ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାରେ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଦଳିତ କଥା ଏଭଳି ଅନୁଭୂତି ଦେଇ ଦେଖାଯାଏ: ରୁକ୍ମିଣୀ ଦେବୀ, ଯେଉଁଠି ନିଜ ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ପୋଛୁଥିଲେ ଓ ଦୁଃଖରେ ନିଜ ଉରୁ ଭିଜିଯାଇଥିଲା, ସେଉଁଠି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ହାତରେ ଆଲିଂଗନ କରିଲେ, ଏହି ଦେବୀ ଜଣେ କୃଷ୍ଣରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭକ୍ତି ନଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ଶୋକିତ ମହିଳାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେବାର କଳା ଜାଣିଥିଲେ, ଦୟାରେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ; ତାଙ୍କ ମନ ଅଭିମାନ ଓ ଖେଳା ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ଥିର ହେଇଥିଲା, ତଥାପି ସେଉଁଠି ଏପରି ଦୁଃଖର ଯୋଗ୍ୟ ନଥିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଓ ବିଦର୍ଭର ରାଜକନ୍ୟା, କୃଧା ହେବେନି; ମୁଁ ଜାଣିଛି ତୁମେ ମୋପାଇଁ ଭକ୍ତିଶୀଳ। ମୁଁ ତୁମର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଁ ଏପରି ଖେଳା କରିଥିଲି, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ। ମୁଁ ଚାହିଁଥିଲି ତୁମର ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ, ଯେଉଁଠି ରତିର ଉତ୍ସାହରେ ତୁମର ଓଠ ଅନ୍ଧୁଆଉଛି, ତୁମର ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହେଉଛି, ଭୃକୁଟିର ଖୋଜ ମନୋହର ଭାବରେ ହେଉଛି। ଗୃହସ୍ଥମାନେ ପାଇଁ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଲାଭ ହେଉଛି ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହ ଖେଳା କଥା କହିବା।” ଏଭଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସାନ୍ତ୍ବନା ପାଇଁ, ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କ କଥା ମଜାରେ କହାଯାଇଥିବା ବୁଝିଲେ, ଓ ନିଜର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଛାଡିଦେବା ଭୟ ଛାଡିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁହଁରେ ପଡ଼ିଲା, ସେ ବିରାଟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଓ ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ଲଜ୍ଜାପ୍ରଭା ହସରେ କହିଲେ: “ଓ ପଦ୍ମନୟନ, ଆପଣ କହିଥିବା ଯଥାର୍ଥ। ମୁଁ ଅପରିପକ୍ୱ ଓ ଅଜ୍ଞା, କିପରି ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେବି? ଆପଣ ଦିବ୍ୟ ଧନର ନାୟକ, ନିଜ ମହିମାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଆପଣ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ବସିଥିଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କୁ ଛୁଇଁନାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଉପରେ ତରଙ୍ଗ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସମୁଦ୍ର ସ୍ଥିର। ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୂର୍ତ୍ତି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ରାଜାମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ଅଜ୍ଞାନ ଅନ୍ଧକାର କୁ ଦୂର କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ପଦ୍ମପଦର ମାର୍ଗ ମୁନିମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହା ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପଶୁମାନେ ପାଇଁ ଅଗ୍ରହଣୀୟ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଲୋକୀୟ ବୁଝିବାରେ ଅସମ୍ଭବ; କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ମହାପୁରୁଷମାନେ ଆପଣଙ୍କ ମାର୍ଗ ବୁଝିପାରନ୍ତି। ଆପଣ ନିର୍ମୋହ, କିଛି ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନାହିଁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେନ୍ତି। ଅସୀମ ଆଶା ଓ ଧନରେ ଅନ୍ଧା ଲୋକ ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ, ଆପଣ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ। ଆପଣ ସମସ୍ତ ମାନବ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଓ ଫଳର ମୂର୍ତ୍ତି; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଚାହିଁ ସବୁକିଛି ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ସାଙ୍ଗତି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ ଯେଉଁମାନେ ମାନବ ଓ ନାରୀର ଆନନ୍ଦ ଦୁଃଖରେ ବ୍ୟସ୍ତ। ଆପଣଙ୍କ ମହିମା କ୍ରୋଧ ତ୍ୟାଗ କରିଥିବା ମୁନିମାନେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଓ ଆତ୍ମା ଦାତା; ମୁଁ ଶୁଣିଛି—ଆପଣଙ୍କ ଭୃକୁଟିର ଇଙ୍ଗିତରେ କାଳ ଶକ୍ତି ପ୍ରଭାବିତ ହେଉଥିବାବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଆଶୀର୍ବାଦ ହରାଇଦିଅନ୍ତି; ତେଣୁ ଅନ୍ୟମାନେ କିପରି ରକ୍ଷା ପାଇବେ? ଓ ଗଦାର ଭାଇ, ଆପଣଙ୍କ କଥା ଅପରିଣତ ଲାଗିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଆପଣ ଧନୁର ଟଣାରେ ରାଜାମାନେ ଦୂର କରି, ମୋତେ ନେଇଥିଲେ, ଯେପରି ଦୀଘା ଜଣେ ସମସ୍ତ ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନିଜ ଅଂଶ ନେଇଥାଏ; ତାଙ୍କର ଭୟରେ ମୁଁ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲି। ଆପଣଙ୍କୁ ଚାହିଁ, ଅମ୍ବରୀଷ, ନହୁଷ, ଗୟା ପରି ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ରାଜାମାନେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ଅରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ; ଏଠି ଥିବା ଲୋକ କିଏ ଆପଣଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁନାହାନ୍ତି? ଆପଣଙ୍କ ପଦ୍ମପଦର ଗନ୍ଧ, ଯାହା ଧର୍ମିକମାନେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ଶୁଣିଲାପରେ କିଏ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ଚାହିବେ? ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକ ଏହାକୁ ଅନ୍ଧା ମାନବୀୟ ଆଶାରେ ଦୂର କରନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ମୀର ନିବାସ, ଗୁଣର ଭଣ୍ଡାର ଅନ୍ୟଥା ଦେଖନ୍ତି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାୟକ, ଯଥାଯଥିକ ଉପାସନା କରିଛି; ଆପଣ ଏହି ଜୀବନ ଓ ପରଜୀବନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି। ମୋର ଜନ୍ମ ଚକ୍ରରେ ଆପଣଙ୍କ ପଦ୍ମପଦ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ହେଉ; ଆପଣ ଉପାସନାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଅସତ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଓ ଅଚ୍ୟୁତ, ଜନନୀମାନଙ୍କ ଘରେ ଯେଉଁପୁରୁଷ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶିକ୍ଷିତ, ସେମାନେ ଗଧା, ଗଁଯା, ଘୋଡ଼ା, ବିଲେଇ ଓ ଦାସ ପରି; ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ଗୁଣଗାନ, ଯାହା ଶିବ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସଭାରେ ଗାଯାଏ, ତାଙ୍କ ଚୁଆଁ ନାପହଞ୍ଚି, ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନର ଉପଯୋଗ କଣ? ଏକ ମୂଢ଼ା ନାରୀ, ଯେଉଁଠି ଆପଣଙ୍କ ପଦ୍ମପଦର ନେକ୍ତର ଗନ୍ଧ ନାଶୁଣି, ନିଜ ପ୍ରିୟତମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ—ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଶରୀର ଚର୍ମ, କେଶ, ନଖ, ମାଂସ, ହାଡ଼, ରକ୍ତ, କୀଟ, ମଳ, କଫ, ପିତ୍ତ, ବାୟୁ ଭର୍ତ୍ତି—ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଶବ। ଓ ପଦ୍ମନୟନ, ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ପଦ୍ମପଦରେ ଭକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, କାରଣ ଆପଣ ନିଜରେ ସଂତୁଷ୍ଟ, କେହି ଆପଣଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଦେଖନ୍ତିନାହିଁ। ବୟସର ପ୍ରଭାବରେ ରଜୋଗୁଣ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲାବେଳେ ଆପଣ ମୋତେ ଦୃଷ୍ଟି କରିବା, ଏହି ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୃପା। ଓ ମଧୁସୂଦନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ କଥାକୁ ମିଥ୍ୟା ଭାବିନାହିଁ। ଏକ କନ୍ୟାର ପ୍ରେମ ସାଧାରଣତଃ ତାଙ୍କର ମାତାପାଇଁ ଥାଏ, ଅନ୍ୟ ଲୋକ ପାଇଁ କେବେ କେବେ। ଏକ ବିବାହିତ ନାରୀ, ଯଦି ଚରିତ୍ର ଶିଥିଳ, ତାଙ୍କ ମନ ପୁନିପୁନି ନୂତନ ଦିଗକୁ ଯାଏ। ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ଏପରି ଅନିଶ୍ଚିତ ନାରୀକୁ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ରଖିଲେ, ଦୁଇପଟେ ହାରିଯାଏ।” ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଓ ପତିବ୍ରତା ରାଜକନ୍ୟା, ମୁଁ ତୁମକୁ କଥାରେ ପରୀକ୍ଷା କରିଥିଲି, ତୁମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଁଥିଲା। ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ସବୁ ସତ୍ୟ। ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମର ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ଯଦି ତୁମେ ମୋପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଭକ୍ତିଶୀଳ, ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ସଦା ପୂରଣ ହେଉଛି।