ଏହିଭଳି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦିନରେ, ଅଚଳ ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଏକ ମାତ୍ର କ୍ଷଣରେ ସେ ନିଜ ମହଲ ମାନେରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ରାଣୀଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୃହରେ, ସେ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କର ଅନେକ ରାଣୀଙ୍କ ସହ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ଆନନ୍ଦରେ ରହି, ସାଧାରଣ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଯେଉଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀନାଥଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ରାଣୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅଭିବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ—ହସ, ଚାହା, ସାମୀପ୍ୟ, ଖେଳାଳି କଥା, ଲଜ୍ଜା ଓ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଥିଲେ। ଶତ-ଶତ ଦାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସେବା କରୁଥିଲେ—ସ୍ନାନ, ଚରଣ ଧୋଇବା, ବିଶ୍ରାମ, ପୁଷ୍ପମାଳା, ଚୂଡା ଗଠିବା, ଶୟନାଗାର ପ୍ରସ୍ତୁତି, ଉପହାର ଦେବା, ଚାମରା ଶୀତଳ କରିବା ଓ ଅନେକ ଉପଚାରରେ। ଏପରି ଭାବେ "ପାରିଜାତ ଚୁରି ଓ ନାରକାସୁର ବଧ" ନାମକ ପୂଣିଁଚାସିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏକ ଦିନ, ବାଦରାୟଣ କହିଲେ—ଭାଇଷ୍ମୀ ତାଙ୍କର ପତି, ଜଗତ୍ଗୁରୁ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲେ, ସେ ନିଜ ଶୟନାଗାରରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିଲେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କ ସହ ସଖୀମାନେ ମିଶି ଚାମରା ଝାଳୁଥିଲେ। ସେ ଭଗବାନ୍ ଯିଏ ନିଜ ଲୀଳାରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର କରନ୍ତି, ଯଦୁବଂଶରେ ଗୋପାଳନ ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ। ସେଇ ଅନ୍ତଃପୁର ମାଳାମୁକୁତା, ମଣିମୟ ଦୀପ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଜାସ୍ମିନ ମାଳା, ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ, ପାରିଜାତ ଉଦ୍ୟାନର ଗନ୍ଧ, ଅଗରୁ ଧୂପର ଶୁଭ୍ର ଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା। ଏହି ସମସ୍ତ ଶୃଙ୍ଗାର ମଧ୍ୟରେ ଦୁଧର ଫେଣ ପରି ଶୁଭ୍ର ଶୟନରେ ବସିଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ରୁକ୍ମିଣୀ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସଖୀ ହାତରୁ ମଣିମୟ ହାଣ୍ଡଲ୍ ଥିବା ଚାମରା ନେଇ, ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଶୃଦ୍ଧାରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ରତ୍ନ ଖଙ୍ଗୁର ଅଳଙ୍କୃତ ଅଙ୍ଗୁଳି, ବାହୁରେ ବାଲା, ଗଳରେ କୁଙ୍କୁମରେ ରଙ୍ଗିତ ମାଳା, ତାଳୁ ରଙ୍ଗିନ ପାଦ, ଅମୂଲ୍ୟ କମରବନ୍ଧ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ ଶୃଙ୍ଗାରରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଖରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମନରେ ଅନେକ ଭାବ ଆଣି, ମିଶ୍ରିତ ହସ ଓ ମଧୁର ମୁସ୍କାନ୍ ସହ କହିଲେ—"ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମକୁ ବିବାହ କରିବାକୁ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ, ଧନ, ଶକ୍ତି, ରୂପ, ଦାନ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ, ଅନେକ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି, ଗର୍ବିତ ରାଜାମାନେ ଶିଶୁପାଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଥିବା ବେଳେ, ତୁମ ଭାଇ ଓ ପିତା ମୋତେ ଦେଇଦେଲେ; ତୁମେ ତୁମ ପରିମାପର ଜଣେ ସ୍ୱାମୀ ଚୟନ କରିନଥିଲେ କାହିଁକି? ରାଜାମାନଙ୍କ ଭୟରେ, ତୁମେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଶରଣ ନେଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ସୃଷ୍ଟି କଲା, ରାଜସିଂହାସନ ଛାଡିଲା। ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ଏପରି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି। ଆମେ ସଦା ଦରିଦ୍ର, ଦରିଦ୍ରମାନେ ଆମକୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ଧନୀ ନାରୀମାନେ ସାଧାରଣତଃ ମୋତେ ଚୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ବିବାହ ଓ ମିତ୍ରତା ସମାନ ଧନ, ଜନ୍ମ, ଶକ୍ତି, ରୂପ, ପଦବୀ ଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବା ଉଚିତ୍, ଉଚ୍ଚ ଓ ନୀଚ ମଧ୍ୟରେ କଦାପି ନୁହେଁ। ଏହି ସତ୍ୟ ନ ଜାଣି, ତୁମେ ମୋତେ ଚୟନ କଲ, ଯିଏ ଗୁଣହୀନ, ଏବଂ ବନବାସୀ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ ମୁକ୍ତ କଥାରେ ଯାହାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ତେଣୁ ତୁମେ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବୀରଙ୍କୁ ଚୟନ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଇପାରିବ। ଶିଶୁପାଳ, ଶାଲ୍ୱ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ମୋର ସତ୍ରୁ, ତୁମ ଭାଇ ରୁକ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଆଣିଛି ମାତ୍ର ଏହି ଗର୍ବିତ ରାଜାମାନଙ୍କ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ, ନିର୍ମଳମନ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ। ସତ୍ୟ କହୁଛି, ମୋତେ ନା ଗୃହ, ନା ପତ୍ନୀ, ନା ସନ୍ତାନର କାମନା ଅଛି; ମୁଁ ନିଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୋର ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ମାନେ ଅନ୍ଧକାର ପୂଜାର ଦ୍ୱାରା ସମାନ।" ଏପରି ଭାବେ କହି, ଭଗବାନ୍ ଚୁପ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଅଂଗ ଅଂଗରେ ଏକାତ୍ମ ଭାବ ବୁଝି, ତାଙ୍କ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କଲେ। ଏପରି କଠିନ କଥା ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କ ମୁଖରୁ ପ୍ରଥମେ ଶୁଣି, ରୁକ୍ମିଣୀ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ, ହୃଦୟ କପିଲା, ଅଶ୍ରୁ ବର୍ଷା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କର ଲାଲ ନଖ ରଙ୍ଗିତ ପାଦ ମାଟିରେ ଚିତ୍ରାଂକନ କରୁଥିଲା, କାଜଳ ଦେଇ ଅଶ୍ରୁ ଅନ୍ଧାରା ହେଉଥିଲା, କୁଙ୍କୁମ ଲିପ୍ତ ଶୋଭାବନ୍ତି ଶୋଣିତ ଅଂଗ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଯାଉଥିଲା, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦୁଃଖରେ ଅବାକ ହୋଇ ଦଢ଼ି ଦେଉଥିଲେ। ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ମନ ଭ୍ରମିତ, ହାତରୁ ବାଲା ଖସିଗଲା, ଚାମରା ଝାଳି ପଡ଼ିଗଲା, ଦେହ ଓ ମନ ଅଚେତନ ହୋଇ, ପବନରେ ଚଳିତ କଦଳୀ ଗଛ ପରି ଭୂମିରେ ଲୁଟିପଡ଼ି, କେଶ ଖୋଲା ହୋଇଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଭାବ ଅନୁଭବ କରି, ଦୟାରେ ଅନୁରକ୍ତ ହେଲେ। ଶୀଘ୍ର ଶୟନ ଛାଡି, ଚତୁର୍ଭୁଜ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ, କେଶ ଗଠି, ନିଜ କମଳ ହାତରେ ମୁହଁ ପୁଛିଲେ। ତାଙ୍କ ଅଶ୍ରୁ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭିଜିଥିବା ଅଂଗ ମୁଛି, ଭାଲକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ। ପ୍ରଭୁ ଯେଉଁଠି ଶାନ୍ତି ଦେଇପାରନ୍ତି, ସେ ଦୟାଭାବରେ ଭ୍ରମିତ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ; ତାଙ୍କ ମନ ଅଭିମାନ ଓ ରଙ୍ଗର ଖେଳରେ ଅବୁଝ ହୋଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଏପରି ଦୁଃଖର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ, ଭଗବାନ୍ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ହେଉଛନ୍ତି। ଏବେ ଭଗବାନ୍ କହିଲେ—"ହେ ବିଦର୍ଭ କୁମାରୀ, ତୁମେ ରୁଷ୍ଟ ହେଉନାହଁ; ମୁଁ ଜାଣିଛି, ତୁମେ ମୋତେ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ମୁଁ ଖେଳ କରି ତୁମ ମଧୁର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି। ମୁଁ ଚାହୁଁଥିଲି ତୁମ ଭୂକ୍ତିରେ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ କମ୍ପିତ ଅଠି, ଲାଲ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ରୁଷ୍ଟି, ଭୂକ୍ତିରେ ଭୃକୁଟି ଭଙ୍ଗ ଦେଖିବାକୁ। ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେମ ଖେଳ, ମଧୁର ଆଲୋଚନା ହେଉଛି ପରମ ଲାଭ।