ଶୁକଦେବ ମହାରାଜ କହିଲେ—ଭୂମିଦେବୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ବିନୟରେ ଭରିଥିବା ଉପସ୍ଥାପନା କରିବା ପରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ଭୂମିପୁତ୍ରଙ୍କ ଅତିଶୟ ଶ୍ରୀମୟ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶ୍ରୀହରି ସେଠାରେ ଦେଖିଲେ—ଏଠି ଭୂମିପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚୋରାଯାଇଥିବା ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା ପାଇଥିବା ଶୋଡ଼େ ହଜାର ରାଜକନ୍ୟା ଅଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ଦେଖି ଭିତ୍ତିହୀନ ହୋଇଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବରେ ଚାହିଲେ। “ଏହି ପୁରୁଷ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ହେଉନ୍ତୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ”—ଏଭଳି ଭାବରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜକନ୍ୟା ନିଜ ହୃଦୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଶ୍ରୀହରି ସେମାନେକୁ ନିର୍ମଳ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧାଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପଠାଇଦେଲେ; ସହିତ ଦେଲେ ସେମାନଙ୍କ ସେବକ, ବଡ଼ ଧନ-ଦୌଳତ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅନେକ ଅମୂଲ୍ୟ ସମ୍ପତ୍ତି। କେଶବ ଏହି ସମୟରେ ଏଇରାବତ ବଂଶରୁ ଚୋଷଟି ଚତୁର୍ଦ୍ଦନ୍ତ, ଧଳା ହାତୀ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ପରେ, ଭଗବାନ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଇ ଆଦିତିକୁ ଅଳଙ୍କାର ଦେଲେ; ଏହାପରେ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ। ଏବେ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ପ୍ରଭୁ ପରିଜାତ ବୃକ୍ଷକୁ ଉପଡ଼ି ଗରୁଡ଼ରେ ରଖି ଦେବମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜିତି ଏହାକୁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ନେଇଆସିଲେ। ଏହି ବୃକ୍ଷକୁ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଗୃହ-ଉଦ୍ୟାନରେ ସ୍ଥାପିତ କରିଲେ, ଏବଂ ତାହାର ଗନ୍ଧ ପାଇଁ ମଧୁମାକୁଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଚରଣକୁ ମୁକୁଟ ଛୁଇଁ ନମସ୍କାର କରି ନିଜ ଇଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ; ଏହି ଉପାୟରେ ମହାପୁରୁଷ ସଫଳ ହେଲେ—ହେ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଅହଂକାରର ଅନ୍ଧକାରରେ ଏତେ ତଳିଗଲେ! ତାପରେ, ଏକ ମୂହୂର୍ତ୍ତରେ ଭଗବାନ ନିଜ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ରୂପରେ ଏତେ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସେହି ରାଜକନ୍ୟାମାନେ ସହ ବିଭିନ୍ନ ଗୃହରେ ବିବାହ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବରେ ବସିଲେ, ନିଜ ଇଛାନୁସାରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଦୀପ୍ତି ଓ ପ୍ରେମରେ ରହିଲେ, ଏକ ସାଧାରଣ ଗୃହସ୍ଥ ଭଳି। ଏଭଳି ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବରେ ପାଇ—ଯାହାଙ୍କ ଗତି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହାନ୍ତି—ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅବିରତ ପ୍ରେମରେ, ହାସି, ଦୃଷ୍ଟି, ମିଳନ, ମନୋହର କଥା, ଲଜ୍ଜା ଆଦିରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସେବା କଲେ। ଶତ-ଶତ ଦାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ, ଆସନ, ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ପାନ, ବିଶ୍ରାମ, ଚମର, ମାଳା, କେଶ ଆରୋପଣ, ଶୟନ, ସ୍ନାନ, ଉପହାର ଆଦି କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେବା କରିଥିଲେ। ଏହିପରି ଉଦ୍ଧାର, ପରିଜାତ ଗ୍ରହଣ ଓ ନାରକବଦର ଅଧ୍ୟାୟ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉନଷ୍ଟିଂଶ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ବାଦରାୟଣ ମହାରାଜ କହିଲେ—ଏକଦିନ ଭାଇଷ୍ମୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଚାର୍ୟ, ନିଜ ଶୟନରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ, ସଙ୍ଗିନୀମାନଙ୍କ ସହ ଚମର ଦେଇ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସେହି ଭଗବାନ, ଯାହା ଲୀଳାରେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି, ଯଦୁବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଗୋମାନେ ଓ ନିଜ ଜନମାନେ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ସେହି ଅନ୍ତଃପୁର ମୁକୁତ ମାଳା, ଛତା ଓ ମଣି ଦୀପରେ ଶୋଭିତ; ମଲିକା ମାଳା, ଫୁଲ ଓ ମଧୁମାକୁଡ଼ିର ଗୁଞ୍ଜନରେ ଭରି, ଜାଲି ଜନାଲାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲା; ପରିଜାତ ଉଦ୍ୟାନର ଗନ୍ଧ ଓ ଅଗରୁ ଧୂପର ଶୋଭା ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ଭରିଦେଇଥିଲା। ଏହିପରି ଦୁଧ ଫେନା ପରି ଧଳା ଶୟନରେ, ଭାଇଷ୍ମୀ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ, ଲୋକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ମଣି ହାତଲା ଚମର ସଙ୍ଗିନୀଙ୍କ ହାତରୁ ନେଇ ଦେବୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପଖା କରି, ବିଦ୍ଧାନ କରୁଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଦେବୀ ଚଲିଥିଲେ, ମଣି ଦୁଇ ଗୁଣ୍ଠା ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା; ହାତରେ ଅଙ୍ଗୁଠି, ବାଙ୍ଗି, ଚମର ଥିଲା; ଗଳାର ମୁକୁତ ଲୁକାଇଥିବା ସଫ୍ରନରେ ରଙ୍ଗିଥିଲା; କମରେ ଅମୂଲ୍ୟ କମରବନ୍ଧ; ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଖରେ ଦେବୀ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଥିଲେ। ଏହି ଦେବୀ ରୂପ ଓ ଶ୍ରୀର ମୂର୍ତ୍ତି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନଥିବା, ନିଜ ଲୀଳାରେ ଭଗବାନଙ୍କ ସମାନ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ଶ୍ରୀହରି କୁଣ୍ଡଳ, ମୁକୁତ, ହାସ୍ୟ ଓ ଚମକୁଥିବା ମୁହଁରେ ହାସ୍ୟ ଦେଇ ସେକୁ ଦେଖି ଗଭୀର ପ୍ରେମରେ କଥା କହିଲେ। ଭଗବାନ କହିଲେ—“ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମେ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ରାଜାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାହାଯାଇଥିଲା; ସେମାନେ ଶକ୍ତି, ଧନ, ଶୋଭା, ଦାନ, ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି, ଶିଶୁପାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଗର୍ବିତ ରାଜାମାନେକୁ ଉପେକ୍ଷା କରି, ଭାଇ ଓ ପିତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ନିଜ ସମାନ କୌଣସି ଜଣକୁ ନେଲେନାହିଁ କାହିଁକି? ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୂରୁବତୀ, ରାଜାମାନଙ୍କ ଭୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ କରି ରାଜସିଂହାସନ ଛାଡ଼ି ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଚରଣରେ ଚାଲିଥିବା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ଆମେ ସଦା ଦୁଃଖୀ, ଦୁଃଖୀମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ; ତେଣୁ ଧନୀ ନାରୀମାନେ ସାଧାରଣତଃ ମୋତେ ନେନ୍ତି। ବିବାହ ଓ ମିତ୍ରତା ସମାନ ଧନ, ଜନ୍ମ, ଶକ୍ତି, ଶୋଭା, ପଦରେ ହେବା ଉଚିତ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଅଧମ ମଧ୍ୟେ କଦାପି ନୁହେଁ। ହେ ବିଦର୍ଭ ରାଜକୁମାରୀ, ଏହି ଅବସ୍ଥା ନ ବୁଝି, ତୁମେ ମୋତେ—ଅଗୁଣୀ, ଯାହାକୁ ଗୋସାଇଁମାନେ ଅନ୍ୟଥା ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି—ନେଇଛ। ତେଣୁ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶୂରବୀର ସହ ଏକତ୍ର ହେବା ଉଚିତ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ପାଇବ। ଶିଶୁପାଳ, ଶାଲ୍ବ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ହେ ସୁନ୍ଦର ଜଘନ୍ଵତୀ, ମୋତେ ଶତ୍ରୁ; ତୁମର ଭାଇ ରୁକ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଭିତରେ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି, ଏହି ଶକ୍ତିର ମଦରେ ଅନ୍ଧ ରାଜାମାନେଙ୍କ ଗର୍ବ ଭଂଗ କରିବାକୁ, ଏବଂ ଧର୍ମିକମାନେ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ଅହଂକାର କମାଇବାକୁ। ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ନିର୍ବିକାର, ନା ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁତ୍ର, ସୁଖ ଚାହେ; ମୁଁ ନିଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୋ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ବିନା ଆଲୋକର ଯଜ୍ଞ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏଭଳି କହି, ପ୍ରଭୁ ନିଃଶବ୍ଦ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ନିଜର ଅଂଶ ଭାବରେ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଅହଂକାର ଶମ କରିଦେଲେ।