ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଉପରେ ମୁର ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ବିପୁଳ ଗତିରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ, ଯେଉଁ ଶବ୍ଦ ଦିଗବିଦିଗ୍ଧିକୁ, ଆକାଶକୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଆଛାଦିତ କଲା। ତାହାପରେ ସେ ତ୍ରିଶୂଳ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ହରି ତିନି ତିନି ଶକ୍ତି ଥିବା ଦୁଇଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାହାକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଏବଂ ମୁରଙ୍କ ମୁଁହ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ। ରୂଷ୍ଟ ମୁର ଏବେ ତାଙ୍କ ଗଦା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଗଦା ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉଡ଼ିଆସୁଥିଲା, ଗଦାମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବୀଣ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ନିଜ ଗଦାରେ ଏହାକୁ ହଜାର ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ତାପରେ ଅଜୟ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭୂଜା ଉଠାଇ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଖେଳି-ଖେଳି ମୁରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ। ମୁଣ୍ଡ ବିହୀନ ମୁରଙ୍କ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲା ଏବଂ ସେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା କାଟାଯିବା ପରି ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କର ସାତିଜଣ ପୁଅ—ତାମ୍ର, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ଶ୍ରବଣ, ବିଭାବସୁ, ବସୁ, ନଭସ୍ୱାନ୍ ଏବଂ ସପ୍ତମ ଅରୁଣ—ପିଠ ନାମକ ସେନାପତିଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଯୁଦ୍ଧ ଉପକରଣ ଧରି, ପିତାଙ୍କର ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବା ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେମାନେ ଅଜୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ବାଣ, ଖଡ଼, ଗଦା, ଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ତ୍ରିଶୂଳ ଭଳି ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଝାଡ଼ିଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଖଣ୍ଡ-ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ସେ ପିଠ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମୁଣ୍ଡ, ଭୁଜା, ପାଦ ଏବଂ କବଚ କାଟିଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଭୂପୁତ୍ର ନରକାସୁର ବିଜିତ ହେଲେ। ଏହା ଦେଖି ଦୁର୍ମର୍ଷଣ ନାମକ ଅନ୍ୟ ଯୋଦ୍ଧା ଦମ୍ଭରେ ଭରିଯାଇ ସମୁଦ୍ରଜନିତ ହାତୀ ସହିତ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘ ଉପରେ ବିଦ୍ୟୁତ ସହିତ ଅବସ୍ଥିତ। ସେ ଏକ ଶତାର୍ଣ୍ଣ-ନାଶକ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ଏକାସାଥି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଭୂପୁତ୍ରଙ୍କ ସେନାର ହାତ, ଉରୁ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦେହ କାଟିଦେଲେ, ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନେ ସେଇ ସମୟରେ ବିନାଶ ହେଲେ। କୌରବ ଉତ୍ତରଧିକାରୀ, ସେଠାରେ ଯେଉଁଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଛାଡ଼ିଥିଲେ, ହରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ଖଡ଼ଘାତରେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ଗରୁଡ଼, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଉପରେ ବସି, ତାଙ୍କର ପଖ ଦ୍ୱାରା ହାତୀମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରି, ଚଞ୍ଚୁ, ପଖ ଓ ନଖ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି ଭୂପୁତ୍ର ନରକାସୁର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ସହିତ ନିଜ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କ ସେନା ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଦେଖି। ଏବେ ଭୂପୁତ୍ର ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବଜ୍ର ମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରିଲା ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଉପରେ ଏହା ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କମ୍ପିତ ହେଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ହାତୀ ଗଳାରେ ମାଳା ପିନ୍ଧିଲେ ଅନୁଭବ କରେ। ତାପରେ ଭୂପୁତ୍ର ଅନର୍ଥକ ଚେଷ୍ଟାରେ ଏକ ଶୂଳ ନେଇ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିବା ଆଗରୁ ହରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁଣ୍ଡଳ ଓ ମୁକୁଟ ଦ୍ୱାରା ଭୂଷିତ ଥିଲା, ଏହା ଭୂମିରେ ପଡ଼ି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଋଷିମାନେ ଓ ଦେବତାପତିମାନେ "ହା! ଶାବାଶ!" ବୋଲି ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ମାଳା ବର୍ଷା କଲେ। ତାପରେ ଭୂମିଦେବୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ସୁନା ଓ ମଣିମୁକ୍ତାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୁଣ୍ଡଳ, ବୈଜୟନ୍ତୀ ମାଳା, ଏକ ମହାମଣି ଓ ରାଜଛତ୍ର ନେଇ, ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ। ତାପରେ ସେ ଦେବୀ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ହସ୍ତ ଯୋଗ କରି, ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ— "ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପରମାତ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। କମଳନାଭ, କମଳମାଳାଧାରୀ, କମଳନୟନ, କମଳପାଦ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ଶତଶଃ ନମସ୍କାର। ଭଗବାନ, ବାସୁଦେବ, ବିଷ୍ଣୁ, ପରମ ପୁରୁଷ, ମୂଳ କାରଣ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନର ଧାମ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଅଜନ୍ମା, ଏହି ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅପାର ଶକ୍ତିର ଧାରୀ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ପରମ ଓ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଅଜନ୍ମା, ଆପଣ ସୃଷ୍ଟି ଚାହିଁଲେ ଉଗ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଲୋକମାନଙ୍କ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସତ୍ତ୍ୱ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, କାଳ, ପ୍ରକୃତି, ପରମ ପୁରୁଷ—ସମସ୍ତ ଆପଣ। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଦେବତା, ମନ, ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱ—ଚଳ ଅଚଳ ଯାହା କିଛି, ସେସବୁ ଆପଣ ଏକାତ୍ମାରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଏଠାରେ ମୋହ ନାହିଁ। ଏହି ପୁଅ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କ କମଳପାଦରେ ଶରଣ ନେଇଛି, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁଛି, ତେଣୁ ଦୟାକରି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ—ଆପଣଙ୍କ କମଳହସ୍ତ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖନ୍ତୁ।" ଏପରି ଭାବେ ଭୂମିଦେବୀ ଭକ୍ତି ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ କହିଲେ, ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ଭୂପୁତ୍ରଙ୍କ ଭବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ହରି ଦେଖିଲେ ଯେ, ଭୂପୁତ୍ର ନିଜର ଏକୋଟି ଷୋଳ ହଜାର ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ବନ୍ଧି ରଖିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ନିକଟରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଥିଲେ। ସେହି ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ମନୋଭାବରେ ଭାବିଲେ—"ଏହି ମହାପୁରୁଷ ମୋର ସ୍ୱାମୀ ହେଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁନ୍ତୁ"—ଏପରି ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ହୃଦୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ ସେମାନେକୁ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ଦାସୀ, ଅପାର ଧନ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପଠାଇଦେଲେ। କେଶବ ଏହି ସହିତ ଏଇରାବତ ବଂଶର ୬୪ଟି ଚାରି-ଦାନ୍ତିଆ, ଶୁଭ୍ର ହାତୀ ମଧ୍ୟ ପଠାଇଦେଲେ।