ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ— ହେ ରାଜନ୍, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରଶାନ୍ତ ଶବ୍ଦରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଦେବୀଙ୍କ ଭୟ ଶାନ୍ତ ହେଲା। ସେ ବୁଝିଲେ ଯେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଥା ମଜାକରେ କହାଯାଇଛି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟତମଙ୍କ ଛାଡି ଦେବେ କି ନାହିଁ ବୋଲି ଭୟ ଆଉ ରହିଲା ନାହିଁ। ତାପରେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଦେବୀ ଭଗବାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ଦୃଷ୍ଟି ପାତି, ମୃଦୁ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଲାଜ ଭରା ହାସି ସହିତ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ— “ହେ କମଳାକ୍ଷ, ଆପଣ କହିଥିବା କଥା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସତ୍ୟ। ମୁଁ ତ ଅଳ୍ପ ଗୁଣ ବିଶିଷ୍ଟ ଓ ଅଜ୍ଞାନିନୀ, ଏମିତି ମୁଁ କେମିତି ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଐଶ୍ୱର୍ୟର ସ୍ୱାମୀ, ନିଜ ମହିମାରେ ଆନନ୍ଦିତ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ସାଥୀ ହେବି? ହେ ମହାବାହୁ, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ବିରାଜମାନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଗୁଣକୁ ଛୁଇଁନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ମହାସାଗର ତଳେ ଅଛି। ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଅତିତ, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ରାଜାମାନେ ହୃଦୟର ଘନ ଅଜ୍ଞାନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଚରଣକମଳ ପଥ ଋଷିମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପଶୁମାନେ ତାହା ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଲୋକ ଧାରଣା ଉପରେ ନାହିଁ; କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁସରଣକାରୀମାନେ ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝିପାରନ୍ତି। ଆପଣ ପ୍ରକୃତରେ ନିର୍ମମ୍ୱୀ, କାରଣ ଆପଣ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କିଛି ଅଛି ନାହିଁ; ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅତୃପ୍ତ ଆସକ୍ତି ଓ ଧନରେ ଅନ୍ଧ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ମଧ୍ୟ ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ, ଏବଂ ଆପଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ଆପଣ ସମସ୍ତ ମାନବ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଓ ତାହାର ଫଳ ସ୍ୱରୂପ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆପଣକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ସକଳ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି। ଏହି ସଙ୍ଗ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ, ଯେଉଁମାନେ ପୁରୁଷ ଓ ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁଃଖ-ସୁଖରେ ଲୀନ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଋଷିମାନେ ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ମହିମା ଗାନ କରନ୍ତି, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଓ ଆତ୍ମାଦାତା— ଏହିପରି ମୁଁ ଶୁଣିଛି। ଆପଣଙ୍କ ଭୌହ ଭଙ୍ଗୀ ଦ୍ୱାରା କାଳଶକ୍ତି ଚାଲିଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ହରାଯାଏ; ତେବେ ଅନ୍ୟମାନେ କ’ଣ? ହେ ଗଦାଗ୍ରଜ, ଆପଣଙ୍କ କଥା ଶାନ୍ତ ଲାଗିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଧନୁଷର ତାଣିରେ ରାଜାମାନେ ଦୂରହେଲେ ଓ ଆପଣ ମୋତେ ନେଇଗଲେ, ସିଂହ ଯେପରି ନିଜ ଶିକାର ନେଇଯାଏ; ସେମାନଙ୍କ ଭୟରେ ମୁଁ ସମୁଦ୍ରକୁ ଶରଣ ନେଇଥିଲି। ହେ କମଳାକ୍ଷ, ଆପଣଙ୍କୁ ଚାହିଁ, ଅମ୍ବରୀଷ, ନହୁଷ, ଗୟା ଭଳି ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ; ଏଠାରେ ଥିବାମାନେ କାହିଁକି ଆପଣଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ? ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣକମଳର ସୁଗନ୍ଧ ଶୁଣନ୍ତି, ଯାହା ସାଧୁମାନେ ଗାନ କରନ୍ତି ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶରଣ କାହିଁକି ନେବେ? ମୃତ୍ୟୁଶୀଳୀ ଲୋକମାନେ ଜଡ ଭୋଗରେ ତାଳ ହୋଇ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି। ମୁଁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଛି, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ, ଏହି ଓ ପରଲୋକର କାମନା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ଜନ୍ମର ଚକ୍ରରେ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଶରଣ ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ହେଉ, କାରଣ ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ଆପଣ ସେମାନଙ୍କୁ ମିଥ୍ୟାରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଯେଉଁ ପୁରୁଷମାନେ ଘରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଥାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ କଥା ଶିବ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସଭାରେ ଗାଉଛନ୍ତି, ସେହି ଗାଥା ଯଦି ସେମାନଙ୍କ କାନକୁ ପହଞ୍ଚେ ନାହିଁ, ତେବେ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ କ’ଣ କାମର? ଏକ ମୂର୍ଖ ସ୍ତ୍ରୀ, ଯେଉଁମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣକମଳର ଅମୃତ ଗନ୍ଧ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ପ୍ରିୟତମଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି— ଯେଉଁ ଦେହ ଚର୍ମ, କେଶ, ନଖ, ମାଂସ, ଅସ୍ଥି, ରକ୍ତ, କୀଟ, ମଳ, କଫ, ପିତ୍ତ, ବାୟୁ ଭରିଥିବା ଜୀବନ୍ତ ଶବ। ହେ କମଳାକ୍ଷ, ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କାହାକୁ ଅଲଗା ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ବୟସର ପ୍ରଭାବରେ ରଜୋଗୁଣ ବଢିଯାଏ, ଆପଣ ଯଦି ମୋତେ ଦୟାଦୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଏହି ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୃପା। ହେ ମଧୁସୂଦନ, ଆପଣଙ୍କ କଥା ମୁଁ ମିଥ୍ୟା ଭାବୁନାହିଁ। ଏକ କନ୍ୟାର ସ୍ନେହ ସାଧାରଣତଃ ମାଆ ପାଇଁ ଥାଏ, ଦୁର୍ଲଭ ଭାବେ ଅନ୍ୟ କାହା ପାଇଁ। ଏକ ବିବାହିତ ଚଞ୍ଚଳ ଚରିତ୍ରର ସ୍ତ୍ରୀ ମନ ନିତ୍ୟ ନୂତନରେ ଲାଗିଥାଏ। ଜ୍ଞାନୀ କେବେ ଏମିତି ଅବିଶ୍ୱାସୀ ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଧରି ରଖିବେ ନାହିଁ; ଏହା କଲେ ଦୁଇପଟେ ହାରିଯାଏ। ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ— “ହେ ପତିବ୍ରତା ରାଜକୁମାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶବ୍ଦରେ ପରୀକ୍ଷା କରିଥିଲି, ତୁମର ଶ୍ରବଣ ଆଗ୍ରହ ଦେଖିବା ପାଇଁ। ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ସେ ସବୁ ସତ୍ୟ। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯେଉଁ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ତୁମର ଅଛି, ଯଦି ତୁମେ କେବଳ ମୋତେ ଭଜିବ, ହେ ମଙ୍ଗଳମୟୀ, ତେବେ ସେଗୁଡିକ ସବୁ ସଦା ପୂରଣ ହେବ, କାରଣ ତୁମେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ଭକ୍ତା। ହେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷା, ପତି ପ୍ରତି ତୁମର ପ୍ରେମ ଓ ପତିବ୍ରତା ଧର୍ମ ପ୍ରମାଣିତ। ମୋର କଥାରେ ତୁମେ ବିଚଳିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ମନ ମୋଠାରୁ ହଟିଲା ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଇଚ୍ଛାରେ ଆସକ୍ତ, ସେମାନେ ମୋର ମାୟାରେ ମୁହଁ ଲୁଚାନ୍ତି, ମୋତେ ମୋକ୍ଷଦାତା ଭାବି। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଏବଂ ମୋକ୍ଷର ଧନ ମିଳି, ତଥାପି ଭୌତିକ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ପତି ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପରାଧୀ। ସେମାନେ ନିଜ ଜନରେ ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନରକକୁ ମଧ୍ୟ ମଧୁର ଭାବିଥାନ୍ତି। ହେ ଗୃହଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ପୁନଃପୁନଃ ମୋ ଅନୁସାରଣ କରିଛ, ଯାହା ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତିଦାୟକ, ଯେଉଁମାନେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଅପୂରଣୀୟ ଇଚ୍ଛାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଚତୁର ଅଭିନୟ କରନ୍ତି। ହେ ଗର୍ବିତେ, ମୁଁ କୌଣସି ଗୃହରେ ତୁମ ପରି ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଦେଖିନାହିଁ, ବିବାହ ସମୟରେ ଏତେ ରାଜା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ମୋର କଥା ଶୁଣିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମୋ ପାଖକୁ ପଠାଇଥିଲ।