ଏହି ଗଢ଼ିଯାଉଥିବା ଗଳ୍ପରେ, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହିପରି ଯୋଗ୍ୟ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବୀରଙ୍କ ସହିତ ବିବାହ କର, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇବା। ଶିଶୁପାଳ, ଶାଲ୍ବ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ରାଜାମାନେ ମୋତେ ବିରୋଧ କରନ୍ତି, ତୁମର ବଡ଼ ଭାଇ ରୁକ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି। ମୋ ମନୋହରିଣୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ନେଇଆସିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଅହଂକାରକୁ ଦମନ କରି, ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ପାଇଁ। ମୁଁ ନିଜେ କୌଣସି ଭୋଗ, ପତ୍ନୀ, ସନ୍ତାନ ଚାହେଁ ନାହିଁ; ମୋ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ଏକ ଅନ୍ଧକାର ଯଜ୍ଞ ଭଳି।" ଏପରି କହି, ପ୍ରଭୁ ଚୁପ ହେଲେ, କାରଣ ସେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟା, ଅପରିହାର୍ୟ ଭାଗିନୀ। ଏହି କଠୋର କଥା ଶୁଣି ରୁକ୍ମିଣୀ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ହୃଦୟ ଅନ୍ତରେ କମ୍ପିତ, ଅପାର ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଗଲେ ଏବଂ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କୃତ ଚରଣ ନଖର ଲାଲିମାରେ ଭାସିଥିଲା, ପଦତଳରେ ମାଟି ଚିତ୍ରିଥିଲେ; କଜଳରେ ଜଳ ମିଶି ଅଞ୍ଚଳ ଅନ୍ଧକାରମୟ, ଚନ୍ଦନ ଲିପ୍ତ ଅଂଗ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦୁଃଖରେ ଅବାକ ହୋଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଅସହ୍ୟ ବେଦନା, ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କ ମନ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା; ହାତରୁ ଚୂଡ଼ା ଖସିପଡ଼ିଲା, ପଖା ମାଟିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଦେହ ଓ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଚୁଲ ଖୋଲିଯାଇ, କଳା ବନ୍ଦର ଗଛ ପରି ଭୂମିରେ ଚେତନାହୀନ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହୃଦୟ କ୍ରିଡ଼ାରେ ଅବିଗ୍ନ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରିୟାଙ୍କର ଗଭୀର ପ୍ରେମ ଅନୁଭବ କରି ଦୟାଶୀଳ ହେଲେ। ସେ ତୁରନ୍ତ ଶୟନାସନରୁ ଉଠି, ଚାରିଭୁଜା ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇବାକୁ ଗଲେ, ଚୁଲ ଗଢ଼ିଦେଲେ ଏବଂ ପଦ୍ମସଦୃଶ ହାତରେ ମୁହଁ ପଖାଲେ। ତାଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ମୁହଁ ଓ ଅଂଗରୁ ପଞ୍ଚି, ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, କାରଣ ରୁକ୍ମିଣୀ କୃଷ୍ଣ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେହିଙ୍କୁ ଭଜନ କରୁନଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ଅଭିମାନ ଓ ହାସ୍ୟରେ ବିମୁଡ଼ ହୋଇଥିଲା, ଏହି ଦୁଃଖ ତାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ—ଧର୍ମର ଆଶ୍ରୟ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ। ତାପରେ, ଭଗବାନ୍ କହିଲେ, "ଓ ଵିଦର୍ଭ ରାଜକୁମାରୀ, ରୁଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ; ମୁଁ ଜାଣେ ଯେ ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତ। ମୁଁ ତୁମ ମିଠା ମିଠା କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହିଁ, ଏହିପରି କ୍ରିଡ଼ା କଥା କହିଥିଲି। ମୁଁ ଚାହୁଁଥିଲି ତୁମ ରତିକ୍ଷୁବ୍ଧ ଅଠିକଣ୍ଠ ଅଞ୍ଚଳ ଦେଖିବାକୁ, ତୁମ ଭୂକୁଟି ଭଙ୍ଗିବା, ତୁମ ନୟନ ଲାଲ ହୋଇ ଶ୍ରଙ୍ଗାର ଭାବରେ ଦେଖିବାକୁ। ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ପ୍ରେମମୟ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହେଉଛି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଲାଭ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ଏପରି ସାନ୍ତ୍ବନା ପାଇ ରୁକ୍ମିଣୀ ବୁଝିଗଲେ ଯେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ କଥା ମଜା ଭିତରେ କହାଯାଇଥିଲା, ତେଣୁ ମନର ଭୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ଲଜ୍ଜା ମିଶ୍ରିତ ମଧୁର ହସରେ କଥା କହିଲେ—" "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଯାହା କହିଛନ୍ତି ଠିକ୍। ମୋ ପରି ଅଲ୍ପଗୁଣ ଓ ଅଜ୍ଞାନୀ କେମିତି ଆପଣଙ୍କ ପରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାଧୀନ, ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ୟର ମାଲିକଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ସଂଗିନୀ ହେବି? ଆପଣ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ବିରାଜିତ, କିନ୍ତୁ ତାହା ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ସାଗର ତାଳ ତଳେ ଅଛି। ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅତୀତ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ମୂର୍ତ୍ତି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ରାଜାମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ପଥ ମୁନିମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ମାନବ ଓ ପଶୁମାନେ ତାହା ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଲୌକିକ ଧାରଣାର ଅତୀତ। ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ନିର୍ମମ, କିଛି ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନାହିଁ; ସ୍ୱଳ୍ପ ଲୋକ ଆପଣଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି। ଆପଣ ମାନବ ଚତୁର୍ବିଧ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଓ ତାହାର ଫଳ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ସବୁ ଛାଡ଼ିଦେନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ମହିମା ମୁନିମାନେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି, ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା ଓ ଦାତା। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବଙ୍କ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଭୂକୁଟିରେ ଶକ୍ତି ହାରାନ୍ତି।" "ଓ ଗଦାଧର, ଆପଣଙ୍କ କଥା ବାହ୍ୟ ଲାଗିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଧନୁର ଧ୍ୱନିରେ ରାଜାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଲୁଚିଗଲେ, ଆପଣ ସିଂହ ପରି ମୋତେ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଗନ୍ଧ ଶୁଣି, ମୁନିମାନେ ମୁକ୍ତି ପାନ୍ତି, ମାନବମାନେ ମୂଢ଼ତାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀର ନିବାସକୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ ପୂଜିଛି; ଜନ୍ମର ଚକ୍ରରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ମୋ ପାଇଁ ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ।" "ଓ ଅଚ୍ୟୁତ, ଯେଉଁ ଘରେ ଆପଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣାଯାଏନାହିଁ, ସେଠାରେ ପୁରୁଷମାନେ ପଶୁ ଭଳି ଅବସ୍ଥା କରନ୍ତି। ଜଡ଼ ଦେହରେ ବାସ୍ତବ ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ; ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଆପଣଙ୍କ ପଦେ ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ରହୁ। ବୟସ୍କ ଓ ରଜୋଗୁଣ ବଢ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆପଣ ଦୟା ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଲେ, ସେଇଟା ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦୟା।" "ମୁଁ ଜାଣେ ଆପଣଙ୍କ କଥା ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ। ଜଣେ ଅବିବାହିତା ଝିଅ ପ୍ରାୟଃ ମାଆ ପ୍ରତି ଭଲପାଇଥାଏ, ଅନ୍ୟେକ ଦିନ ମାନେ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ। ଏକ ଚଞ୍ଚଳ ନାରୀ ନିତନୂତନ ଆଶାରେ ମନ ରଖେ, ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଏପରି ଅସ୍ଥିର ନାରୀକୁ ଗୃହେ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଏପରି କଥା ପରେ, ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ଓ ପତିବ୍ରତା, ମୁଁ ତୁମେ କେଉଁ ପ୍ରକାର ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତାହା ଜାଣିବା ପାଇଁ ଏମିତି କଥା କହିଥିଲି। ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଁଛ, ଯଦି ମୋରେ ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ରଖ, ସେସବୁ ନିରନ୍ତର ପୂରଣ ହେବ। ତୁମର ପତିପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଏକନିଷ୍ଠା ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଛି; ମୋ କଥାରେ ତୁମ ମନ କଦାଚିତ୍ ଭ୍ରମିତ ହୋଇନାହିଁ।" "ଯେଉଁମାନେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନରେ ମୋତେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆସକ୍ତିରେ ଅନ୍ଧ, ସେମାନେ ମୋ ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଓ ମୁକ୍ତିର ସମ୍ପଦ ପାଇ ବି ଧନ, ପତି ଓ ଭୌତିକ ଆଶା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଶୁଭାଗ୍ୟବାନ୍। ଏହି ଆସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ନରକକୁ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ପାଇଥାନ୍ତି।