ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଆଗ୍ରହରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମାରି ଦେଇ, ପାରିଜାତ ଗଛଟିକୁ ଉପଟି କାଢ଼ି, ଗରୁଡ଼ାଙ୍କ ଉପରେ ରଖି ନିଜ ସହରକୁ ଆଣିଲେ। ସେହି ଗଛଟି ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନରେ ସ୍ଥାପନ କରିଦେଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ଘର ଉଦ୍ୟାନର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଲା। ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଗନ୍ଧରେ ଆକର୍ଷିତ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଏହି ପାରିଜାତ ଗଛକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ନିଜ ମୁକୁଟର ଶିରୋଭାଗ ଦ୍ୱାରା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ଏହିପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସାଥିରେ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବାକୁ ଲୋକେ ସାର୍ଥକତା ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି—ହାଏ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅହଂକାରର ଅନ୍ଧକାର କେତେ ଗଭୀର! ତାପରେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଏହି ଅବିକଳ ଭଗବାନ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବିଭିନ୍ନ ମହଳରେ ଥିବା ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ସେଉଁଠି, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୃହରେ ଅପୂର୍ବ ଶୋଭାରେ ବସି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କ ସହ ଖୁସିରେ ରହିଲେ, ଯେପରିକି ଏକ ସାଧାରଣ ଗୃହସ୍ଥ ନିଜ ଗୃହରେ ନାରୀମାନେ ସହ ରହେ। ଏପରି ଭାବେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇ—ଯାହାଙ୍କ ପଥ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ—ସେହି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରେମରେ, ହସ, ଚାହାଣି, ସଂସ୍ପର୍ଶ, ଖେଳ, ଲଜ୍ଜା ଓ ଅନେକ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କରିଥିଲେ। ଶତଶଃ ଦାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ସେବା—ସାକ୍ଷାତ୍କାର, ଆସନ ଦେବା, ପୂଜା, ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ତାମ୍ବୁଳ, ବିଶ୍ରାମ, ବିଲ୍ୱାସ, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା, କେଶ ଶୃଙ୍ଗାର, ଶୟନ, ସ୍ନାନ ଓ ଉପହାର ଦେବା—ଇତ୍ୟାଦି କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ‘ପାରିଜାତ ଗଛ ଆଣିବା ଓ ନାରକାସୁର ବଧ’ ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏକଥର, ବାଦରାୟଣ କହିଲେ, ଏକ ଦିନ ଭାଇଷ୍ମୀ (ରୁକ୍ମିଣୀ) ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହିତ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ, ଜଗତ୍ଗୁରୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଶୟନ କକ୍ଷରେ ବସିଥିବାବେଳେ ଚାମର ପଖା ଦେଇ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଯିଏ ନିଜ ଲୀଳାରେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି, ସେ ଏହି ଯଦୁବଂଶରେ ଗୋପାଳନ ଓ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ। ସେଠାରେ, ମୁକୁତା ମାଳା, ଛତ୍ର ଓ ମଣିର ଦୀପରେ ଶୋଭିତ ମଧୁର ଶୟନକକ୍ଷ ଥିଲା। ମଲ୍ଲିକା ଓ ଅନ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା, ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ, ଝରୋଖାରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଶୁଧ୍ଧ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି, ପାରିଜାତ ଉଦ୍ୟାନର ସୁଗନ୍ଧି ହାବା, ଅଗରୁ ଧୂପର ଗନ୍ଧ ଏହି କକ୍ଷକୁ ମଧୁର କରିଥିଲା। ଦୁଧ ଫେଣ ସମାନ ସ୍ୱେତ ଶୟନରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବସିଥିଲେ, ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କୁ ଚାମର ପଖା ଦେଇ ସେବା କରୁଥିଲେ। ମଣିର ହାତଲ, ଅଙ୍ଗୁଠି, କଙ୍ଗନ, ଚାମର ସହ ତାଙ୍କ ହାତ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା; ଅନ୍ତଃବସ୍ତ୍ର ତଳେ ଲୁକାଇଥିବା ରତ୍ନମାଳା କୁଙ୍କୁମରେ ରଙ୍ଗିଥିଲା; ମୂଲ୍ୟବାନ କମରବନ୍ଧ ତାଙ୍କ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲା। ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଖରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶୋଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ। ଏପରି ରୂପ ଓ ଶ୍ରୀର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଯିଏ କୌଣସି ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଯିଏ ନିଜ ଲୀଳାରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମାନ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ହରି ମନେ ଖୁସି ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଅଳକା, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମଣିମାଳା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା; ମଧୁର ହାସରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ: "ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମକୁ ଅନେକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଧନୀ, ଶୂରବୀର, ସୁନ୍ଦର ଓ ଦାନଶୀଳ ରାଜାମାନେ ଚାହିଲେ। ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି, ଶିଶୁପାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଅହଂକାରୀ ରାଜାଙ୍କୁ ଅବମାନନା କରି, ଭାଇ ଓ ବାପାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ବିବାହ କଲେ—କିଏ ତୁମ ସମାନ ହୋଇପାରିଥାନ୍ତା? "ହେ ଶୋଭନ ଭ୍ରୂକୁଟି ବଳିକେ, ରାଜାମାନେ ଭୟରେ, ତୁମେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଶରଣ ନେଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ କଲା, ରାଜସିଂହାସନ ତ୍ୟାଗ କଲା। ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସଂଶୟପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସାଧାରଣତଃ ଦୁଃଖ ମିଳେ। "ଆମେ ସଦା ଦରିଦ୍ର, ଦରିଦ୍ରମାନେ ମୋତେ ଭଲପାଆନ୍ତି; ଏହିକାରଣରୁ ଧନୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମୋତେ ଚୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ବିବାହ ଓ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ସମାନ ଧନ, ଜନ୍ମ, ଶକ୍ତି, ରୂପ, ପଦବୀ ଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବା ଉଚିତ; ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ମଧ୍ୟରେ କଦାପି ନୁହେଁ। "ହେ ଵିଦର୍ଭା ରାଜକୁମାରୀ, ଏହି ଭାବ ନ ବୁଝି, ତୁମେ ମୋତେ—ଅଗୁଣୀକୁ—ଚୟନ କଲ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ଭିକ୍ଷୁମାନେ ମାତ୍ର ବଢ଼ାଇ ଗାନ୍ତି। "ତେଣୁ, ଏକ ଶୂରବୀର କ୍ଷତ୍ରିୟ ସହ ବିବାହ କର, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଇପାରିବ। "ଶିଶୁପାଳ, ଶାଲ୍ୱ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ଏବଂ ତୁମ ଭାଇ ରୁକ୍ମୀ, ସମସ୍ତେ ମୋ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ। "ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଅହଂକାରୀ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ଗର୍ବରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରି, ସଜ୍ଜନଙ୍କ ହିତ ପାଇଁ। "ମୁଁ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ରଖେ ନାହିଁ—ନ ଜନାନୀ, ନ ପୁତ୍ର, ନ ସୁଖ; ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୋର ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ କେବଳ ଏକ ନିର୍ବାସିତ ଯଜ୍ଞ।" ଏପରି କହି, ଭଗବାନ ଚୁପ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟା, ଅଵିନାଭିକ୍ତା ଭାବୁଥିବା ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଅଭିମାନ ଶମିତ ହେଲା। ତିନି ଲୋକର ନାଥଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏପରି କଠିନ କଥା ଶୁଣି, ରୁକ୍ମିଣୀ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ, ଗଭୀର ଶୋକରେ ଅଶ୍ରୁପାତ କରିଲେ। ତାଙ୍କ ରକ୍ତିମ ପାଦ ମାଟିରେ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଲା, କଜଳରେ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଥିବା ଅଶ୍ରୁ ଝରିଲା; କୁଙ୍କୁମ ଲପେଟା ଥିବା ଚେଷ୍ଟ ଅଶ୍ରୁରେ ଭିଜିଗଲା, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଦୁଃଖରେ କଣ୍ଠ ଅଟକିଗଲା। ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ମନ ଭ୍ରାନ୍ତ, ହାତ ଢିଲା ହେବାରୁ କଙ୍ଗନ ଖସିଗଲା, ପଖା ପଡ଼ିଗଲା; ଦେହ ଓ ମନ ଅବସାନ ହୋଇ, ଗଛକୁ ବାତାସ ଲାଗି ଯେପରି ଲୁଡ଼ିଯାଏ, ତେଣୁ ତିନି ଅଚେତନ ହେଲେ, କେଶ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଏହା ଦେଖି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଅପାର ପ୍ରେମରେ ବନ୍ଧି, ତାଙ୍କ ଗଭୀର ଭାବ ଅନୁଭବ କରି, ଦୟାରେ ପ୍ରେରିତ ହେଲେ। ଶୀଘ୍ର ଶୟନରୁ ଉଠି, ଚତୁର୍ଭୁଜ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ବିକ୍ଷିପ୍ତ କେଶ ଗଠିଲେ, ଅଶ୍ରୁ ମୁହଁ ତାଙ୍କ ପଦ୍ମହସ୍ତରେ ପୁଞ୍ଚିଦେଲେ।