ଶୌରି କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପ୍ରତାପ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ବୃଷଭଗୁଡ଼ିକୁ ଦୃଢ଼ ଦୌର୍ଯ୍ୟ ଦେଇ ଦୂର୍ବଳ କରିଦେଲେ । ଏହି ବୃଷଭମାନେ ଏମିତି ବନ୍ଧି ନେଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ କଠଠୁଲିକୁ ଟାଣି ନେଉଛି । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ ଏବଂ ନିଜ କନ୍ୟା ସତ୍ୟାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ । ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଯଥାଯଥ ରୀତିରେ ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ସ୍ବୀକାର କରି ତାଙ୍କ ସମାନ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ରାଜାଙ୍କ ରାଜପତ୍ନୀମାନେ ଏମିତି ଦେବତା ଜମାଇ ପାଇ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ । ସମଗ୍ର ରାଜ୍ୟରେ ଏକ ବିଶାଳ ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜିତ ହେଲା । ଶଂଖ, ଢୋଳ, ଭେରୀ ଓ ତୁରୀ ଧ୍ୱନିତ ହେଲା, ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟ୍ୟ ଚାଲିଗଲା । ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ । ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦମୟ ହେଲେ । ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଦେଉଠରେ ଦାୟଜ ଭାବରେ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ, ତିନି ହଜାର ମୁଣ୍ଡାମଣି ଓ ଶୁଭ୍ର ଅଲଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ଯୁବତୀ ଦେଲେ । ସେହିପରି, ନଅ ହଜାର ହାତୀ, ହାତୀଠାରୁ ଶତଗୁଣା ଅଧିକ ରଥ, ରଥଠାରୁ ଶତଗୁଣା ଅଧିକ ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ଘୋଡ଼ାଠାରୁ ଶତଗୁଣା ଅଧିକ ମନୁଷ୍ୟ ଦାୟଜ ଭାବେ ଦେଲେ । ପରେ, କୋଶଳର ରାଜା ଅତି ଆନ୍ନଦ ଓ ସ୍ନେହରେ ଦମ୍ପତିକୁ ଏକ ରଥରେ ବସାଇ, ବିଶାଳ ସେନା ସହିତ ବିଦାୟ କଲେ । ଏହି ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଯଦୁ ଓ ବୃଷଭମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଳିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ବିଜୟ ଅସହ୍ୟ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ ଓ ବରାତ ରାସ୍ତା ଅଟକେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ । ତେବେ, ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ହସ୍ତରେ ଧରି, ଏହି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ତୀର ବର୍ଷାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ହେଉଛି ଯେପରି ଏକ ସିଂହ ଛୋଟ ପଶୁମାନଙ୍କୁ ମାରିଦିଏ । ଏଭଳି ଭାବେ ଦାୟଜ ଗ୍ରହଣ କରି, ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାରେ ସତ୍ୟା ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ । ଏହିପରି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପିତୃସ୍ୱସା ସ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କ କନ୍ୟା କୈକେୟୀ ରାଜକୁମାରୀ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ, ଯଥା ସନ୍ତର୍ଦ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଦେଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ବିବାହ କଲେ । ମଦ୍ରରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା ଶୁଭ୍ର ଲକ୍ଷଣଶାଳି ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂବରରୁ ଏକାକି ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ଅମୃତ ଛିଣିନେଇଥାଏ, ସେପରି କୃଷ୍ଣ ଉଠାଇନେଲେ । ଏହିପରି, ହଜାର ହଜାର ରୂପସୀ ରାଜକୁମାରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବୌମ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ବୌମକୁ ବିଧ୍ଵଂସ କରି ମୁକ୍ତ କରିବା ପରେ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ହେଲେ । ଏଠାରେ ରାଜା ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ମୁନି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କିପରି ବୌମକୁ ବିଧ୍ଵଂସ କଲେ ଓ ବନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିବା ସେଇ ନାରୀମାନଙ୍କୁ କିପରି ଉଦ୍ଧାର କଲେ?” ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଛତା, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ସଙ୍ଗୀମାନେ ନେଇ ନେଲେ, ଦେବତାପର୍ବତର ଅସନ୍ନା ଭୂମିକୁ ବୌମ ଦ୍ୱାରା ହରଣ କରାଯାଇଥିଲା । ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଗଲେ । ସେଠାରେ ଚାରିଦିଗରୁ ଭୟଙ୍କର ପାହାଡ଼ ଦୁର୍ଗ, ଅସ୍ତ୍ର ଦୁର୍ଗ, ଓ ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁର ସୁରକ୍ଷା ବନ୍ଧ ଓ ମୁରାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଥିଲା । କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ତୀର ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ର ଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ବାୟୁ ଦମନ କଲେ ଓ ତାଲୱାର ଦ୍ୱାରା ମୁରାଙ୍କ ବନ୍ଧନ କାଟିଦେଲେ । ପରେ, ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଦାନବ ମୁରା ଇଂଦ୍ରଧ୍ୱନି ଭଳି ଭୟଙ୍କର ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଜଳରୁ ଉଠିଲେ । ସେ ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ ତେଜରେ ଦେଖିବାକୁ ଭୟଙ୍କର ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ସଂହତ ପଞ୍ଚମୁଖରେ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତୀନିଗୁଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଇଟି ତୀର ଦେଇ ତ୍ରିଶୂଳକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ମୁରାଙ୍କ ପଞ୍ଚଟି ମୁଖରେ ତୀର ମାରିଲେ । ମୁରା ରାଗରେ ତାଙ୍କର ଗଦା ଉଠାଇ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ହଜାର ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ । ଏବଂ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁରାଙ୍କ ପଞ୍ଚଟି ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ । ମୁଣ୍ଡ ବିହୀନ ମୁରା ଏକ ପର୍ବତ ଶିଖର ଭଙ୍ଗିଥିବା ପରି ଜଳରେ ପଡ଼ିଲେ । ତାଙ୍କ ସାତ ଝିଅ ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ରାଗରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେଇଲେ । ସେମାନେ ଥିଲେ—ତାମ୍ର, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ଶ୍ରବଣ, ବିଭାବସୁ, ବସୁ, ନଭସ୍ୱାନ୍, ଓ ଅରୁଣ, ଏବଂ ସେମାନେ ପିଠ ନାମକ ସେନାନୀଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତୀର, ତାଲୱାର, ଗଦା, ଶୂଳ, ଭିନ୍ନି, ତ୍ରିଶୂଳ ଆଦି ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର କୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ । ସେମାନେ ପିଠ ସହିତ ଯମଲୋକକୁ ପ୍ରେଷିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ବାହୁ, ଜଂଘା, ଓ ଅଭୂଷଣ ଚକ୍ର ଓ ତୀର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦିଆଯାଇଥିଲା । ଏଭଳି ଭାବରେ ଭୂମିପୁତ୍ର ନରକା ବିଧ୍ଵଂସ ହେଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦୁର୍ମର୍ଷଣ ଗର୍ବରେ ଭରିଏ, ସମୁଦ୍ର ଜନ୍ମା ହାତୀମାନେ ନେଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଦେଖି, ସେ ଏକ ଶତ ନାଶକ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ଏକାସাথে ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ସେନାର ହାତ, ଜଂଘା, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦେହ କାଟିଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମାରିଦେଲେ । ଯେଉଁଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ଶତ୍ରୁମାନେ ଛାଡ଼ୁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଓ ତାଲୱାର ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଲେ । ଗରୁଡ଼ ତାଙ୍କ ପଖ ବ୍ୟବହାର କରି ହାତୀମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ତାଙ୍କ ଚଞ୍ଚୁ, ପଖ ଓ ନଖ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମରିଗଲେ । ନରକା ଏହା ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରି କରି ସ୍ୱନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଭୂମିପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କିଛି କରିପାରିଲା ନାହିଁ, ଯେପରି ଗଜକୁ ମାଳା ଲାଗିଲା ଭଳି ।