ଏହି ଭାବଗଭୀର ଘଟଣାରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଦେବୀ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ। ସେ ବେଶ ରୂପବତୀ, ଶ୍ରୀମୟୀ ଓ ଶୋଭାର ମୂର୍ତ୍ତି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନଥିଲା। ତାଙ୍କ ଖେଳ ରୂପେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ହରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଘୁଙ୍ଗୁରା କେଶ, ଝୁଲଣା ଅଳଙ୍କାର ଓ ତେଜମୟ ମାଳା ସହିତ ମିଠା ହସରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ଏହି ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧନୀ, ରୂପବାନ, ଦାନଶୀଳ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ତୁମକୁ ଚାହିଁଥିଲେ। ତୁମେ ସେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲ, ଏବଂ ଶିଶୁପାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅହଂକାରୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲ। ତୁମ ଭାଇ ଓ ବାପା ତୁମକୁ ଦାନ କରିଥିଲେ, ତଥାପି ତୁମେ ନିଜ ସମାନ କାହାକୁଁ ଚୟନ କରିନଥିଲ। ରାଜାମାନେ ଭୟରେ, ତୁମେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ କରି ରାଜସିଂହାସନ ଛାଡି ଦେଲ। ହେ ଶୋଭାମୟୀ, ସାଧାରଣତଃ ସେଉଁଠି ନାରୀମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଏମିତି ପୁରୁଷଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି ଯାହାଙ୍କର ପଥ ଅସ୍ପଷ୍ଟ। ଆମେ ସଦା ଦରିଦ୍ର, ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ; ଏହି କାରଣରୁ ଧନୀ ନାରୀମାନେ ସାଧାରଣତଃ ମୋତେ ଚୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ବିବାହ ଓ ମିତ୍ରତା ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହୁଏ, ଯେଉଁମାନେ ଧନ, ଜନ୍ମ, ଶକ୍ତି, ରୂପ ଓ ପଦରେ ସମାନ; ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଦାପି ନୁହେଁ। ହେ ଵିଦର୍ଭ ରାଜକୁମାରୀ, ଏହି ଜାଣିନଥିଲେ ବୋଲି ତୁମେ ମୋତେ ଚୟନ କଲ, ଯିଏ ଗୁଣରହିତ, ଯାହାକୁ ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି ଭିକ୍ଷୁମାନେ। ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ଏକ ଶୂରବୀର କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଚୟନ କର; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଇପାରିବ। ଶିଶୁପାଳ, ଶାଲ୍ୱ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମୋର ଶତ୍ରୁ, ଏବଂ ତୁମ ବଡ଼ ଭାଇ ରୁକ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି, ଯାହାଫଳରେ ସେଉଁଠି ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହେଉ, ଏବଂ ଧର୍ମାତ୍ମାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପକାର ହେଉ। ମୁଁ ନିଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୋତେ ନା ନାରୀ, ନା ସନ୍ତାନ, ନା ଭୋଗର ଆବଶ୍ୟକତା ଅଛି; ମୋ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ଅନ୍ଧକାର ଯଜ୍ଞ ପରି।" ଏଭଳି କହି, ଭଗବାନ ଚୁପ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଚିରପ୍ରିୟା ଏବଂ ଅଭିନ୍ନ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ ହେଲା। ତିନି ଲୋକର ନାଥଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏଭଳି ଅକ୍ଷମ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ରୁକ୍ମିଣୀ ଭୟଭୀତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ହୃଦୟ କମ୍ପିତ, ଅଶ୍ରୁଧାରାରେ ତିନି ଅପାର ଶୋକରେ ପଡ଼ି, କ୍ରନ୍ଦନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରେ ଅଞ୍ଜନରେ ଅନ୍ଧାର ଅଶ୍ରୁ, ପାଦ ତଳେ ଲାଲ ନଖର ରେଖା, କେଶ ବିକ୍ଷିପ୍ତ, ମୁଣ୍ଡ ନମ୍ର, ଅତି ଦୁଃଖରେ ଗଳା ଅଟକିଗଲା। ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖ, ଭୟ ଓ ଶୋକରେ ମନ ଭ୍ରାନ୍ତ, ହାତରୁ ବାହୁଡ଼ି ଖସିଗଲା, ପଂଖା ମାଟିକୁ ପଡ଼ିଗଲା; ତିନି ହଠାତ୍ ଅଚେତନ ହୋଇ, ପାନସ ପାତର ଗଛ ପରି ବେହୋଶ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ବନ୍ଧି ଦୟାର୍ଦ୍ର ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଗଭୀର ଭାବନା ବୁଝିପାରିନଥିଲେ, ତେବେ ଅତି ସହସା ଶଯ୍ୟାରୁ ଉତରି, ଚାରିଭୁଜ ଧାରୀ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ, କେଶ ଗଠିଲେ, ନିଜ କମଳ ହାତରେ ମୁହଁ ପୁଛିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ଓ ଦୁଃଖରେ ତିତିରିଥିବା ଅଂଶକୁ ପୁଛି, ବାହୁରେ ଆଲିଂଗନ କଲେ। ଯେଉଁ ଭଗବାନ ଶାନ୍ତନ୍ତା ଦେବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେ ଦୟାର୍ଦ୍ର ହୋଇ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କଲେ। ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ହେ ଵିଦର୍ଭ ରାଜକୁମାରୀ, ରୁଷ୍ଟ ହେଉନି; ମୁଁ ଜାଣେ, ତୁମେ ମୋ ପ୍ରତି ଏକାଗ୍ର ଭକ୍ତ। ମୁଁ ତୁମ ମିଠା କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି, ଏଇ କାରଣରୁ ମଜାରେ ଏଭଳି କହିଥିଲି। ମୁଁ ଚାହୁଁଥିଲି ତୁମ ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରେମରେ କମ୍ପିତ ଅଠି, ତୁମ ଲାଲ ଚାହିଁ ଓ ଭୃକୁଟିର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ। ଗୃହସ୍ଥମାନେ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଭ ହେଉଛି ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହ ମଜା ଆଲୋଚନା କରିବା।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ଏଭଳି ଭଗବାନଙ୍କ ଆଶ୍ୱାସନ ପାଇ, ରୁକ୍ମିଣୀ ଭଲଭାବରେ ବୁଝିଲେ ଏହା କେବଳ ମଜା ଥିଲା, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଙ୍କ ଛାଡ଼ିଦେବା ଭୟ ଅପସାରିଗଲା। ସେ ଭଗବାନଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖି, କମଳ ନୟନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ନୟନ ଓ ଲଜ୍ଜା ହାସ୍ୟରେ କଥା କହିଲେ।” ରୁକ୍ମିଣୀ କହିଲେ, “ହଁ, ମୋର କୃଷ୍ଣ, ଆପଣ କହିଥିବା ସବୁଠି ଏଠିକି ସତ୍ୟ। ମୋର ଗୁଣ ଅତି ସାଧାରଣ, ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନୀ, କେମିତି ଆପଣଙ୍କ ସମାନ ହେବି? ଆପଣ ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ନାଥ, ନିଜ ମହିମାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବେ। ଆପଣ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାରେ ଆସକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ଯେପରି ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ସମୁଦ୍ର ଅଛି। ଆପଣ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ଅସଙ୍ଗ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ରାଜାମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ଅଞ୍ଧକାର ଦୂର କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମର ପଥ ମୁନିମାନେ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ତଥାପି ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପଶୁମାନେ ତାହା ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧାରଣ ଚିନ୍ତାରୁ ଉପରେ; କେବଳ ଆପଣଙ୍କ ଅନୁସରଣକାରୀ ତାହା ବୁଝିପାରନ୍ତି। ଆପଣ ନିର୍ଗୁଣ, କାରଣ ଆପଣ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେନ୍ତି। ତଥାପି ଅତୃପ୍ତ କାମନା ଓ ଧନରେ ଅନ୍ଧ ଲୋକ ଆପଣକୁ ଚିହ୍ନିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ତେବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଓ ଆପଣ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଆପଣ ସମସ୍ତ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଓ ତାହାର ଫଳ ରୂପ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପାଇବାକୁ ସବୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ସଙ୍ଗ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ, ନ ଯେଉଁମାନେ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀର ଭୋଗ ଓ ଦୁଃଖରେ ଲିନ। ମୁନିମାନେ ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କ ମହିମା ଗୀତିତ; ଆପଣ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଓ ଆତ୍ମାକୁ ଦେବାଳୁ; ଆପଣଙ୍କ ଭୃକୁଟି ଭଙ୍ଗ ହେଲେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେୟସ୍ ନାଷ୍ଟ ହୁଏ, ତେବେ ଅନ୍ୟମାନେ କଣ?