ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଉପରେ ତିନି-ଶିଖା ଅସ୍ତ୍ର ପଡ଼ିଲା, ତେବେ ହରି ତିନିଗୁଣ ଶକ୍ତିର ଦୁଇଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ ଓ ମୁରାଙ୍କ ମୁହଁଗୁଡ଼ିକୁ ବାଣରେ ଭେଦିଦେଲେ। ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ମୁରା ତାଙ୍କ ଗଦା ହରିଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଗଦା ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉଡ଼ିଆସିଲା, ଗଦାର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ, ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କର ନିଜ ଗଦାରେ ଏହାକୁ ହଜାର ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଅଜୟ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ହାତ ଉପରେ ଉଠାଇ, ଖେଳାଳି ଭାବରେ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁରାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ। ମୁଣ୍ଡ ବିହୀନ ମୁରା ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଚୂଡ଼ା ବିହୀନ ପାହାଡ଼ ପରି ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କର ସାତିଜଣ ପୁଅ, ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ସେମାନେ—ତାମ୍ର, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ଶ୍ରବଣ, ବିଭାବସୁ, ବସୁ, ନଭସ୍ୱାନ୍ ଓ ସପ୍ତମ ଅରୁଣ; ସେମାନେ ନାୟକ ପୀଠଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ସେନା ସଜି, ଭୂ-ସୁତଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ। ଅଜୟଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ କ୍ରୋଧରେ ବାଣ, ତଳୱାର, ଗଦା, ଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ତ୍ରିଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ। କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ୍, ଯାଙ୍କର ଶକ୍ତି କେବେ ଅସଫଳ ହୁଏନାହିଁ, ନିଜ ବାଣରେ ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ପୀଠଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ସେମାନେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ବାହୁ, ଜଘନ୍ନ ଓ କବଚ ଚକ୍ର ଓ ବାଣରେ କାଟି ପଡ଼ି, ଯମଲୋକକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ ଭୂ-ସୁତ ନରକ ପରାଜିତ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଦୁର୍ମର୍ଷଣ ଅହଂକାରରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମୁଦ୍ରଜ ହାତୀମାନେ ସହିତ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ, ଗରୁଡ଼ରେ ବସିଥିବା ନିଜ ଭାର୍ୟା ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ମେଘରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସହ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭାବରେ, ଶତାଘାତକ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ଏକାସাথে ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଭଗବାନ୍, ଗଦାର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଭୂ-ସୁତଙ୍କ ସେନା, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ଶରୀର ଅଂଶ ଛିନ୍ନ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବିନାଶ କରିଦେଲେ। ଏ କୁରୁବଂଶୀ, ଯେଉଁଅସ୍ତ୍ର ବା ଶସ୍ତ୍ର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଛାଡ଼ିଲେ, ହରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ଗରୁଡ଼, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ, ତାଙ୍କର ପଖାରେ ହାତୀମାନେକୁ ଆଘାତ କରି, ଚଞ୍ଚୁ, ପଖା ଓ ନଖରେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିହତ କଲେ। ନରକ, ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ କରି କରି ନିଜ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କର ସେନା ଭଗ୍ନ ଓ ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି। ଭୂ-ସୁତ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରଭାବ ହେଲା ନାହିଁ; ଏହାରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏକ ମାଲା ଦ୍ୱାରା ହାତୀ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ପରି ଅଚଳ ରହିଲେ। ଭୂ-ସୁତ ବ୍ୟର୍ଥ ଚେଷ୍ଟାରେ ଶୂଳ ନେଇ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; କିନ୍ତୁ ଛାଡ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ହରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ରରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଚେଦନ କଲେ, ସେ ହାତୀ ଉପରେ ବସିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ଶୋଭାମୟ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମୁକୁଟରେ ଶୋଭିତ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଚମକିଲା। ଋଷିମାନେ ଓ ଦେବତାନାୟକମାନେ "ହା! ଶାବାଶ!" ବୋଲି ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଓ ମାଳା ବର୍ଷା କଲେ। ଏହା ପରେ ପୃଥିବୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି, ରତ୍ନ ଓ ସୁନାରେ ତିଆରି କୁଣ୍ଡଳ, ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା, ମହାମଣି, ଏବଂ ରାଜଛତ୍ର ନେଇ ପ୍ରଚେତସପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଭୂଦେବୀ, ରାଜା, ହାତ ଯୋଡ଼ି ଭକ୍ତି ଓ ଭାବରେ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ— "ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। କମଳନାଭ, କମଳମାଳାଧାରୀ, କମଳନୟନ, କମଳପାଦ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭଗବାନ୍, ବାସୁଦେବ, ବିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଜ୍ଞାନର ଧାମ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅଜନ୍ମା, ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ଧାରୀ, ସର୍ବାତ୍ମା, ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ଅଜନ୍ମା ପ୍ରଭୁ, ସୃଷ୍ଟିକୁ ଚାହିଁ, ବିଭୀଷଣ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସଂହାର କରନ୍ତି; ଲୋକମାନେ ନିର୍ବିକାର ରହିବା ପାଇଁ, ଆପଣ ସତ୍ତ୍ୱର ଉପାସକ; କାଳ, ପ୍ରକୃତି, ପରମ ପୁରୁଷ—ସବୁ ଆପଣ ନିଜେ।" "ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଦେବତା, ମନ, ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ—ଚଳ, ଅଚଳ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ; ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାୟା ନାହିଁ।" "ଏହି ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଦୁଃଖ ରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଆପଣଙ୍କ କମଳପଦ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି; ଏହିପରି, ଆପଣ ତାଙ୍କ ମାଥାରେ ନିଜ କମଳହସ୍ତ ରଖି, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରନ୍ତୁ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି ଭାବ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଭୂଦେବୀ ଯେପରି ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ, ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ବାସନ ଦେଇ, ଭୂ-ସୁତଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ହରି ଦେଖିଲେ—ଭୂ-ସୁତ ଅପହୃତ, ରାଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥିବା, ଷୋଳ ହଜାର ରାଜକୁମାରୀ। ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଗୃହେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଦେଖି, ସେମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ମନରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ବର ଭାବିଲେ, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆସିଥିବା ଚିନ୍ତା କଲେ। "ଏହି ପୁରୁଷ ମୋର ସ୍୵ାମୀ ହେଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏହାକୁ ଅନୁମୋଦନ କରୁନ୍ତୁ"—ଏପରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ଭାବରେ ହୃଦୟ ଦେଇଦେଲେ। ଭଗବାନ୍ ସେମାନେକୁ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ସେବକ, ଧନ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ବହୁ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପଠାଇଦେଲେ। କେଶବ ଏହି ସହ ଚଉଷଠି ଦ୍ରୁତ, ଚାରି-ଦନ୍ତିଆ, ଧଳା ହାତୀ ଏୟରାବତ ବଂଶରୁ ପଠାଇଦେଲେ। ପରେ, ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇ, ଏହି କୁଣ୍ଡଳ ଅଦିତିଙ୍କୁ ଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଭାର୍ୟାଙ୍କ ଆଗ୍ରହରେ, ପାରିଜାତ ଗଛ ଉପଡ଼ି, ଗରୁଡ଼ରେ ରଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜିତି, ଏହାକୁ ନିଜ ସହରକୁ ଆଣିଲେ। ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କ ଗୃହ ଉଦ୍ୟାନରେ ଏହାକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ; ତାହାର ସୁଗନ୍ଧରେ ମୋହିତ ମଧୁମକ୍ଷିକାମାନେ ଶ୍ୱର୍ଗରୁ ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।