ଭାଗବତର ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଦେବୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ, କିନ୍ତୁ କୃପାଳୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଁ, ଶାନ୍ତ ହସରେ ନମ୍ରତାର ସହିତ କଥା କହିଲେ । ସେ କହିଲେ, “ହେ କମଳନୟନ, ଆପଣ ଯାହା କହିଲେ, ତାହା ସତ୍ୟ । ମୋ ଭଳି ଅସାର ଓ ଅବିଦ୍ୟା ନାରୀ କିପରି ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ୟର ନାଥଙ୍କ ସହିତ ଯୋଗ୍ୟ ହୋଇପାରିବି? ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ମହିମାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ବି ଅଚ୍ୟୁତ, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ । ଯେପରି ଲହରୀ ତଳେ ସମୁଦ୍ର ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହେ, ସେପରି ଆପଣ ଅନ୍ତଃକରଣରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଜଡ଼ିତ ନୁହଁନ୍ତି । ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରୁ ମୁକ୍ତ, ତଥାପି ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ରାଜାମାନେଙ୍କ ହୃଦୟର ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି । ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ପଥ ମୁନିମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପଶୁମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବୋଧ । ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧାରଣ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ, କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ମହାନ୍ଭାବମାନେ ଏହାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ଆପଣ ନିର୍ମୋହ, କାରଣ କିଛି ଆପଣଠାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହଁ । ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଇଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅତୃପ୍ତ କାମନା ଓ ଧନରେ ଅନ୍ଧ ଲୋକେ ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ତଥାପି ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ । ମାନବ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଓ ଫଳ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଚାହିଁ ସମସ୍ତ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି । ଏହି ସଙ୍ଗ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ମାନବୀୟ ଭୋଗ ଓ ଦୁଃଖରେ ଲିନ ନୁହଁନ୍ତି । ଆପଣଙ୍କ ମହିମା ର୷ିମାନେ ଗାନ କରନ୍ତି, ଆପଣ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଓ ଆତ୍ମାଦାତା । ଆପଣଙ୍କ ଭୃକୁଟି ଚାଳିଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବଙ୍କ ଭଲ ଫଳ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ । ତେଣୁ ଅନ୍ୟଙ୍କ କଥା କଣ କହିବି? ହେ ଗଦାଗ୍ରଜ, ଆପଣଙ୍କ କଥା ବାହ୍ୟ ଶୁଣିବାକୁ ଶିଥିଲ ଲାଗିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଧନୁର୍ ତଣ୍ଡନାଦରେ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ହଟାଇ ମୋତେ ନେଇଥିଲେ, ସିଂହ ଯେପରି ନିଜ ଶିକାର ନେଇଯାଏ । ସେମାନଙ୍କ ଭୟରୁ ମୁଁ ସାଗରକୁ ଶରଣ ନେଇଥିଲି । ଆପଣଙ୍କୁ ପାଇବାକୁ ଅମ୍ବରୀଷ, ନହୁଷ, ଗୟା ଭଳି ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ରାଜାମାନେ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ପଛୁଆ ହୋଇଥିଲେ, ତେବେ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟମାନେ କାହିଁକି ଆପଣଙ୍କ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ? ଜେଉଁ ଲୋକେ ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ସୁଗନ୍ଧ ଶୁଣିଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶରଣ ଚାହିବେ କି? କିନ୍ତୁ ମୃତ୍ୟୁଲୋକର ଲୋକେ ଭୌତିକ ଲାଭ ଆଶାରେ ନୟନ ଅନ୍ଧ କରି, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି । ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ହୃଦୟର ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜିଛି, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଏ ଜନ୍ମର ଓ ପରଜନ୍ମର ଇଛାପୂରଣ କରନ୍ତି । ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ବେଳେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ହେଉ; ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ତାଙ୍କୁ ଝୁଠ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇ ଆସନ୍ତି । ଅଚ୍ୟୁତ, ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନେ ଘରେ ରହନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆପଣ ଶିଖ୍ୟା ଦେଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଶିବ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସଭାରେ ଗାଯାଉଥିବା ଆପଣଙ୍କ କଥା ତାଙ୍କ କାନ ଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ କଣ ଉପକାରର? ଯେଉଁ ମହିଳା ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ଅମୃତ ଗନ୍ଧ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟକୁ ଦେହ ଓ ମାଂସ, ରକ୍ତ, ଅସ୍ଥି, କୀଟ, ମଳ, କଫ, ପିତ୍ତ, ବାୟୁ ଭରା ଏକ ଶବ ଭଳି ଭଲପାଆନ୍ତି । ହେ କମଳନୟନ, ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦେ ଭକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ କାହାକୁ ଅଲଗା ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ । ବୟସ ହେଲେ ରଜୋଗୁଣ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଆପଣ ମୋପରି କୃପାଦୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କୃପା ହେବ । ମଧୁସୂଦନ, ଆପଣଙ୍କ କଥା ମୁଁ ଝୁଠ ଭାବୁନାହିଁ । ଏକ କନ୍ୟାର ପ୍ରେମ ସାଧାରଣତଃ ମାଆଠାରେ ଥାଏ, ଅନ୍ୟେକେବଳ କେତେବେଳି ଅନ୍ୟଠାରେ ଯାଏ । ଏକ ଅସ୍ତିର ଶ୍ୱାଭାବର ବିବାହିତ ନାରୀ ମଧ୍ୟ, ନିତନୂତନ ଆସକ୍ତିକୁ ଚିନ୍ତା କରେ । ଏପରି ନାରୀକୁ ଜ୍ଞାନୀ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହଁଁ; ଧାରଣ କଲେ, ଦୁଇପଟି ହାରାଏ । ଏପରି ସ୍ନିଗ୍ଧ କଥାରେ କୃଷ୍ଣ ହସି କହିଲେ, “ହେ ପତିବ୍ରତା, ରାଜକୁମାରୀ, ମୁଁ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଜାଣିବାକୁ କଥା ଉପସ୍ଥାପନ କରିଥିଲି, ସମସ୍ତ କଥା ଯେପରି ମୁଁ କହିଛି, ସେଠି ସତ୍ୟ ଅଛି । ହେ ଶୁଭେ, ଯେଉଁ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ତୁମର ଥାଏ, ଯଦି ତୁମେ ମାତ୍ର ମୋପାଇଁ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଅଛ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନିଶ୍ଚୟ ପୂରଣ ହୁଏ । ତୁମର ପତିପ୍ରେମ ଓ ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମ ପ୍ରମାଣିତ; ମୋର କଥାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମନ ମୋଠାରୁ ବିଚ୍ଳିତ ହେଲା ନାହିଁ । ଯେଉଁମାନେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଇଚ୍ଛାରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ମୋର ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇ, ମୋତେ ମୁକ୍ତିଦାତା ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି । ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଲାଭ କରି, ମୁକ୍ତିର ଧନ ମିଳିଲାପରେ ମଧ୍ୟ, ଧନ ଓ ପତି ଚାହନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖୀ; ସ୍ୱଜନ ଆସକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ନରକ ମଧ୍ୟ ମଧୁର ଲାଗେ । ହେ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ମୋ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚାଲିଛ, ଏହା ଦୁର୍ଲଭ, ଜନ୍ମ ମୁକ୍ତିଦାୟକ, ଯଦିଓ ନାରୀମାନେ ମନ ରଖିବାରେ ଦୁର୍ଲଭ, ଅନେକ ଇଚ୍ଛା ଓ ଚତୁରତାରେ ଲିନ । ମୁଁ ଦେଖିନାହିଁ କୌଣସି ଘରେ ତୁମଭଳି ଭକ୍ତିଶୀଳା ପତ୍ନୀ, ଯିଏ ନିଜ ବିବାହ ସମୟରେ ଆସିଥିବା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ ନାହିଁ, ତୁମେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ମୋର କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଣିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଠାଇଥିଲ । ତୁମର ଭାଇ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ହୋଇ ହତ ହେଲେ ଓ ବିବାହ ମଣ୍ଡପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ତାହାର ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେ ମଧ୍ୟ ମୋ ସହ ଅଲଗା ହେବା ଭୟରେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ; ଏହିପରି ତୁମେ ଆମକୁ ବଶ କରିଛ । ତୁମେ ଗୁପ୍ତ ଦୂତ ପଠାଇ ମୋତେ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲ, ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ଅନୁଚିତ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି ବୋଲି ଭାବିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋପ୍ରତି ଅବିଚଳ ରହିଲ । ଏହି ପ୍ରତିଦାନରେ ଆମେ ତୁମକୁ ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖୁଛୁ ।