ରାଜା କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପୁଅର ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଲକ୍ଷ୍ମୀଦେବୀ ସ୍ଥିର ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଶ୍ରୟ ଅଛି, ସେଠି ଆଉ କିଏ ଆମ ପୁତ୍ରୀ ପାଇଁ ଏତେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବା ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦାମାଦ ହେବେ?” ତେବେ, ସେ ଭଗବତଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ସାତ୍ୱତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୂର୍ବରୁ ଆମେ ଏକ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ନେଇଥିଲୁ – ଯେଉଁଠି ଆମ ପୁତ୍ରୀଙ୍କର ପାଣିଗ୍ରହଣ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ପତି ଚୟନ ହେବ, ସେଠି ରଜାସନ୍ତାନମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିବେ। ଏଠି ଆମ ରାଜ୍ୟରେ ସାତଟି ଭୟଙ୍କର, ଅଶମ୍ଭାଳ୍ୟ ବୃଷଭ ରହିଛି, ଯେଉଁମାନେ ଅନେକ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ହରାଇ ଆହତ କରିଛନ୍ତି। ଯଦି ଆପଣ ଏକାକି, ହେ ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନଙ୍କୁ ବଶ କରିପାରିବେ, ତେବେ ଆମ ପୁତ୍ରୀକୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଇବି, ହେ ଶ୍ରୀଙ୍କର ନାଥ।” ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଶୁଣି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତରୀୟ ବାନ୍ଧିଲେ, ସେଉଁଠି ନିଜକୁ ସାତଟି ରୂପରେ ବିଭାଜିତ କରି, ଖେଳିଖେଳିରେ ସେହି ବୃଷଭମାନେକୁ ବଶ କରିଦେଲେ। ଶୌରି ତାଙ୍କର ଗର୍ବ ଓ ଶକ୍ତି ଭାଙ୍ଗି, ରସ୍ସୀ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେକୁ ଏମିତି ଟାଣିଲେ, ଯେପରି ଏକ ଶିଶୁ କାଠର ଖେଳନା ଟାଣେ। ଏହା ଦେଖି ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ସତ୍ୟାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଉଚିତ ରୀତିରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ରାଜାଙ୍କର ରାଣୀମାନେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦାମାଦ ଭାବେ ପାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟରେ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଶଂଖ, ଢୋଳ, ତୁରୀ ଓ ଅନେକ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ତୁଳିଲା, ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ହେଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଏବଂ ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଆନନ୍ଦ କରିଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଦେଉଠି ଦେଲେ ଦଶହଜାର ଗାଈ, ତିନିହଜାର ଗହଣା ଓ ଶୁଭ୍ରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଯୌବନ ଅବସ୍ଥାର ମହିଳା, ନଅହଜାର ହାଥୀ, ହାଥୀଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ରଥ, ରଥଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ଘୋଡ଼ା, ଏବଂ ଘୋଡ଼ାଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ମଣିଷ ଦାୟଜ୍ୟ ଭାବେ। କୋଶଳରାଜା ବଡ଼ ଦୟା ଓ ସ୍ନେହରେ, ଏହି ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ରଥରେ ବସାଇ ବଡ଼ ଦଳ ସହିତ ବିଦାୟ କଲେ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ବୃଷଭ ଓ ଯାଦବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହା ମାନିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ରାସ୍ତା ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତେବେ ଅର୍ଜୁନ, ତାଙ୍କର ଗାଣ୍ଡୀବ ଧାରଣ କରି, ମିତ୍ର ଓ ରକ୍ଷକ ଭାବେ, ସେମାନଙ୍କର ବାଣବର୍ଷାକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ସିଂହ ଯେପରି ଛୋଟ ପଶୁମାନେକୁ ମାରେ, ସେପରି ସେମାନେକୁ ହରାଇଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଦାୟଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ଯାଦବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ, ସତ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାରେ ଶୁଭ ଜୀବନ କାଟିଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପିତୃସ୍ୱସା ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କ କନ୍ୟା କୈକୟ ରାଜକୁମାରୀ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ, ଯଥା ସନ୍ତର୍ଦ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଦେଇଦେଲେ, ତାଙ୍କ ସହ ବିବାହ କଲେ। ସେଉଁଠି ମଧ୍ରରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା ଲକ୍ଷ୍ମଣାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ସ୍ୱୟଂବରରୁ ଗରୁଡ଼ ଯେପରି ଅମୃତ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ସେପରି କୃଷ୍ଣ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, କୃଷ୍ଣ ଭୌମାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରି, ତାଙ୍କ ନିର୍ବନ୍ଧିତ ଅନେକ ରୂପବତୀ ରାଜକୁମାରୀମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଏହି ହଜାର ହଜାର ରମଣୀଙ୍କୁ ନିଜ ଦେବୀଭାବେ ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ଏଠାରେ ପରୀକ୍ଷିତ୍ ପଚାରିଲେ, “ହେ ମହାର୍ଷି, ଭୌମାସୁର କିପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଲେ ଓ ସେଠାରେ ବନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିବା ରମଣୀମାନେ କିପରି ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ହେଲେ?” ଶୁକଦେବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ଛତା, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ସହଚରମାନେକୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗିରି ଉପରେ ତାଙ୍କର ଅଧିକାର ହରାଇ ଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଭୌମପୁତ୍ରଙ୍କ କୁକର୍ମ ଶୁଣି ପ୍ରଭୁ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ି ପ୍ରାଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଗଲେ। ସେଠି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ କଠିନ ପାହାଡ଼, ଅସ୍ତ୍ରଦୁର୍ଗ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଓ ମୁରାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଥିଲା। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ରଦୁର୍ଗ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ବାୟୁ ଦମନ କଲେ, ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ମୁରାଙ୍କ ବନ୍ଧନକୁ କାଟିଦେଲେ। ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖର ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ମୁରା ନାମକ ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ଦାନବ ଜଳରୁ ଉଠିଲେ। ସେ ତ୍ରିଶୂଳ ଦେଖାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ମୁଖରୁ ଭୟଙ୍କର ରବ କରି, ତ୍ରିଶୂଳ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ, ଏହି ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ଦିଗ, ଆକାଶ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଭରିଦେଲା। ତ୍ରିଶୂଳ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, କିନ୍ତୁ ହରି ତିନିଗୁଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ମୁରାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ମୁଖରେ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ। ମୁରା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ହଜାର ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ। ଏହା ପରେ ଅଜୟ କୃଷ୍ଣ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁରାଙ୍କର ପାଞ୍ଚଟି ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ମୁଣ୍ଡ ହୀନ ହୋଇ, ଜୀବନ ଛାଡ଼ି, ମୁରା ଜଳରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଶିଖର କାଟି ଦେଇଥିବା ପାହାଡ଼ ବୁଡ଼ିଯାଏ। ମୁରାଙ୍କର ସାତ ଝିଅ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପୀଠକୁ ଅଗ୍ରଣୀ କରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତୀର, ତଳୱାର, ଗଦା, ଶୂଳ, ବିଦ୍ୟୁତ୍, ତ୍ରିଶୂଳ ଛାଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ପୀଠ ଅଗ୍ରଣୀ ହୋଇଥିବା ସେମାନେକୁ, ଚକ୍ର ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ମୁଣ୍ଡ, ବାହୁ, ଗୋଡ଼, ବର୍ମ କାଟି, ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଭୌମାସୁର ହରାଇଗଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଗର୍ବିତ ଦୁର୍ମର୍ଷଣ ସମୁଦ୍ରଜନିତ ହାଥୀମାନେ ସହିତ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଦେଖି, ସେ ଏକ ଶତଘାତୀ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୋଧ୍ୟା ଏକାସାଥିରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।