ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଦେବୀ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କୁ ନିମ୍ନତା କରନ୍ତି, ଆପଣ ନିଜେ ନିର୍ମଳ ଓ ନିର୍ଵିକାର। ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ତହীন ଆଶା ଓ ଧନରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଓ ଆପଣ ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ। ଆପଣ ସମସ୍ତ ମାନବ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଓ ତାହାର ଫଳର ସ୍ୱରୂପ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପାଇବା ପାଇଁ ସବୁକିଛି ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ସାଙ୍ଗତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ, ନୁହେଁ ଯେଉଁମାନେ ମାନବ ମହିଳା-ପୁରୁଷ ର ଭୋଗ ଓ ବିଦନାରେ ଲିନ। ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ଆପଣଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ କ୍ରୋଧ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ଋଷିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଆପଣ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଓ ଆତ୍ମା ଦାନକାରୀ। ଆପଣଙ୍କ ଭୃକୁଟିର ଇଙ୍ଗିତ ଦ୍ୱାରା କାଳର ଶକ୍ତି ଆସିଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ହରାଇଯାନ୍ତି, ତେବେ ଅନ୍ୟମାନେ କଣ କରିବେ? ଗଦାର ଭାଇ, ଆପଣଙ୍କ ଉକ୍ତି କେତେ ନିର୍ମଳ ଲାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆପଣ ଧନୁର ଟଣ୍ଡ ତାଣି ରାଜାମାନେକୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲେ ଓ ମୁଁକୁ ସେଉଁପରି ସିଂହ ନିଜ ଅଂଶ ନେଇଥିବା ପରି ନେଇଯାଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଭୟରେ ମୁଁ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିଲି। ଅମ୍ବରୀଷ, ନହୁଷ, ଗୟା ଭଳି ରାଜାମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପାଇବା ଆଶାରେ ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ। କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ କାହିଁକି ଆପଣଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତିନାହିଁ? ଆପଣଙ୍କ ଶ୍ରୀଚରଣର ଗନ୍ଧ ଯେଉଁ ଧର୍ମଜନ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି ଓ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ତାହା ଶୁଣିବା ପରେ କିଏ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିବେ? ମାନବମାନେ ଜଡ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆପଣଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିବାସକୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି, ଯାହା ଗୁଣର ଭଣ୍ଡାର। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପୂଜିଛି, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଦୁଇ ଜନ୍ମର ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ମୁଁ ଜନ୍ମ ଜନ୍ମରେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦକୁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ କରିବି, କାରଣ ଆପଣ ସତ୍ୟ କୁ ପୂଜିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଅସତ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇ ଆସନ୍ତି। ଅଚ୍ୟୁତ, ଜନନୀମାନଙ୍କ ଘରେ ଆପଣଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ପୁରୁଷମାନେ ଗଧା, ଗାଁ, ଘୋଡା, ବିଲେଇ, ଦାସ ଭଳି; ଶିବ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସଭାରେ ଆପଣଙ୍କ ଗାଥା ଶୁଣିନଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ କିଏ ପାଇଁ? ଏକ ଅଜ୍ଞାନୀ ନାରୀ, ଯିଏ ଆପଣଙ୍କ ପଦପଙ୍କଜ ଅମୃତ ଗନ୍ଧ ନ ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପୁରୁଷର ଦେହ କେବଳ ଚର୍ମ, କେଶ, ନଖ, ମାଂସ, ହାଡ଼, ରକ୍ତ, କୀଟ, ମଳ, କଫ, ପିତ୍ତ, ଓ ବାୟୁ ଭରା, ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଶବ। ପଦ୍ମନୟନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଦରେ ଭକ୍ତି ଚାହେଁ, କାରଣ ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ-ତୃପ୍ତ ଓ ଜଗତକୁ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖନ୍ତି। ବୟସର ପ୍ରଭାବରେ ରଜୋଗୁଣ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ ଓ ଆପଣ ମୋତେ ଦୟା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ, ସେଇ ଆପଣଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃପା। ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଉକ୍ତି କୁ ଅସତ୍ୟ ଭାବିନାହିଁ। କାରଣ କନ୍ୟାର ପ୍ରେମ ସାଧାରଣତଃ ଜନନୀ ପାଇଁ ଥାଏ, ଅନ୍ୟ ପାଇଁ କେବଳ କେବେ କେବେ। ଏକ ଅଶୀଳ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ନାରୀର ମନ ନିତନୂତନ ଦିଗରେ ଯାଏ। ଜ୍ଞାନୀ ଏପରି ଅସ୍ଥିର ନାରୀକୁ ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ରଖିଲେ, ଦୁଇପାଟି ହରାଇଯାଏ। ତାପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମଧୁର କଥାରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଓ ପୂତି, ରାଜକୁମାରୀ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶବ୍ଦରେ ପରୀକ୍ଷା କରିଥିଲି, ଆପଣଙ୍କ ଆଗ୍ରହ ଜାଣିବାକୁ। ଆପଣ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିବା ସବୁ ମୁଁ ଯଥାଯଥ ଉତ୍ତର ଦେଇଛି, ଏସବୁ ସତ୍ୟ। ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯେଉଁ ଆଶା ଆପଣଙ୍କ ଅଛି, ଯଦି ଆପଣ ମୁଁକୁ ଏକମାତ୍ର ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେଗୁଡିକୁ ମୁଁ ପୂରଣ କରିବି, ଆପଣ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଭକ୍ତା। ଓ ନିର୍ମଳ, ଆପଣଙ୍କ ନାଥ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ ଓ ପତିବ୍ରତା ଭାବ ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଛି। ମୁଁ ଉକ୍ତି ଦେଇ ଆପଣଙ୍କୁ ବିସ୍ତରିତ କରିଥିଲି, ତଥାପି ଆପଣଙ୍କ ମନ ମୋଠାରୁ ଅପସ୍ଥିତ ହୋଇନଥିଲା। ଯେଉଁମାନେ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନରେ ମୋତେ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ତ୍ୟାଗ ଓ ବ୍ରତରେ, କିନ୍ତୁ ଆଶାରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ମୋର ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ, ମୋତେ ମୁକ୍ତି ଦାତା ଭାବି ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ପାଇଁ ଓ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି ମଧ୍ୟ ଏହି ଜଗତର ଶ୍ରୀ, ପତି ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଭାଗା। ନରକରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ନିଜ ଜନମାନେ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ଥିବାରୁ ନରକ ମଧ୍ୟ ସୁଖଦାୟକ। ଓ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆପଣ ମୋତେ ପୁନଃପୁନ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି, ଏହା ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଜନ୍ମ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ଏହି ଅସ୍ଥିର ଓ ଚତୁର ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ଓ ଅଭିମାନୀ, ମୁଁ ଏହି ଜଗତରେ ଏପରି ଭକ୍ତିନୀ ଦେଖିନାହିଁ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ବିବାହ ଦିନରେ ଆସିଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିନାହିଁ, ମୋର ଗୁଣ ଶୁଣିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ମୋ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିଲେ। ବିବାହ ଉତ୍ସବରେ ତୁମର ଭାଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିକୃତ ହୋଇ ଗ୍ୟାମ୍ବିଂ ଅରେନାରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିଲେ, ତୁମେ ଏହି ଅସହ୍ୟ ବିଦନାକୁ ମୋରୁ ବିଚ୍ଛେଦ ଭୟରେ ସହିଥିଲେ, କିଛି କହିନାହିଁ; ଏପରି ଭାବେ ତୁମେ ଆମକୁ ବିଜୟ କରିଛ। ତୁମେ ମୋତେ ପାଇବା ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି ଅପୂର୍ବ ଦେହ ଛାଡ଼ିବା ଭାବିଥିଲେ, ତୁମର ମନ ମୋଠାରେ ଅଟୁଟ ରହିଥିଲା; ଏହା ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ସମାନ ଭାବରେ ଉତ୍ତର ଦେଉଛୁ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ସହ ମଧୁର ସମ୍ବାଦ କରି, ନିଜ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବ ନକଲ କରି ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ଶ୍ରୀହରି ଜଗତର ଗୁରୁ ହୋଇ, ନିଜ ଘର ଘରେ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି ଗୃହସ୍ଥ ଭାବରେ ରହିଥିଲେ। ତାପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଏହି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦଶ ଦଶ ପୁଅ ପ୍ରସବ କଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁଅ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଗୁଣରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଏକ ନବମ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ହେଲେ। ଅଚ୍ୟୁତ ନିଜ ଘର ଛାଡ଼ିନଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଘରେ ଦେଖି ରାଜକୁମାରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ଅତିପ୍ରିୟ ଭାବିଥିଲେ, ଯଦିଓ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ଏମିତି ନୁହେଁ। ପଦ୍ମ ଫୁଟିଥିବା ମୁହଁ, ଦୀର୍ଘ ଭୁଜା ଓ ନୟନ, ପ୍ରେମମୟ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ମଧୁର କଥାରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ନାରୀମାନେକୁ ମନମୁଗ୍ଧ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମହିମା ସାମ୍ନାରେ ତାଙ୍କର ଚାଲ ଅସଫଳ ହେଲା।