ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀହରି ଏକଥିରେ ଏଠାରେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟାନ୍ଶ ରୂପୀ ଭୂପୁତ୍ର ନରକାସୁରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପହୃତ, ଷୋଳ ହଜାର ଅଧିକ ରାଜକୁମାରୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯାହାଙ୍କୁ ସେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ଅଧିନରୁ ମୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ ରାଜକୁମାରୀମାନେ, ଯେତେବେଳେ ସେହି ପୁରୁଷୋत्तମ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଗମନ ଦେଖିଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ମୁହଁ ଭରି ଚକିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ରୂପେ ଚୟନ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ଏହା ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆସିଛି ବୋଲି ଭାବିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜକୁମାରୀ ନିଜ ଅନୁଭୂତିରେ ମନେ କଲେ, “ଏହି ମହାପୁରୁଷ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ହେଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ନିର୍ମାତା ମଧ୍ୟ ଏଥିରେ ସମ୍ମତି ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏହିପରି ଭାବନାରେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ହୃଦୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇ, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଦାସୀ-ଦାସ, ଅନେକ ଧନ-ଦୌଲତ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ବିପୁଳ ସମ୍ପତି ଦେଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏହି ସହ ବିଶିଷ୍ଟ ଏଇରାବତ ବଂଶର ଚାରି-ଦାଁତିଆ, ଶ୍ୱେତ, ଚୁରୁକ ଚଉଷଠି ହାତୀ ମଧ୍ୟ ପଠାଇଦେଲେ। ଏଉଁପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ମା ଅଦିତିଙ୍କୁ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ନେହମୟୀ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ପ୍ରଭୁ ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷକୁ ଉପଡ଼ି ଗରୁଡ଼ାରେ ରଖି, ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ଏହି ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷକୁ ନିଜ ସହରକୁ ଆଣିଦେଲେ। ସେହି ବୃକ୍ଷ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନରେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲା, ଯାହାର ଗନ୍ଧରେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ଦେବଲୋକର ମଧୁମକୁଣ୍ଡଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ତାଙ୍କ ମୁକୁଟ ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲେ। ଏହିଭଳି ମହାନ ଲୋକଙ୍କ ପ୍ରାପ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଦେବମାନେ ଅନ୍ଧକାର ଅହଂକାରରେ ବିଲୀନ ହେବାର ଚିତ୍ରଣ ହୁଏ। ଏହାପରେ, ଏକ ମାତ୍ର କ୍ଷଣରେ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ନିଜ ନିଜ ଗୃହରେ ବିବାହ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ଅନୁପମ ଉପସ୍ଥିତି ରଖି, ସ୍ୱେଚ୍ଛାନୁସାରେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବାସ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ଗୃହସ୍ଥ ନିଜ ପତ୍ନୀମାନେ ସହ ରହନ୍ତି। ଏପରି ଭାବେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇ, ଯାହାଙ୍କ ଗତି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହି ମହିଳାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅପାର ସ୍ନେହରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ହସ, ଚାହାଁ, ସମ୍ମିଳନ, ଖେଳମୟ କଥା, ଲାଜ ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା ସେବା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେଥିରେ ଶତଶଃ ଦାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ—ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିବା, ଆସନ ଦେବା, ପୂଜା, ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ତାମ୍ବୁଳ, ବିଶ୍ରାମ, ପଂଖା ଡାଲିବା, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା, କେଶ ଶୃଙ୍ଗାର, ଶୟନ ବିନ୍ୟାସ, ସ୍ନାନ, ଉପହାର ଦେବା ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା। ଏହିପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳା ଓ ନରକାସୁର ବଧ ଓ ପାରିଜାତ ଗ୍ରହଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହାପରେ, ଏକ ଦିନ, ଭାଇଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଜଗତ୍ଗୁରୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ଵଗୃହ ଶୟନକୋଠରୀରେ ଖୁସିରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରୀମାନେ ସହ ଚାମର ଡାଲି ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଲୀଳାମୟ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ଖେଳରେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ସଂହାର କରନ୍ତି, ଗୋପ, ନିଜ ବଂଶ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେଇ ଅନ୍ତଃପୁର ମୁକ୍ତାମାଳା, ଚାମର ଛତ୍ର, ମଣିମୟ ଦୀପର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ମଲ୍ଲିକା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା, ମଧୁମକୁଣ୍ଡଳୀର ଗୁଞ୍ଜନ, ଜାଲି ଜନାଲା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଶିତଳ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି, ପାରିଜାତ ଉଦ୍ୟାନର ସୁଗନ୍ଧି ହା ସେଇ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲା। ଅଗରୁ ଧୂପ ମଧ୍ୟ ଜାଲି ଦ୍ୱାରା ବାହାରୁଥିଲା। ଏହି ଦୁଧ ଫେନା ଭଳି ଧଳା ଶୟନରେ, ଭାଇଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାବରେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସହଚରୀଙ୍କ ହାତରୁ ମଣିମୟ ହାଣ୍ଡଲ ଥିବା ବାଲ୍ଛି ନେଇ, ଦେବୀ ଭାଇଷ୍ମୀ ଚାମର ଡାଲି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଚାଲିବା ସମୟରେ ରତ୍ନ ନୂପୁର ମୃଦୁ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା, ହାତରେ ଅଙ୍ଗୁଠି, ବାଳା, ଚାମର ସଜିଥିଲା, ଗୁପ୍ତ ଶୋଭା ରେ ଲଜ୍ଜା ଲାଗିଥିବା ରତ୍ନ ହାର ରେ ଅଳ୍ପ ସୁନୀଲ ରଙ୍ଗ, ତାଙ୍କ ନିତମ୍ବ ମୂଲ୍ୟବାନ କମରବନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଖରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏପରି ଅପୂର୍ବ ଶୋଭା ଓ ଶ୍ରୀର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାଇଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ସ୍ନେହମୟ ହସ ଓ ତରଙ୍ଗିତ କେଶ, କୁଣ୍ଡଳ, ଦୀପ୍ତିମାନ ମାଳା ଓ ଅମୃତ ହସ ଭରା ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: “ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମକୁ ଏହି ସଂସାରର ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧନୀ, ସୁନ୍ଦର, ଦାନଶୀଳ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ଚାହିଥିଲେ। ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି, ଶିଶୁପାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅହଂକାରୀ ରାଜାମାନେକୁ ଅବହେଳା କରି, ତୁମ ଭାଇ ଓ ବାପାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା—କିନ୍ତୁ ତୁମେ ନିଜ ସମାନ ଜଣେ ପତି ଚୟନ କରିଲେ ନାହିଁ କାହିଁକି? ଏ ଚରୁ ଭ୍ରୁକୁଟୀନ୍ୱିତେ, ରାଜାମାନେ ଭୟରେ ତୁମେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଶରଣ ନେଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ତିଆରି କଲେ, ରାଜସିଂହାସନ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସାଧାରଣତଃ, ଏପରି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା ନାରୀମାନେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ଆମେ ସଦା ନିର୍ଧନ, ଏବଂ ନିର୍ଧନମାନଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ; ଏହି ଦୁନିଆର ଧନୀ ନାରୀମାନେ ସାଧାରଣତଃ ମୋତେ ଚୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ବିବାହ ଓ ମିତ୍ରତା ସମାନ ଧନ, କୁଳ, ଶକ୍ତି, ରୂପ, ପଦ ଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହେବା ଉଚିତ୍; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ନିମ୍ନ ମଧ୍ୟରେ କଦାପି ନୁହେଁ। ଏହି ଅବିବେକରେ, ଏ ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମେ ମୋତେ—ଗୁଣହୀନ, ପ୍ରଶଂସିତ କିନ୍ତୁ ତ୍ୟାଗୀ, ଚୟନ କରିଛ; ଏହିପରି ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବୀର ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ଶୁଭ ଲାଭିବ।