ୍ଧ ଯେଉଁଠାରୁ ମୋକ୍ଷ ମିଳେ, ଯାହାକୁ ସଜ୍ଜନମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଏହି ସୁଗନ୍ଧ ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆଉ କେହିଁଠି ଶରଣ ଖୋଜିବେ? କିନ୍ତୁ, ଏହି ମାନବ ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁଶୀଳୀ ଏବଂ ମୂଢ଼ ଲୋକ, ସେମାନେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିବାସ—ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ଅନେକ ଭୌତିକ ଆଶା ଧରି ଅନ୍ଧ ହୋଇ ପଡ଼ନ୍ତି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥଙ୍କୁ, ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପୂଜିଛି। ଏହି ଜନ୍ମ ଓ ପରଜନ୍ମରେ ଯେଉଁଠାରେ ଆଶା ରହିଛି, ଆପଣ ସେଉଁଠି ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଘୁରିବା ବେଳେ ଆପଣଙ୍କ ପଦଯୁଗଳ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ହେଉ। ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ଆପଣ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜେ ଦୟା କରି, ମୃଷା ଆଶାରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଅଚ୍ୟୁତ, ଯେଉଁ ଘରରେ ଆପଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେଠାରେ ପୁରୁଷମାନେ ଗଧା, ଗାଈ, ଘୋଡ଼ା, ବିଲେଇ କିମ୍ବା ଦାସଙ୍କ ପରି ଅବସ୍ଥା କରନ୍ତି। ଶିବ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସଭାରେ ଯେଉଁ ଆପଣଙ୍କ ଗୁନ୍ଥିବା କଥା ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନର କ’ଣ ଅର୍ଥ? ଯେଉଁ ମୂଢ଼ା ନାରୀ ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ଅମୃତ ଗନ୍ଧ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟପତିକୁ ଏମିତି ଭାବେ ଭଲପାଆନ୍ତି—ଯେଉଁ ଦେହ ଚର୍ମ, ଲୋମ, ନଖ, ମାଂସ, ଅସ୍ଥି, ରକ୍ତ, କୀଟ, ମଳ, କଫ, ପିତ୍ତ, ବାୟୁ ଭରା; ଏକ ଜୀବିତ ମୃତଦେହ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଲାଗେ। ପଦ୍ମନେତ୍ର, ଆପଣ ନିଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କାହାକୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ବୟସ୍କ ହେବା ସହିତ ରଜୋଗୁଣ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ଆପଣ ଯଦି ମୋତେ ଦୟାଦୃଷ୍ଟି ଦେଖାନ୍ତି, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୃପା। ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ କଥାକୁ ମିଥ୍ୟା ଭାବେ ଭାବୁନାହିଁ। କାରଣ, କନ୍ୟାମାନେ ସାଧାରଣତଃ ମାଆଁ ପାଇଁ ଅଧିକ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କେହିଁଠି କେବେ କେବେ ହୃଦୟ ଯାଏ। ଏକ ଦୁର୍ଚ୍ଚରିତ୍ରା ଦାମ୍ପତ୍ୟ ନାରୀ ମଧ୍ୟ ନିତ୍ୟ ନୂତନ ଆଶାକୁ ଚିନ୍ତା କରେ। ଏମିତି ଅବିଶ୍ୱାସୀ ନାରୀକୁ ରଖିଲେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଦୁଇପଟେ ହାରିଯାନ୍ତି। ଏବେ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ମଧୁର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ହେ ପତିବ୍ରତା ରାଜକୁମାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ କଥାରେ ପରୀକ୍ଷା କରିଥିଲି, ତୁମର ଆଶା କଣ ଜାଣିବାକୁ। ଯାହା ତୁମେ ପଚାରିଛ, ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ସେ ସବୁ ସତ୍ୟ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମର ଯେଉଁ ଆଶା ଅଛି, ଯଦି ତୁମେ ମାତ୍ର ମୋରେ ଭକ୍ତିବାନ୍, ସେଗୁଡିକ ସବୁବେଳେ ପୂରଣ ହୁଏ। ହେ ପାପହୀନେ, ତୁମର ପତିପ୍ରେମ ଓ ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମ ପ୍ରମାଣିତ। ମୋର କଥା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବିଚଳିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମନ ମୋଠାରୁ ଅଲଗା ହେଲାନି। ଯେଉଁମାନେ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମରେ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆଶାରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ମୋର ମାୟାରେ ବିମୋହିତ, ମୋତେ ମୁକ୍ତିଦାତା ଭାବେ ଭାବନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଲାଭ କରି ମଧ୍ୟ ଆଉ ଭୌତିକ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ପତି ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପସ୍ଥ। ଏମିତି ଲୋକମାନେ ନରକରେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଆଶା ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ମଧୁର ଭାବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଘରଣୀ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ପୁନିପୁନି ମୋର ଆନୁଗତ୍ୟ କରିଛ, ଯାହା ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ରହିତ କରେ। ଦୁର୍ଲଭ ଓ କଠିନ ଆଶା ଥିବା ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଘରେ ମୁଁ ଏମିତି ପତିବ୍ରତା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦେଖିନାହିଁ, ଯେଉଁ ତୁମେ ନିଜ ବିବାହରେ ଅନେକ ରାଜାଙ୍କୁ ଅଗଣା କରି, ମୋର କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଣିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଗୁପ୍ତରେ ମୋପାଖକୁ ପଠାଇଥିଲ। ତୁମର ଭାଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ହୋଇ ବିବାହ ଉତ୍ସବରେ ମରିଗଲେ, ସେ ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ମୋର ବିୟୋଗ ଭୟରେ ସହିଲ, କିଛି କହିଲ ନାହିଁ; ଏଭଳି ତୁମେ ଆମକୁ ଜିତିଛ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ଲାଗି ଦୂତ ପଠାଇଲ, ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି ବୋଲି ଭାବିଲ, ତୁମର ମନ ମୋପାଖରେ ଅଟୁଟ ରହିଲ; ଏହା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପକୃତ କରେ। ଏଭଳି ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ମଧୁର କଥା ଓ ମନୋହର ଭାବରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ସହ ଆଲାପ କରି, ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ, ଏବଂ ମାନବ ଭାବ ଧାରଣ କରି ଲୀଳା କରିଲେ। ଏଭଳି ହରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ, ନିଜ ଘର ଘରେ ଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ସହ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଗୃହସ୍ଥ ପରି ଚର୍ଯ୍ୟା କଲେ। ତା’ପରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦଶଟି କରି ପୁଅ ପ୍ରସବ କଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁଅ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସମାନ ଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ନବମ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ଏଭଳି ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣ ଘର ଛାଡ଼ି ନଯାଆନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଭାବେ ଭାବୁଥିଲେ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଗୁଣ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିପାରିନଥିଲେ। ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି ମୁହଁ, ଦୀର୍ଘ ବାହୁ ଓ ନୟନ, ପ୍ରେମମୟ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମଧୁର କଥା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ମନମୋହିତ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ରୂପ ଓ ଚତୁରତା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବଶ କରିପାରୁନଥିଲେ। ହସୁଥିବା ଚାହାଣି, ଭାବ ସୂଚକ ଇଙ୍ଗিত, ଭୌହର ଚଳନରେ ଭରିଥିବା ପ୍ରେମମୟ କଥା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ସୋଳ ହଜାର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ବେଦନକୁ ବିଚଳିତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ମନ୍ମଥ ଶର ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏଭଳି ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଇ, ଯେଉଁସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ହସ, ଚାହାଣି, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ଆଳିଙ୍ଗନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ରହୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ଶତଶଃ ଦାସୀମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଗମନ, ଆସନ, ପଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ତାମ୍ବୁଳ, ଶୟନ, ପଂଖା, ଗନ୍ଧମାଳା, କେଶ ଶୃଙ୍ଗାର, ଶୟନବେଦୀ, ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାରରେ ନିୟୁକ୍ତ ଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟ ରାନୀ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ପୁଅମାନେ—ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ସୁଦେଷ୍ଣ, ଚାରୁଦେହ, ସୁଚାରୁ, ଚାରୁଗୁପ୍ତ, ଭଦ୍ରଚାରୁ, ଚାରୁଚନ୍ଦ୍ର, ବିଚାରୁ, ଓ ଚାରୁ—ଏମାନେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ।