ଏଉଁ ଦୃଶ୍ୟରେ, ରାଜା ବହୁତ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ନିଜ କନ୍ୟାକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୀତିରେ ତାଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବରେ ଅପ୍ରତିମ ବଉ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ରାଜାଙ୍କ ରାଜମହିଳାମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜମାଇ ଭାବେ ପାଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କଲେ, ଏବଂ ସମଗ୍ର ଦେଶରେ ଏକ ବିଶାଳ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶଙ୍ଖ, ଢୋଳ ଓ ବିଗୁଳର ଶବ୍ଦ ଚାରିଦିଗରେ ଗଞ୍ଜିଲା; ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ ମାନେ ବଜିଲା; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ; ନର-ନାରୀମାନେ ଶୁଭ ପୋଷାକ, ମାଲା ଓ ଭୂଷଣ ଧରି ଉଲ୍ଲାସରେ ମିଶିଗଲେ। ପ୍ରଭୁ ଦେଉଁ ତରଫରୁ ଦାୟଜ୍ୟ ଭାବରେ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ, ତିନି ହଜାର ଯୁବତୀ ମାନେ ମାଲା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୋଷାକରେ ଶୋଭିତ ହେଇ ଦିଆଗଲେ। ଏହି ସହିତ ନଉ ହଜାର ହାତୀ, ହାତୀମାନେ ଠାରୁ ଶତ ଗୁଣା ଅଧିକ ରଥ, ରଥମାନେ ଠାରୁ ଶତ ଗୁଣା ଅଧିକ ଘୋଡା, ଘୋଡାମାନେ ଠାରୁ ଶତ ଗୁଣା ଅଧିକ ମନ୍ଷ୍ୟ ଦିଆଗଲା। କୋଶଳ ରାଜା, ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଏକ ରଥରେ ବସାଇ, ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ ଘେରି, ଅନୁଗ୍ରହର ସ୍ନେହରେ ହୃଦୟ ମୃଦୁ କରି, ତାଙ୍କୁ ବିଦା କଲେ। ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଯଦୁମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଥିବା ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ଏହାକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେମାନେ ଦୂତିକା ନେବା ଉପସମୟରେ ଯାତ୍ରାକୁ ବାଧା ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ, ଯଦୁମାନେର ପ୍ରିୟ ମିତ୍ର ଓ ରକ୍ଷକ, ସେମାନଙ୍କର ବାଣବର୍ଷାକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରି, ସିଂହ ଛୋଟ ପଶୁ ମାନେକୁ ଯେପରି ମାରିଦେଇଥାଏ, ସେହିପରି ତାଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲେ। ଦାୟଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ଯଦୁମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ, ସତ୍ୟା ସହିତ ଦ୍ୱାରକାରେ ଶୁଭ ଜୀବନ କଳା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପିତୃ ସ୍ଵସା ଶ୍ରୁତକୀର୍ତିଙ୍କର କନ୍ୟା, କୈକେୟପ୍ରିନ୍ସେସ୍ ଭଦ୍ରାକୁ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ସନ୍ତର୍ଦନା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯିବା, ବିବାହ କଲେ। ସେ ଏକା, ମଦ୍ର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଲକ୍ଷ୍ମଣା, ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବରରୁ ଗରୁଡ଼ ନେକ୍ତର ନେଇଥିବାପରି ଉଠାଇ ନେଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଭୌମାକୁ ହତ୍ୟା କରି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦୂର୍ବଳ କରି ନିଜ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଅନେକ ଶୋଭାମୟା ଚେହେରା ଥିବା ହଜାର ଅଧିକ ରମଣୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ହେଲେ। ତାପରେ, ରାଜା ପ୍ରସ୍ନ କଲେ: "ହେ ମୁନି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କିପରି ଭୌମାକୁ ହତ୍ୟା କଲେ ଓ ସେମାନେ ନିବାସ କରିଥିବା ନାରୀମାନେ କିପରି ଉଦ୍ଧାର ହେଲେ?" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: "ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଛତା, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ସାଥୀମାନେ ନେଇବା ପରେ, ଦେବତାମାନେର ପର୍ବତର ଅଞ୍ଚଳ ଦଖଳ କରିବା ଓ ପୃଥିବୀପୁତ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣିବା ପରେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ସହିତ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଗଲେ। ଏହି ସହର ଚାରିପାଖରେ ଦୃଢ଼ ପର୍ବତ କିଲା, ଅସ୍ତ୍ର କିଲା, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କିଲା, ଏବଂ ମୁରାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ ଦେଇ ଘେରାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତମାନେକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ର କିଲାକୁ ଭଙ୍ଗ କଲେ; ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ବାୟୁକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ; ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ମୁରାଙ୍କ ବନ୍ଧନକୁ କାଟିଦେଲେ। ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଙ୍ଖର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ଦେମନ୍ ମୁରା, ଜଳରୁ ଉଠିଲା। ସେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦେଖାଇ, ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର ତୀବ୍ର ଚମକରେ ଶୋଭିତ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚ ମୁଖ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲା। ତ୍ରିଶୂଳ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲା; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ ଓ ଅଣ୍ଡକୁ ଆଛାଦିତ କଲା। ତ୍ରିଶୂଳ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା; ହରି ତିନି ଶକ୍ତିର ଦୁଇଟି ବାଣ ଦେଇ ତାହାକୁ ଅଟକାଇଲେ, ଏବଂ ମୁରାଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ମୁଖରେ ବାଣ ଫିଙ୍ଗିଲେ; ମୁରା କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଗଦା ଫିଙ୍ଗିଲା। ଯେତେବେଳେ ଗଦା ଯୁଦ୍ଧରେ ଆସିଲା, ଗଦାଧର କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ହଜାର ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ; ଅଜୟ ଅବିଜିତ କୃଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁରାଙ୍କର ପାଞ୍ଚ ମୁଖକୁ ଖଣ୍ଡିଦେଲେ। ମୁଣ୍ଡ ବିହୀନ ମୁରା ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ଜଳରେ ପଡ଼ିଲା, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପର୍ବତ ଶିଖର ଭଙ୍ଗ ହେବାପରି; ତାଙ୍କର ସାତ ଝିଅପୁଆ, ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି କ୍ରୋଧ ଭରି, ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ତାମ୍ର, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ଶ୍ରବଣ, ବିଭାବସୁ, ଵସୁ, ନଭସ୍ୱାନ, ଏବଂ ଅରୁଣ ଏ ସାତ ଝିଅପୁଆ, ନାୟକ ପୀଠକୁ ଆଗରେ ରଖି, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଅଜୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ବାଣ, ତଳୱାର, ଗଦା, ଭାଲ, ଶୁଳ ଏବଂ ତ୍ରିଶୂଳ ଫିଙ୍ଗିଲେ; ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ବାଣରେ ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ରକୁ ଖଣ୍ଡିଦେଲେ। ପୀଠ ସହିତ ସେମାନେକୁ ଚକ୍ର ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡ, ବାହୁ, ପାଦ, ବର୍ଜନ୍ତୁ ଅସ୍ତ୍ରକୁ କାଟି ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ; ଏପରି ଭାବରେ ପୃଥିବୀପୁତ୍ର ନରକା ପରାଜିତ ହେଲେ। ଏହି ଦେଖି, ଦୁର୍ମର୍ଷଣ, ଅତି ଅଭିମାନରେ, ସମୁଦ୍ରରୁ ଉପଜିଥିବା ହାତୀମାନେ ନେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ମେଘ ଉପରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟପରି, ଶତଘ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୋଧା ଏକାସାଥି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଭଗବାନ ଗଦାଧର କୃଷ୍ଣ ତୀବ୍ର ଘୋଡା ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀପୁତ୍ରଙ୍କ ସେନାକୁ ମାରିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ବାହୁ, ଜଂଘା, ମୁଣ୍ଡ, ଦେହ କାଟିଦେଲେ, ଏହି ସମୟରେ ଘୋଡା ଓ ହାତୀମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ। ହେ କୁରୁବଂଶୀ, ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଯୋଧାମାନେ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ହରି ସେମାନେକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଖଣ୍ଡିଦେଲେ। ଗରୁଡ଼ ସୁପର୍ଣ୍ଣା ଉପରେ ବସି, ହାତୀମାନେକୁ ତାଙ୍କର ପଖ ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେଲେ; ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚୁ, ପଖ ଓ ନଖ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହେଲେ। ନରକା, ଅତି କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ, ସେନା ଭାଗି ଗଲା ଓ ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ଷତ ହୋଇ, ସହରକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଲୁଚି ଗଲା। ପୃଥିବୀପୁତ୍ର ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଶତଘ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁ ଅପରାଜିତ ରହିଲେ; ହାତୀ ଉପରେ ଥିବା କୃଷ୍ଣ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦୂର୍ବଳ କରିଦେଲେ।