ଏକ ସମୟର କଥା, ସତ୍ୟାର ବିବାହ ପାଇଁ ରାଜା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଖରେ ସପ୍ତଟି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅପରିଚାଳିତ ବୃଷ ଥିଲେ । ଏହି ବୃଷମାନେ, ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ହରାଇ ଏବଂ ଆହତ କରିଥିଲେ । ରାଜା କହିଲେ, “ହେ ଯଦୁବଂଶର ଅଭିମାନ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଏକାକି ଏହି ସପ୍ତ ବୃଷଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିଲେ, ତେଣୁ ମୋ ଝିଅ ସତ୍ୟାଙ୍କ ବର ହେବାକୁ ନିର୍ବାଚିତ ହେବେ ।” ଏହି ଶର୍ତ୍ତ ସୁନି, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତରୀୟକୁ ଭଲରେ ବାନ୍ଧିଲେ, ନିଜକୁ ସତ୍ତରେ ବିଭାଜିତ କରି, ଖେଳ-ମଜାରେ ସେହି ବୃଷମାନେକୁ ସାଧିଲେ । ସେମାନଙ୍କ ଗର୍ବ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ଭାଙ୍ଗି, ରସିରେ ବାନ୍ଧି, ଏକ ଶିଶୁ ଖେଳନା ଟାଣିବା ପରି ସହଜରେ ଟାଣିଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୀତିରେ ତାଙ୍କ ଝିଅ ସତ୍ୟାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ । ପ୍ରଭୁ ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କ ସମାନ ଦାମ୍ପତ୍ୟରୂପେ ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ରାଜ-ପତ୍ନୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜାମାତା ଭାବେ ପାଇ ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜିତ ହେଲା । ଶଂଖ, ଢୋଳ, ତୁରୀ ଓ ବିବିଧ ବାଦ୍ୟ ବଜିଲା, ଗାନ ଓ ବାଦ୍ୟର ସ୍ୱର ଉଠିଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦ କରିଲେ । ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଦେଉଡ଼ି ଭାବେ ଦଶ ହଜାର ଗାଈ, ତିନି ହଜାର ଅଳଙ୍କୃତ ବସ୍ତ୍ରଧାରିଣୀ କନ୍ୟା ଦାନ କଲେ । ଏହି ସହିତ ନଅ ହଜାର ହାତୀ, ହାତୀଠାରୁ ଶତଗୁଣା ରଥ, ରଥଠାରୁ ଶତଗୁଣା ଘୋଡ଼ା, ଘୋଡ଼ାଠାରୁ ଶତଗୁଣା ମଣିଷ ଦେଉଡ଼ି ଭାବେ ଦେଲେ । ରାଜା କୋଶଳ ଏହି ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ, ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ଦୟା ଓ ସ୍ନେହରେ ବିଦାୟ କଲେ । ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଯଦୁ ଓ ବୃଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ବିବାହ ମଞ୍ଚକୁ ବାଧା ଦେବାକୁ ଆସିଲେ । ତେବେ ଅର୍ଜୁନ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଓ ରକ୍ଷକ, ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷକୁ ବିକୀର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ, ସିଂହ ଛୋଟ ପଶୁମାନେକୁ ଯେପରି ହରାଇ ଦିଏ । ଏପରି ଭାବେ, କୃଷ୍ଣ ଦେଉଡ଼ି ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ସତ୍ୟା ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ । ଏହି ଭଳି କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପିତୃସ୍ୱସା ଶୃତକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କ କନ୍ୟା, କୈକେୟ ରାଜକୁମାରୀ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହୋଦରମାନେ ଯଥା ସନ୍ତର୍ଦ୍ଦନ ଇତ୍ୟାଦିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିବାହ କଲେ । ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ମଦ୍ରର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ଵୟଂବରରୁ, ଗରୁଡ଼ା ଅମୃତ ଉଠାଇ ନେଇଥିବା ପରି, ନେଇଯାଇଲେ । ଏପରି ଭାବେ, ହଜାର ହଜାର ଚରୁପାଙ୍ଗୀ ରାନୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୌମ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧିଥିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହସ୍ତରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ । ତେବେ ପରିକ୍ଷିତ୍ ରାଜା ପଚାରିଲେ, “ହେ ମୁନି, ଭୌମ କିପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଯେଉଁ ମହିଳାମାନେ ବନ୍ଧିଥିଲେ, କିପରି ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ?” ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଛତ୍ର, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ସାଥୀମାନେ ଚୋରି ନେଲେ, ଦେବତାମାନେ ର ଶିଖର ଛିନିଲେ, ଏବଂ ଭୂମିପୁତ୍ର ଭୌମଙ୍କ କୁକର୍ମ ଶୁଣିଲେ, ତେବେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ନିଜ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଗଲେ । ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ପାହାଡ଼, ଅସ୍ତ୍ର-କୋଟ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ମୁରାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନରେ ପରିବୃତ ଥିଲା । ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ରକୋଟ ଧ୍ଵଂସ କଲେ, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ଜଳ ଓ ବାୟୁକୁ ଜୟ କଲେ, ଏବଂ ତାଲୱାର ଦ୍ୱାରା ମୁରାଙ୍କ ବନ୍ଧନ କାଟିଦେଲେ । ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖର ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଦାନବ ମୁରା ଜଳରୁ ଉଠିଲେ । ସେ ତୀବ୍ର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର ତିବ୍ର ତେଜରେ ଜ୍ଵାଳି, ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ । ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶକୁ ଭରିଦେଲା । ତ୍ରିଶୂଳ ଗରୁଡ଼ା ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ହରି ତିନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣରେ ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ମୁରାଙ୍କ ପଞ୍ଚ ମୁଖରେ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ । ପ୍ରକୋପିତ ମୁରା ଏବେ ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ହଜାର ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ । ତାପରେ, ଅଜୟ କୃଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁରାଙ୍କ ସମସ୍ତ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ । ମୁଣ୍ଡହୀନ ଶରୀର ଜଳରେ ପଡ଼ିଲା, ଏକ ପାହାଡ଼ ମଥା ରହିତ ହେଲେ ପରି । ମୁରାଙ୍କ ସପ୍ତ ପୁତ୍ର—ତାମ୍ର, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ, ଶ୍ରବଣ, ବିଭାବସୁ, ବସୁ, ନଭସ୍ୱାନ, ଏବଂ ଅରୁଣ, ପୀଠ ନାମକ ସେନାପତିଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ । ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଅସ୍ତ୍ର, ତାଲୱାର, ଗଦା, ଶୂଳ, ତୋମାର, ତ୍ରିଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ । ଏହିପରି, ପୀଠ ଓ ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, ବାହୁ, ପାଦ ଓ କବଚ କାଟି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ । ଏହିପରି ଭୌମ, ଭୂମିପୁତ୍ର, ପରାଜିତ ହେଲେ । ଏହା ଦେଖି, ଦୁର୍ମର୍ଷଣ ଗର୍ବରେ ମଦ ଭରି, ସମୁଦ୍ରଜ ହାତୀମାନେ ସହିତ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ଏକ ଶତାଘାତୀ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୋଧା ଏକାସାଥି ଆକ୍ରମଣ କଲେ । କୃଷ୍ଣ ତୀବ୍ର ବାଣ ଓ ତାଲୱାର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ହାତ, ଜଘନ୍, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦେହ କାଟିଦେଲେ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ । ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ଯୋଧାମାନେ ଛାଡ଼ିଲେ, ହରି ସେମାନଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ତାଲୱାର ଦ୍ୱାରା କାଟିଦେଲେ । ଗରୁଡ଼ା ତାଙ୍କ ପଙ୍ଖ ଦ୍ୱାରା ହାତୀମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଚଞ୍ଚୁ, ପାଖ ଓ ନଖ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ । ଭୌମ, ନିଜ ସେନା ହାରି ଗଲା ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧ କରି କରି ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, କିନ୍ତୁ ବଜ୍ର ଫେରିଗଲା; କୃଷ୍ଣ ଏହି ଆଘାତରେ ଅଚଳ ରହିଲେ, ମାନେ ହସ୍ତୀ ମାଳାର ଆଘାତ ଦେଖି ଯେପରି ଅପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ ।