ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ସେହି ସମସ୍ତା ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ନିଜ ହୃଦୟର ଗଭୀର ଭାବରେ ଏହି ଭାବନା କଲେ—"ସେ ମୋର ପତି ହେଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ"। ପ୍ରତ୍ୟେକେ ନିଜ ନିଜ ଭାବରେ ନିଜ ହୃଦୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ତାପରେ, କେଶବ ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ୍ର ଓଡ଼ଣା, ସହଚରୀ, ବଡ଼ ଧନ-ଦୌଳତ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅପାର ସମ୍ପଦ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପଠାଇଲେ। ସେଠାରେ ଅବଧି ନ ରଖି, ସେ ୬୪ଟି ବେଗବାନ, ଚାରି-ଦାନ୍ତିଆ, ଧଳା ହାତୀ ଯେଉଁମାନେ ଏୟାରାବତ ବଂଶର, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପଠାଇଲେ। ଏହିପରେ, କୃଷ୍ଣ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ଆଦିତିଙ୍କୁ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ପତ୍ନୀଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ସେ ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ଉପଡ଼ି ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ରଖି, ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅପରାଜିତ କରି, ଏହାକୁ ନିଜ ସହରକୁ ଆଣିଲେ। ସେ ବୃକ୍ଷ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଲା, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ମଧୁପାନ୍ତି ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ତାହାର ସୁଗନ୍ଧ ପାଇଁ ଏହା ପଛୁଆଇଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ଏହିପରି ସ୍ତ୍ରୀ ଭାଗ୍ୟ ଲାଗି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର ଅହଂକାରରେ ଅନ୍ତର୍ମୁଗ୍ନ ଅଟନ୍ତି! ତାପରେ, ଏକ ମାତ୍ର କ୍ଷଣରେ ଅଚଳ ପ୍ରଭୁ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସେମାନଙ୍କର ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଗୃହରେ ବିବାହ କଲେ। ସେ ଗୃହମାନେ ରେହି, ସମସ୍ତ ଉପମା ଓ ଭେଦକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ନିଜ ଚେଷ୍ଟାରେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନର ମଧୁରତା ଉପଭୋଗ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ସାଧାରଣ ଗୃହସ୍ଥ ନିଜ ଜୀବନୀ ସାଥୀମାନେ ସହ ରହନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ, ଏମିତି ଏକ ପତି—ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନାଥ, ଯାହାଙ୍କ ପଥ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହାନ୍ତି—ପାଇ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅବିରତ ପ୍ରେମରେ ହସ, ନଜର, ସଂସ୍ପର୍ଶ, ଖେଳ ଓ ଲାଜ ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ସେବା କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ଶତ ଶତ ଦାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସେବା କରୁଥିଲେ—ସାମ୍ନା କରିବା, ଆସନ ଦେବା, ଅର୍ଚ୍ଚନା, ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ତାମ୍ବୁଳ, ବିଶ୍ରାମ, ଚାମର, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା, କେଶ ଶୃଙ୍ଗାର, ଶୟନ ତିଆରି, ସ୍ନାନ, ଉପହାର ଦେବା ଇତ୍ୟାଦି। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଲୀଳାର ବର୍ଣ୍ଣନା ଏଠି ସମାପ୍ତ ହୁଏ—ଏହା 'ପାରିଜାତ ହରଣ ଓ ନରକାସୁର ବଧ' ନାମକ ପଞ୍ଚାନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ, ଯାହା ପରମହଂସମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଅଂଶ। ଏହା ପରେ, ବ୍ୟାସଦେବ କହନ୍ତି—ଏକଥର, ଭାଇଷ୍ମୀ ନିଜ ସଖୀମାନେ ସହିତ ନିଜ ପତି, ଜଗତର ଆଚାର୍ୟ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଶୟନ ଶଯ୍ୟାରେ ବସିଥିବାବେଳେ ଚାମର ଡାଳି ଶେବା କରୁଥିଲେ। ସେଉଁଠି, ଯିଏ ନିଜ ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି, ଅପନାଙ୍କ ବଂଶ ଓ ଗୋପାଳନ ପାଇଁ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତାର ନେଇଥିଲେ। ସେ ଅନ୍ତଃପୁର ମୁକ୍ତାମାଳା, ଛତ୍ର, ମଣିମୟ ଦୀପ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ମଲ୍ଲିକା ମାଳା, ଫୁଲ ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ ଭିତରେ, ଚାନ୍ଦ୍ରିକା ଜାଲି ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଉଥିଲା। ପାରିଜାତ ଉଦ୍ୟାନର ସୁଗନ୍ଧ ହାଲୁକା ପବନ ସହ ଆସୁଥିଲା, ଅଗରୁ ଧୂପ ଜାଲି ଦ୍ୱାରା ବାହାରୁଅଥିଲା। ଦୁଧ ଫେଣ ଭଳି ଧଳା ଶଯ୍ୟାରେ, ଭାଇଷ୍ମୀ ନିଜ ପତି, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସଖୀ ହାତରୁ ମଣିମୟ ହାଣ୍ଡଲ ଥିବା ଚାମର ନେଇ, ଦେବୀ ଚାମର ଡାଳି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ଚାଲିବା ବେଳେ ହିରା ନୁପୁର ମୃଦୁ ଧ୍ୱନି ଦେଉଥିଲା, ହାତରେ ଅଙ୍ଗୁଠି, ବାଳା ଓ ଚାମର ଥିଲା, ଗୁପ୍ତ ଅଂଗ ଉପରେ କୁଙ୍କୁମ ଲାଗିଥିବା ମାଳା ଲାଲ ହୋଇଥିଲା, ନିର୍ମଳ କଟିବନ୍ଧ ତାଙ୍କୁ ଅତିଶୟ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ଏମିତି ଶୋଭା ଓ ଶ୍ରୀର ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖି, ଯିଏ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଯିଏ ନିଜ ଲୀଳାରେ ତାଙ୍କ ସମାନ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ଭାଇଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଦେଖି ହରି ମୁସ୍କୁରାଇ କଥା କହିଲେ—କୁନ୍ଦଳ, ଚୁରୁଳି ଚୁଲ ଓ ଅଳଙ୍କୃତ ହାର ସହିତ ତାଙ୍କ ମୁଖ ଅମୃତ ହାସ୍ୟରେ ଚମକୁଥିଲା। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—"ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମକୁ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକ ରାଜାମାନେ ଚାହିଁଥିଲେ—ଶକ୍ତି, ଧନ, ଶୋଭା, ଦାନଶୀଳତା ଓ ବଳରେ ସମ୍ପନ୍ନ। ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ନକୁହି, ଶିଶୁପାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଅହଂକାରୀ ରାଜାମାନେ ଉପରେ ଉଦାସୀନ ହେଲେ, ଏବଂ ତୁମ ଭାଇ ଓ ପିତା ମୋତେ ଦେଇଦେଲେ—କିନ୍ତୁ ତୁମେ ନିଜ ସମାନ କାହାକୁ ଚୟନ କଲେନି କାହିଁକି? ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୂକୁଟିବତୀ, ରାଜାମାନେ ଭୟରୁ ତୁମେ ସମୁଦ୍ରରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ କରି ରାଜସିଂହାସନ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏପରି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ପଥରେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଆମେ ସବୁବେଳେ ଦରିଦ୍ର, ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ—ଏହି ଦେହ ଧନୀ ମହିଳାମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଚୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ବିବାହ ଓ ମିତ୍ରତା ସମାନ ଧନ, ଜନ୍ମ, ବଳ, ଶୋଭା ଓ ପଦରେ ଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୋଗ୍ୟ, ଉଚ୍ଚ ଓ ନୀଚ ମଧ୍ୟରେ କଦାପି ନୁହେଁ। ହେ ଵିଦର୍ଭ ରାଜକୁମାରୀ, ଏହି କଥା ବୁଝିନଥିବାରୁ ତୁମେ ମୋତେ ଚୟନ କଲେ—ଏମିତି ଗୁଣହୀନ, ଯାହାକୁ ମାତ୍ର ଭିକ୍ଷୁମାନେ ଅବଞ୍ଚିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହିପରି, ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବୀରଙ୍କୁ ଚୟନ କର, ଯିଏ ତୁମ ସମାନ ଓ ଏହି ଓ ପରଲୋକର ଶୁଭ ଦେଇପାରିବ। ଶିଶୁପାଳ, ଶାଲ୍ବ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଏବଂ ତୁମ ବଡ଼ ଭାଇ ରୁକ୍ମି ମଧ୍ୟ ମୋ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତା ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି। ହେ ଭଦ୍ରେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି ଏହି ଅହଂକାରୀ ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିବା ମାନକୁ ଭଙ୍ଗ କରି ଧର୍ମୀଜନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ। ଏହିପରି, ମୁଁ ନିର୍ଲିପ୍ତ, ନା ସ୍ତ୍ରୀ, ନା ସନ୍ତାନ, ନା ସୁଖ ଚାହେଁ। ମୁଁ ସ୍ୱୟଂପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏହି ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ କେବଳ ଆଉଁ ଏକ ଅନ୍ଧକାର ଯଜ୍ଞ। ଏପରି କଥା କହି ପ୍ରଭୁ ଚୁପ ହୋଇଗଲେ, ତାଙ୍କର ଅତିପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ନିଜଠାରେ ଅଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଅହଂକାର କୁ ଶମିତ କରିଦେଲେ।