ଏହି ସମୟରେ, ଭୂଦେବୀ ନିଜେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେ ନିଜ ସହିତ ଆଣିଥିଲେ ଚମକୁଥିବା ସୁନା ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟର କୁଣ୍ଡଳ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମଣିର ଏକ ବଡ଼ ଗଠିଏ, ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା ଓ ଏକ ରାଜସିକ ଛତା। ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଉପହାର ପ୍ରଚେତସ ପୁତ୍ର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ତା’ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଏଇ ଭୂଦେବୀ ଭକ୍ତିଭାବ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ହାତ ଜୋଡି ଏବଂ ଚିତ୍ତରେ ପ୍ରେମ ଭରି, ଏହି ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପରମାତ୍ମନ୍, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ଅମ୍ବୁଜନାଭ, ପଦ୍ମମାଳାଧାରୀ, କମଳନୟନ, କମଳପଦ—ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ନମନ। ବଗବାନ୍, ବାସୁଦେବ, ବିଷ୍ଣୁ, ପରମପୁରୁଷ, ଆଦିବୀଜ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନର ଧାମ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଅଜ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଉଛି। ଅଜ, ଆପଣ ସୃଷ୍ଟି ଚାହିଁଲେ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି ସଂହାର କରନ୍ତି, ଲୋକଙ୍କ ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ ସତ୍ୱ ଆକାର ହୁଅନ୍ତି, କାଳ, ପ୍ରକୃତି, ପରମପୁରୁଷ—ସମସ୍ତ ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଦେବତା, ମନ ଓ ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ—ଚଳ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ଆପଣ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ, ଏଠାରେ ମୋହ ନାହିଁ। ଏହି ଆପଣଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁ, ଆପଣଙ୍କ କମଳପଦ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି; ଏହିପରି, ତାଙ୍କ ମାଥାରେ ଆପଣଙ୍କ ପୁଣ୍ୟମୟ କମଳହସ୍ତ ରଖି, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” ଭୂଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଭକ୍ତିମୟ ଓ ନମ୍ର ବାଣୀ ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ ଓ ପୃଥିବୀର ସେଇ ଅତିଶୟ ଧନାଢ୍ୟ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ହରି ଦେଖିଲେ ଯେ, ପୃଥିବୀର ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ତାଙ୍କ ପାଖରେ, ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଅପହରଣ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିବା ଏକୋଣେ ଷୋଳ ହଜାର ରାଜକୁମାରୀ ଅଛନ୍ତି। ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ଦେଖି, ସେମାନେ ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତଃକରଣରୁ ଆଶା କଲେ—ଏହି ପୁରୁଷ ଆମର ଭାଗ୍ୟରେ ବର ପତି ହେଉନ୍ତୁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜକୁମାରୀ ଅଲଗା ଭାବେ ମନେ କଲେ—“ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ମୋର ପତି ହେଉନ୍ତୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରନ୍ତୁ।” ତା’ପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସେମାନେଁକୁ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନେକ ଦାସୀ, ଦାସ, ଧନ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଅପାର ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପଠାଇଲେ। ଏହା ସହିତ, କେଶବ ଏଇରାବତ ଜାତିର ଚାରି ଦନ୍ତିଆ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଦ୍ରୁତ ଚାଳି ଚଉଷଠି ହାତୀ ମଧ୍ୟ ପଠାଇଲେ। ତା’ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ, ସେଇ ଅଳଙ୍କାର ଆଦିତିଙ୍କୁ ଦେଲେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ପରିଜାତ ବୃକ୍ଷକୁ ଗଡ଼ୁଡ଼ରେ ରଖି, ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଜୟ କରି, ଏହି ବୃକ୍ଷକୁ ତାଙ୍କ ସହରକୁ ନେଇଆସିଲେ। ସେଠାରେ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଉଦ୍ୟାନର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇ ଏହି ବୃକ୍ଷକୁ ରୋପଣ କଲେ; ଏହାର ସୁଗନ୍ଧ ଆଶା କରି ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଶ୍ୱର୍ଗରୁ ଏହାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ସତ୍ୟଭାମା ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରସ୍ପର୍ଶ କରି, ନମ୍ରତାରେ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ବିନତି କଲେ; ଏହିପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଚମତ୍କାର ଘଟିଲା—ଦେବମାନେ କେତେ ଅହମ୍ର ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି! ତା’ପରେ, ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତରେ ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ପ୍ରଭୁ ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେଇ ସମସ୍ତ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ବିବାହ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଗୃହରେ ଅପୂର୍ବ ଉପସ୍ଥିତି ଓ ଅଲଉକିକ ଶୋଭା ସହ ରହି, ନିଜ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ହେଲେ, ଯେପରି ଏକ ସାଧାରଣ ଗୃହସ୍ଥ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ ସହ ରହନ୍ତି। ଏହିପରି, ଯାହାଙ୍କ ପଥ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଇ ଶ୍ରୀର ନାଥଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଇ, ସେଇ ମହିଳାମାନେ ଅନନ୍ୟ ବିଶ୍ୱାସ, ସ୍ନେହ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ହସ, ଚାହା, ମଧୁର ମିଳନ, କ୍ରୀଡ଼ା, ଲଜ୍ଜା ଓ ଉପଚାରରେ ସେବା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଶତଶଃ ଦାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ—ସାମ୍ନା କରିବା, ଆସନ ଦେବା, ପୂଜା, ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ, ତାମ୍ବୁଳ, ବିଶ୍ରାମ, ପଖା, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା, କେଶ ଶୃଙ୍ଗାର, ଶୟନ ବିନ୍ୟାସ, ସ୍ନାନ, ଉପହାର ଦେବା ଆଦିରେ ସେବା କରିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ‘ପାରିଜାତ ଗ୍ରହଣ ଓ ନାରକ ବଧ’ ନାମକ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ତା’ପରେ, ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ—ଏକଦିନ ଭାଇଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହ ଏକ ଚମତ୍କାର ମଣିମାଳା, ଛତା, ରତ୍ନଦୀପ, ଜାସ୍ମିନ ମାଳା, ମଧୁମକ୍ଷିକାର ଗୁଞ୍ଜନ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଅନ୍ତଃପୁରରେ, ପରିଜାତ ଉଦ୍ୟାନର ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଅଗରୁ ବାସନାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବେଶରେ, ଦୁଧ ଫେଣ ଭଳି ଶୁଭ୍ର ଶୟନରେ ବସିଥିବା ଜଗତ୍ଗୁରୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପଖା ଝଲାଇ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସେ ଅଳଙ୍କୃତ ଅଂକଲେଟ, ଅଙ୍ଗୁଠି, ବାଳା, ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଅଂଗ, ଲଜ୍ଜାରେ ଲାଲ ହୋଇଥିବା ଗଳା, ଅମୂଲ୍ୟ କମରବନ୍ଧ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ପୋଶାକରେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ପାଖରେ ଚମକୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ହରି ହସି ହସି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ— “ରାଜ୍ୟର ଅନେକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଧନୀ, ରୂପବାନ୍, ଦାନଶୀଳ ଓ ବଳବାନ୍ ରାଜାମାନେ ତୁମକୁ ଚାହିଲେ। ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି, ଶିଶୁପାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଭିମାନୀ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କଲେ, ତୁମ ପିତା-ଭାଇ ତୁମକୁ ଦେଲେ—କିନ୍ତୁ ତୁମେ ନିଜ ସମାନ କାହାକୁ ଚୟନ କରିଲେ ନାହିଁ କାହିଁ? ଅପରିଚିତ ରାଜାମାନଙ୍କ ଭୟରେ, ତୁମେ ସମୁଦ୍ରରେ ଶରଣ ନେଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜସିଂହାସନ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ସାଧାରଣତଃ, ଯେଉଁ ମହିଳାମାନେ ଅନିଶ୍ଚିତ ଚରିତ୍ରର ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି। ଆମେ ସଦା ଦରିଦ୍ର, ଦରିଦ୍ରମାନେ ଆମକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି; ଧନୀ ମହିଳାମାନେ ସାଧାରଣତଃ ମୋତେ ଚୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ।