ଭୂମିଦେବୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁଯାୟୀ ନିଜ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଆତ୍ମା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶତଶଃ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି। ହେ ପଦ୍ମନାଭ, ହେ ପଦ୍ମମାଳାଧାରୀ, ହେ ପଦ୍ମନେତ୍ର, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମସଦୃଶ ପଦକମଳକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ଭଗବାନ୍, ବାସୁଦେବ, ବିଷ୍ଣୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜନ୍ମର ମୂଳ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନର ଧାମ, ଆପଣଙ୍କୁ ଆମ୍ଭେ ଶତଶଃ ପ୍ରଣାମ। ଅଜନ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାର ଆତ୍ମା, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ଭୂମିଦେବୀ କହିଲେ, “ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ରଚନା ପାଇଁ ଆପଣ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସଂହାର କରନ୍ତି; ଜଗତର ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ ଆପଣ ସତ୍ତ୍ୱରୂପୀ; କାଳ, ପ୍ରକୃତି, ପରମେଶ୍ୱର—ସମସ୍ତ ଆପଣେ। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଦେବତା, ମନ ଏବଂ ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ—ଚଳ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କର ଅଂଶ; ଏଠାରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ନାହିଁ, ମୋହ ନାହିଁ। ଏହି ଭୟଭୀତ ପୁତ୍ର ଆପଣଙ୍କର ପଦ୍ମପଦେ ଶରଣ ନେଇଛି, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହୁଁଛି; ତେଣୁ ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କର ପବିତ୍ର ପଦ୍ମହସ୍ତ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖନ୍ତୁ।” ଏପରି ଭୂମିଦେବୀଙ୍କ ଭକ୍ତିମୟ ଓ ନମ୍ର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ଭୂମିପୁତ୍ରଙ୍କ ଅଳଙ୍କୃତ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ହରି ଦେଖିଲେ, ଭୂମିପୁତ୍ର ଯେଉଁ ରାଜନୀମାନେଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ହାତରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏକ ଶୋୢଷ ହଜାର ଅଧିକ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଜନୀ ଅଛନ୍ତି। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ଦେଖି ସେମାନେ ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇଗଲେ, ଏବଂ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ଚାହିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାରୀ ଦେବତାକୁ ନମ୍ର ଭାବରେ ମନେ ମନେ କହିଲେ, “ଏହି ପୁରୁଷ ମୋର ପତି ହେଉନ୍ତୁ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ।” ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ୍ରବସ୍ତ୍ର, ସେବକ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏହା ସହିତ, କେଶବ ଏୟାରାବତ ହାତୀବଂଶରୁ ଚାରିଦାନ୍ତି, ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଚଳନଶୀଳ ଚଉଷଠି ହାତୀ ମଧ୍ୟ ପଠାଇଦେଲେ। ତାପରେ, ପ୍ରଭୁ ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ, ଅଦିତିଙ୍କୁ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଲେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ପୂରଣ କରିବାକୁ, ପ୍ରଭୁ ପାରିଜାତ ବୃକ୍ଷକୁ ଉପଟି ଗରୁଡ଼ାରେ ରଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଜୟ କରି ନିଜ ନଗରକୁ ନେଇଆସିଲେ। ପ୍ରଭୁ ସେଠି ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇ ଦେଲେ; ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସିଥିବା ମଧୁମକୁଣ୍ଡଳୀମାନେ ତାହାର ସୁଗନ୍ଧରେ ଆକର୍ଷିତ ହୋଇ ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କରିଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଦସ୍ପର୍ଶ କରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ; ଏହିପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ସଂଗେ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବାକୁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସଉଭାଗ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ଦେବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅହଂକାରର ଅନ୍ଧକାର କେତେ ଗଭୀର! ଏପରି ଭାବେ, ଭଗବାନ୍ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜନୀଙ୍କ ସ୍ୱନ୍ନିବାସରେ ବିବାହ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଗୃହରେ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବରେ ରହି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ସଂଗିନୀମାନେ ସହିତ ଅନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରିଲେ, ଯେପରି ଏକ ଗୃହସ୍ଥ ନିଜ ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ ରହେ। ଏପରି ଭାବେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଇ, ଯାଙ୍କ ପଥକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରେମରେ, ହାସି, ଦୃଷ୍ଟି, ସଂସ୍ପର୍ଶ, ଖେଳ, ଲାଜ ଓ ଅନେକ ଭାବରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେବା କରିଲେ। ଶତଶଃ ଦାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନେକ ପ୍ରକାର ସେବା—ଅଗ୍ରଗମନ, ଆସନ, ପୂଜା, ଚରଣପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ତାମ୍ବୁଳ, ଶୟନ, ଚାମର, ଗନ୍ଧମାଳ୍ୟ, କେଶସଜ୍ଜା, ଶୟନାସ୍ଥର ତୟାରି, ସ୍ନାନ, ଉପହାର ଦେଇ—ନିର୍ବାହ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ‘ପାରିଜାତ ଗ୍ରହଣ ଓ ନାରକାସୁର ବଧ’ ନାମକ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ହେଲା। ଏକଥା ସ୍ରୀ ବାଦରାୟଣ ଉପସ୍ଥାପନା କରି କହିଲେ: ଏକଥା, ଭାଇଷ୍ମୀ ନିଜ ସଖୀମାନେ ସହିତ ସଂସାରଗୁରୁ, ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ତାଳପଂଖା ଝଲାଇ ଶୁଶ୍ରୂଷା କରୁଥିଲେ, ଯିଏ ନିଜ ଲୀଳାରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ପ୍ରଳୟ କରନ୍ତି, ଯଦୁବଂଶରେ ଗୋପ, ବନ୍ଧୁଜନଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ। ସେଠାରେ, ମୁକୁତାମାଳା, ଚାନ୍ଦିବା ଛତ୍ର, ମଣିମୟ ଦୀପର ଅଲଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଅନ୍ତଃପୁର, ଚମ୍ପା ମାଳା, ଫୁଲ ଓ ମଧୁମକୁଣ୍ଡଳୀର କୁହୁକୁହୁ ଧ୍ୱନି, ଜାଲିଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଶୁଭ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି, ପାରିଜାତ ଉଦ୍ୟାନର ଗନ୍ଧ ଓ ଅଗରୁ ଧୂପର ଶୁଭ୍ର ପବନରେ ମିଶିଥିଲା। ଦୁଧ ଫେନା ସଦୃଶ ଶୁଭ୍ର ଶୟନପୀଠରେ, ଭାଇଷ୍ମୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସେଠି ତାଙ୍କ ସଖୀଙ୍କ ହାତରୁ ମଣିମୟ ହାତଲା ତାଳପଂଖା ନେଇ, ଦେବୀ ନିଜ ହାତରେ ଅଙ୍ଗୁଠି, ବାଲା, ତାଳପଂଖା ଧାରି, ଚରଣର ନୂପୁର ମୃଦୁ ଧ୍ୱନି, ଅନ୍ତର୍ବସନ ତଳେ ଲାଲ ଗନ୍ଧରେ ରଙ୍ଗିଥିବା ହାର, ମୂଲ୍ୟବାନ କମରବନ୍ଧନି ସହିତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଶେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଓ ସୌଭାଗ୍ୟ ଦେଖି ହସିଲେ; କୁନ୍ଚିତ କେଶ, କୁଣ୍ଡଳ, ମଣିମୟ ହାର, ଓ ଅମୃତମୟ ହାସ୍ୟ ସହ ତିନି କଥା କହିଲେ—“ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ଏହି ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଧନୀ, ଶୁଭ୍ର, ଦାନଶୀଳ, ଶୂରବୀର ରାଜାମାନେ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି, ଶିଶୁପାଳ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅହଂକାରୀ ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଅବହେଳା କଲ, ଏବଂ ତୁମ ଭାଇ ଓ ବାପାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଯୋଗ୍ୟ ଜଣେ ପତି ଚୟନ କରିନାହ। ରାଜନୀ, ରାଜାମାନଙ୍କ ଭୟରେ ତୁମେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଶରଣ ନେଲ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁ ତିଆରି କଲ ଏବଂ ରାଜସିଂହାସନ ଛାଡିଲ। ଏପରି ଅନିଶ୍ଚିତ ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ନାରୀମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି। ଆମେ ଚିରଦରିଦ୍ର, ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ; ଧନୀ ନାରୀମାନେ ମୋତେ ଚୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ।