ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଭୂମିଦେବୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମ୍ମୋଧନ କରି କହିଲେ, “ଅଜନ୍ମ ନାଥ, ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଆପଣ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି ବିନାଶ ଆଣନ୍ତି, ଆଉ ଜଗତର ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ ଆପଣ ସତ୍ତ୍ୱ ରୂପେ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଅନ୍ତି। କାଳ, ପ୍ରକୃତି ଓ ପରମ ପୁରୁଷ—ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ଅଂଶ। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଦେବତା, ମନ ଓ ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ—ଚଳାଚଳ ସମସ୍ତ ଜଡ ଓ ଚେତନ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଲୀନ, ଏଠାରେ ମାୟା ନାହିଁ। ଏହି ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ଶରଣ ନେଇଛି, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଛି; ତେଣୁ, ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ—ଆପଣଙ୍କ ପାପ ନାଶକ ପଦ୍ମହସ୍ତ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖନ୍ତୁ।” ଭୂମିଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଭକ୍ତିମୟ ଓ ନମ୍ର ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀପୁତ୍ର ନାରକାସୁରଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଭବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ହରି ଦେଖିଲେ—ପୃଥିବୀପୁତ୍ର ନାରକାସୁର ଯେଉଁ ରାଜାମାନେଙ୍କ ହାତରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ଏମିତି ଶୋଳ ହଜାରୁ ଅଧିକ ରାଜକୁମାରୀ ଅବସ୍ଥିତ। ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ମନ୍ମୁଗ୍ଧ ହେଲେ; ନିଜ ହୃଦୟରେ ଏହି ଦେବମନୁଷ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚାହିଲେ—ଏହା ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଭାବିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଏହି ଆଶା କଲେ—“ଏହି ମହାପୁରୁଷ ମୋର ସ୍ୱାମୀ ହେଉନ୍ତୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରୁନ୍ତୁ।” ତାପରେ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇ, ଦାସୀ, ଅନେକ ଧନ-ଏଠାରେ ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ବହୁ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପଠାଇଲେ। ସେ ବଡ଼ ତୀବ୍ର ଚାଳ ଓ ଚାରି ଦନ୍ତ ଥିବା ଏଇରାବତ ବଂଶର ଚଉଷଠି ଧଳା ହାତୀ ମଧ୍ୟ ପଠାଇଲେ। ତାପରେ, ଭଗବାନ ଦେବତାପତିଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଇ, ଅଦିତିଙ୍କୁ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ଭାର୍ୟା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ହାତରେ ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ। ପରେ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଆଗ୍ରହରେ, ଭଗବାନ ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷ ଉପଟି, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ଏହାକୁ ନିଜ ସହରକୁ ଆଣିଲେ। ସେଠାରେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇ ଏହି ବୃକ୍ଷ ରୋପଣ କଲେ; ତାହାର ସୁଗନ୍ଧ ପାଇଁ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଏହି ବୃକ୍ଷକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ତାଙ୍କ ମୁକୁଟର ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି କୃପା ଅନୁରୋଧ କଲେ; ଏହିପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଉପରେ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇବାକୁ ଚାହିଲେ। ଏଠି ଦେଉଳ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ଅଭିମାନର ଅନ୍ଧକାର କେତେ ଗଭୀର ତାହା ଅନୁଭୂତ ହେଲା। ତାପରେ, ଭଗବାନ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ସ୍ୱନିବାସରେ ବିବାହ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସହ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଘରସ୍ଥ ଜୀବନର ମଧୁରତା ଭୋଗ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ସାଧାରଣ ଗୃହସ୍ଥ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କ ସହ ବାସ କରେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କ ମାର୍ଗ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇ, ଏହି ରାଜକୁମାରୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ହସ, ଚାହା, ମିଳନ, ଖେଳାଳି ବାକ୍ୟ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ଶେବା କଲେ। ଶତ ଶତ ଦାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଶେବା—ସମ୍ମିଳନ, ଆସନ ଦେବା, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ପାନ, ବିଶ୍ରାମ, ଚାମର ଝାଲି, ମାଲା, କେଶ ବିନ୍ୟାସ, ଶୟନ, ସ୍ନାନ, ଉପହାର ଦେଇ—କରୁଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ‘ପାରିଜାତ ଗ୍ରହଣ ଓ ନାରକାସୁର ବଧ’ ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏହା ପରେ, ବ୍ୟାସଦେବ କହୁଛନ୍ତି—ଏକଦିନ, ଭାଇଷ୍ମୀ ନିଜ ସଖୀମାନେ ସହିତ ନିଜ ସ୍ୱାମୀ, ଜଗତ୍ଗୁରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଶୟନକକ୍ଷରେ ଖୁସିରେ ବସିଥିବାବେଳେ ଚାମର ଝାଲି ଦେଉଥିଲେ। ଯିଏ ନିଜ ଲୀଳାରେ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି, ସେ ଏହି ଯଦୁବଂଶରେ ଗୋପାଳ ଓ ନିଜ ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେହି ଅନ୍ତଃପୁର ମୁକ୍ତାମାଳା, ଚାନ୍ଦି ଛତ୍ର, ରତ୍ନଦୀପରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଚମ୍ପା ମାଳା, ପୁଷ୍ପ ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ, ଜାଲି ଜନେଲ ଦ୍ୱାରା ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲା। ପାରିଜାତ ଉଦ୍ୟାନର ସୁଗନ୍ଧ ବାୟୁ, ଉଦ୍ୟାନର ଶୋଭା, ଏବଂ ଅଗୁରୁଧୂପର ଗନ୍ଧ ଏ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ମନୋହର କରିଥିଲା। ଧଳା ଫେଣ ଭଳି ଶୁଭ୍ର ଶୟନପୀଠରେ ଭାଇଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଶେବା କରୁଥିଲେ। ସଖୀଙ୍କ ହାତରୁ ରତ୍ନମଖା ଚାମର ନେଇ, ଦେବୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜାସ୍ୱରୂପ ଝାଲି ଦେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମ ତଳେ ରତ୍ନନୂପୁର ମୃଦୁ ଧ୍ୱନି, ହାତରେ ଅଙ୍ଗୁଠି, ବାଲା, ଚାମର, ଗୁପ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ତଳେ ଅଳ୍ତାରେ ରଙ୍ଗିନ ମାଳା, ଅମୂଲ୍ୟ କମରବନ୍ଧନୀ ସହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ଏପରି ଶ୍ରୀ, ରୂପ ଓ ଭାଗ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତିମାନୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯିଏ ନିଜର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ଏବଂ ନିଜ ଲୀଳାରେ ଭଗବାନଙ୍କ ସମାନ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ହରି ମୁସ୍କୁରାଇ କହିଲେ— “ଓ ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମକୁ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷକ ରାଜାମାନେ ଚାହିଥିଲେ—ସମ୍ପଦ, ଶକ୍ତି, ରୂପ, ଦାନ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି, ଶିଶୁପାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଭିମାନୀ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲ, ତୁମ ପିତା ଓ ଭାଇ ତୁମକୁ ଦେଇଲେ; କିଏ ତୁମ ସମାନ ଯୋଗ୍ୟ ନଥିଲା କି? ରୂପବତୀ, ରାଜାମାନେଙ୍କ ଭୟରେ ତୁମେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଶରଣ ନେଲ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ କରି, ରାଜସିଂହାସନ ଛାଡି ଦେଲ। ଏପରି ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ମାର୍ଗର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି। ଆମେ ସଦା ନିର୍ଧନ, ଏବଂ ନିର୍ଧନମାନେ ଆମକୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି; ଏହିଠି ଧନବତୀ ନାରୀମାନେ ସାଧାରଣତଃ ମୋତେ ଚୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ବିବାହ ଓ ମିତ୍ରତା ସମାନ ଧନ, ଜନ୍ମ, ଶକ୍ତି, ରୂପ ଓ ପଦବୀ ମଧ୍ୟରେ ହେବା ଉଚିତ, ନ ଉତ୍ତମ ଓ ଅଧମ ମଧ୍ୟରେ। ଓ ଵିଦର୍ଭା ରାଜକୁମାରୀ, ଏହା ନ ବୁଝି, ତୁମେ ମୋତେ ଚୟନ କରିଛ, ଯିଏ ଗୁଣହୀନ, ଯାହାକୁ ମୃଗଚାରୀ ସନ୍ୟାସୀମାନେ ଅନବସରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି। ତେଣୁ, ତୁମେ ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ବୀରଙ୍କ ସହ ବିବାହ କର, ଯାହାର ଦ୍ୱାରା ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ଶୁଭ ଲାଭିବ।